ΧΑΡΑΚΑΣ Νο 41: καταγγελία προβοκατόρικης συνέντευξης - ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Καταγγέλλω τον αγαπητό (κατά τα άλλα) Χάρη Καφτεράνη για τις προβοκατόρικες ερωτήσεις που έκανε σήμερα στη συντρόφισσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (τη γυναίκα σου εννοώ Χάρη Μόχλα).

Συγκεκριμένα, ο Χάρης Καφτεράνης γνωστός και αγαπητός (κατά τα άλλα) δημοσιογράφος, σήμερα στη βδομαδιάτικη ραδιοφωνική εκπομπή του στο ράδιο Αλεξάνδρεια, προκάλεσε επανειλημμένες φορές τη συντρόφισσα να τον πείσει να γίνει αριστερός.

Η συντρόφισσα κατέβαλε φιλότιμες προσπάθειες να του δώσει, σε ασφυκτικά περιορισμένο χρόνο, εντατικά μαρξιστικά μαθήματα, πλην όμως απέτυχε παταγωδώς στον προβιβασμό του αγαπητού (κατά τα άλλα) Χάρη Καφτεράνη, ο οποίος παραμένει προβληματισμένος μεν, αμετανόητος δε Πασοκτσής και γι αυτό μετεξεταστέος. Ε, τι να σου κάνει κι η συντρόφισσα, δεν είναι κι ο Τσίπρας.

Να σημειωθεί ότι στους άλλους δυο καλεσμένους του, απηύθυνε τις εύκολες ερωτήσεις, ξέρετε, για την επικαιρότητα, ενώ στη συντρόφισσα (αλίμονο, που παίζει στα δάχτυλα την επικαιρότητα, με τόση προετοιμασία αποβραδίς), από τη μεγάλη συμπάθεια που της έχει, κόντεψε να την κλατάρει με ερωτήσεις για το ποιο μαγικό φίλτρο να πιω να κοιμηθώ Βενιζέλος και να ξυπνήσω Τσε.

Ο Χάρακας απαιτεί την αποκατάσταση της συντρόφισσας παντί τρόπω (εκατό μετάνοιες, χίλιες συγνώμες σε τρεις τουλάχιστον γλώσσες, εκ των οποίων η μια οπωσδήποτε κουβανέζικα, κοινοποίηση συγνώμης στην είσοδο του μαυσωλείου του Λένιν κλπ).

Σύμπασα η αριστερή κοινή γνώμη αναρωτιέται σήμερα, ποιους δόλιους σκοπούς εξυπηρετεί μια τέτοια προβοκατόρικη συνέντευξη. Πρόκειται μήπως για Πασοκικό δάκτυλο που οσμώμενος την μεγάλη αντικαπιταλιστική ανατροπή που έρχεται από τ΄ αριστερά θέλει για άλλη μια φορά να ταΐσει την συριζαίικη κατσίκα ταραμά και να ξαναναστήσει τα πράσινα (άλογα) ιδεώδη;

Αίσχος, ποταποί βρωμοπασόκοι.

Εκεί, εκεί,
να μείνετε εκεί,
στη Β΄ Εθνική,
μαζί με τους φασίστες και την ψηλή.

ΥΓ1  Στον αγαπητό (κατά τα άλλα) Χάρη Καφτεράνη αφιερώνω το γνωστό άσμα "η μπαλάντα του κυρ Μέντιου". Έ, και μέχρι "να 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς" που μάλλον αργεί, ας λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα.

Στη συντρόφισσα (για παρηγοριά) αφιερώνω μια νέα εκδοχή του παραμυθιού των Γκριμ "Χάνσελ και Γκρέτελ" και είθε οι Μερκοζί, παρασυρμένοι από τα γλειφιτζούρια του ΔΝΤ, να πέσουν πάνω στην καλή μάγισσα (εργατική τάξη) και τους κάνει με τα κρεμμυδάκια.

Και ως να συμβούν όλα αυτά, χαιρετώ τον πολύ πολύ αγαπητό (κατά τα άλλα) Χάρη Καφτεράνη, ξέροντας ότι ανήκει σε μας που γνωρίζουμε κι εκτιμούμε το συγκρουσιακό χιούμορ.

ΥΓ2  Επί τη ευκαιρία να πω ότι πολύ μου άρεσε ο Άγγελος (ο Τόλκας ντε) που κάνει τα αδύνατα δυνατά, όταν κι αν αγοράσουν οι Αμερικανοί (αυτό δηλαδή τώρα είναι καλό;) την ΕΝ.ΚΛΩ., να δουλέψει και το εργοστάσιο της Νάουσας. Ε, κι ας απολυθούν βρε αδελφέ τα 2/3 των εργατών. Σε τέτοιες λεπτομέρειες θα κολλήσουμε;

ΥΓ3  Προς αντιπαθέστατο Χρυσοχοϊδη,
μήπως να μην μας πρήζεις και να πέσεις στο βαθύ πηγάδι του Πασόκ να πνιγείς, να μετράμε έναν λιγότερο; Τα αρχηγιλίκια σε μάραναν.

ΥΓ4  Αυτόν τον Παπαδήμο γιατί δεν μπορώ να τον συνηθίσω και κάθε φορά που τον βλέπω θέλω και λίγα λεπτά να συνειδητοποιήσω ότι είναι ο πρωθυπουργός; Θα με πάρει πολύ καιρό ακόμη να μην μπορώ να τον αναγνωρίσω; Είναι σοβαρή πάθηση, γιατρέ, η ολική αδυναμία αναγνώρισης του Παπαδήμου; Ή μήπως είναι ένδειξη ότι χαίρω άκρας πολιτικής υγείας;

Αλήθεια, άμα τον γιουχάρουν, αυτός θα κατασχέσει ολονών μας τα σπίτια για παραδειγματισμό; Αν μου πει κάποιος ότι ζω σε δικτατορία θα βγω στο βουνό, να το ξέρετε.

ΥΓ5  Προς δήμαρχο Αλεξάνδρειας,
δεν κάνετε που δεν κάνετε τίποτα, δεν αλλάζετε θέση με την αντιπολίτευση; Να γλυτώσετε εσείς από τις ευθύνες, να σταματήσουν αυτοί τις κομπλεξικές γκρίνιες και να ησυχάσουμε κι εμείς από τις παπαριές σας.

Χάρακας Νο40: Με πολύ εκτίμηση

«Μα καλά βρε Χάρη δεν τον έβαλες τον Χάρακα Νο39;» Αυτό ρώτησα όταν μου μετέφερε την απογοήτευση του άλλου Χάρη (του Καφτεράνη ντε) που βλέπει συνέχεια να έχω σταματήσει στο 38.
Τέλος πάντων, έστω και καθυστερημένα να τον βάλουμε κι αφού γονυπετής, απ΄ ότι έμαθα, παρακαλούσε ο άλλος Χάρης (ο Καφτεράνης ντε) την επιστροφή του Χάρακα.
Μόνο που απευθύνθηκε σε λάθος πρόσωπο. Σιγά μην είναι ο Χάρακας η γυναίκα του Χάρη (όχι του Καφτεράνη). Αυτή κάνα μανιφέστο να σου γράψει, μάλιστα. Πολύ θα κολακεύτηκε βέβαια που την πέρασε ο Χάρης (ο Καφτεράνης ντε) για το Χάρακα. Να ΄χει και χιούμορ; Δε φτάνει που ΄χει άντρα; Δεν μπορεί να τα ΄χει όλα κανείς σ΄ αυτή τη ζωή.
Ας είναι όμως. Αυτόν τον Χάρακα θα τον αφιερώσω στον Χάρη (τον Καφτεράνη ντε) που πολύ τον εκτιμώ. Όχι αγαπητέ μου, την εννοώ την εκτίμηση εγώ. Όχι όπως εσύ που όλους τους καλεσμένους πολύ τους εκτιμάς και όλοι είναι πολύ καλοί σου φίλοι. Κάθε φορά που το ακούω λέω «ωχ και τούτον τον δουλεύει». Γιατί Χάρη μου σκέψου, άμα τόσο τους αγαπάς και τους εκτιμάς όλους τότε τι να πεις σε κάποιους που πραγματικά χαίρουν βαθειάς εκτίμησης από όλους;
Για παράδειγμα ο τελευταίος σου καλεσμένος. Ο βουλευτής Αθανάσιος του Μόσχου Γικόνογλου. Ρίγησα από συγκίνηση και δέος όταν άκουσα ότι αποφάσισε να δώσει συνέντευξη. Τι ήταν αυτά που μας είπε; Γιατί δεν τον βάζει ο Γιωργάκης όχι υπουργό επικοινωνίας, άντε καλέ, υπερυπουργό της προπαγάνδας «γιατί πρέπει να μας πηδήξει το ΔΝΤ και η Ευρώπη και να λέμε και ευχαριστώ». Τέτοιον να τον κάνει. Μα τι καλά που μας τα εξήγησε όλα. Τι να σου πω, εγώ πάντως πείσθηκα ότι αυτός είναι ο προορισμός μας. Αυτό μας πρέπει, βρε αδελφέ. «Η μόνη λύση είναι ο Γιώργος να μας ψοφήσει». Το ίδιο θα ζαλίστηκες και συ φαντάζομαι από τις οξυδερκείς πολιτικοοικονομικές αναλύσεις του βουλευτή και δεν προχώρησες σε άλλες ερωτήσεις. Άντε καλέ. Τι άλλο να ρωτήσεις τον ογκόλιθο της πολιτικής; Ερωτήσεις για τοπικά ζητήματα και χαζά. Άσε που είναι και τα καρτέλς που τον έχουν βάλει στο μάτι. Λίγο ήταν αυτό που η εκδικητική μανία της οικονομικής μαφίας του έκανε; Ξέρεις τώρα σε τι αναφέρομαι. Ή μήπως ήταν προειδοποίηση. «Τώρα το αυτοκίνητο, ύστερα εσύ». Μπορεί. Αυτούς τους κινδύνους διατρέχει όποιος το μέγεθός του ορθώνει μπροστά στα αδίστακτα συμφέροντα. Να πως θα τον αποκαλώ από δω και μπρος. Άτλαντα της πολιτικής. Μην πάει ο νους σας στον όγκο. Όχι. Να σκέφτεστε μόνο, ότι κουβαλάει στους ώμους του Χρέη. Ένα αυτό που αν και δεν καθίσαμε μαζί στο τραπέζι το πληρώνουμε ρεφενέ και το άλλο, να καθαρίσει τον τόπο από την μάστιγα των κομποστο-καρτέλς.
Αλήθεια, τώρα που το θυμήθηκα κύριε βουλευτά. Εκείνη τη μηνυσούλα που μου κάνατε, θυμάστε; Όταν θα ΄ρθει η ώρα θα σας καλέσω μάρτυρα υπεράσπισής μου (όπως οι Κρητικοί το Γιωργάκη). Τι δηλαδή, εγώ που σας αποκάλεσα σούμο να κατηγορηθώ ενώ εσείς να κάνετε χιούμορ με τα κιλά σας, επιτρέπεται;

Αχ με κούρασαν τα σοβαρά ζητήματα. Ας περάσω σε κάτι πιο ανάλαφρο. Καταλήψεις, απεργίες, πείνα και όλα αυτά μωρέ, τα γνωστά. Αστειεύομαι βέβαια. Αλλά να, είναι που έχω ανάλαφρη διάθεση αφού ξεκουραστήκαμε αρκετά το καλοκαίρι. Η αλήθεια είναι ότι πολύ και κουραστήκαμε και ταλαιπωρηθήκαμε όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Να πορείες, να ξύλο, να τρέξε να σώσεις το κεφαλάκι σου, να ρίξε πετριές σε μπάτσους, να στήσε αντίσκηνα σε πλατείες, να δούλευε τη μέρα ξενύχτα σε συνελεύσεις τα βράδια, έ, όλα αυτά είναι εξαντλητικά. Τι να σου κάνει και η αγανάκτηση, θέλει κι αυτή διακοπές. Ξέρεις τι εξοντωτικό είναι, εμ να ξενυχτάς, εμ να περιμένεις τη σειρά σου να μιλήσεις, ενώ, να, κάτω απ΄ τη γλώσσα το ΄χεις να πεταχτείς να το πεις; Ή δεν είναι εξαντλητικό να θες να κάνεις κανά δυο φορές το γύρο του κόσμου για να ανακαλύψεις ξανά την Αμερική. Ούτε ο Κολόμβος δεν κουράστηκε έτσι που την ανακάλυψε ξανά μανά για πρώτη φορά μετά τον Βεσπούτσι. Κι εδώ μιλάμε όχι για Αμερική, μα για ολόκληρη πολιτικοποίηση. Να μη θέλει κάτι χιλιάδες χιλιόμετρα συνελεύσεων ακόμα. Ίσα που βρισκόμαστε στην άμεση δημοκρατία ακόμα. Μέχρι το σοσιαλισμό έχει δρόμο. Καλά κάναν λοιπόν τα παιδιά. Κουράστηκαν πολύ, έκαναν διακοπές και επιστρέφουν ανανεωμένοι. Καλέ τι συζητάτε, εδώ ταξίδι για διακοπές πας και μια στάση για καφέ- τσιγάρο θα την κάνεις, να ξεπιαστείς κιόλας. Όχι να θες απ΄ τον καναπέ να φτάσεις στη Διεθνή. Μόνο, παιδιά, τώρα που θα γυρίσουμε με το καλό μήπως να το βιάσουμε λίγο το πράμα; Άιντε καλά μου, γιατί μέχρι να το βρούμε θα ΄χουμε εξαντληθεί τόσο από την πείνα που δε θα μπορούμε να πάρουμε τα ποδαράκια μας. Άιντε καλά μου, δεν είναι τίποτα, ένα ντου όλοι μαζί είναι. Άιντε να τελειώνουμε.

Τι έμαθα; Εκτός από θηλυκά βλήματα στο ΠΑΣΟΚ έχετε και αρσενικούς όλμους, άπαπαπα. Για τον προϊστάμενο του γραφείου λέω. Έμεινε ένα ακόμα χωριό με το τρίτο σχολείο που δεν έκανε κατάληψη και το βαλε αμέτι μουχαμέτι να το αναστατώσει κι αυτό. Έ, ναι, μου φαίνεται είναι και το χωριό σου Χάρη (όχι του Καφτεράνη).
Άιντε να πάρεις και τη Ρόζα Λούξνεμπουργκ (τη γυναίκα σου, καλέ) και βουρ για κατάληψη. Πάντως δείτε το εκεί στο Πασόκ. Αν συνεχίσετε έτσι, καλά το πάτε. Ένα χωριό τη φορά να κάνει κατάληψη, σιγά σιγά θα τους ριζοσπαστικοποιείστε όλους. Εγώ, βέβαια, ξέρω ότι κατά βάθος αυτός ήταν εξ αρχής ο σκοπός σας.
Ως γνήσια σοσιαλιστικό κόμμα βρήκατε την μοναδική ευκαιρία, τώρα λόγω της κρίσης, να πιέσετε τόσο ώστε να βγει ο κόσμος στους δρόμους, να πολιτικοποιηθούν όλοι, να γίνουν όλοι σοσιαλιστές.
Το Πασόκ μετά θα αποκαλύψει ότι όλα ήταν προσχεδιασμένα για να χτυπήσει την αποχαύνωση των τελευταίων δεκαετιών και να μην ξαναμπερδέψουν το Πασόκ με τη ΝΔ, οπότε νάτο πρώτο κόμμα ξανά για τις επόμενες κανά δυο δεκαετίες. Άπαπα, σατανικό σχέδιο, ανατρίχιασα.

Σας αφήνω, εγώ να συνέλθω και σεις να διαβάσετε τον μπαγιάτικο Χάρακα Νο39.
Εάν επιζήσω των συνταρακτικών γεγονότων των επόμενων ημερών (ο Γιωργάκης στην Έκθεση) θα επανέλθω σύντομα, ελπίζω.

ΧΑΡΑΚΑΣ Νο 39: Όταν τα ΦΕΚ (Χριστο)φυλλορροούν

Είστε σίγουροι ότι είναι οριστική απόφαση; Το πασοκικο σαΐνι η Χριστοκλπ αλλάζει ΦΕΚ κάθε φορά που αλλάζει αυτί στο κινητό.

Εγώ λέω να αφήσετε τη γυναικούλα να κάνει καμιά βουτιά, να ξελαμπικαρει,να δεχτεί και το επόμενο κύμα αντιδράσεων στις...αντιδράσεις των αντιδραστικών και τελικά να πάρει τις αποφάσεις της το Σεπτέμβρη με το δροσιό.

Τώρα σοβαρά μιλώντας, θέλω να εκφράσω τον θαυμασμό μου σ'αυτή τη μεγάλη πολιτικό. Η σταθερότητα των αποφάσεων της είναι παράδειγμα προς μίμηση για κάθε ανερχόμενο πολιτικό αστέρι. Φτου σου κοπελάρα μου να σε χαίρεται το ΠΑΣΟΚ που σ'εχει. Το είδα εγώ το αστέρι το φωτεινό όταν τα είπε ωραία στη Βέροια όταν ήρθε.

Θέλω να τολμήσω μια ερώτηση στους αναξιοπαθούντες πασόκους.Τα βλήματα μπορεί καμιά φορά να ανατιναχθούν, δε φοβάστε;

ΥΓ. Ε, λοιπόν τι θυμήθηκα; Όταν η 17 Νοέμβρη χτυπούσε, αν όχι όλοι (λέμε τώρα), αλλά οι περισσότεροι λέγαν "καλά τους κάνανε τους ....", όταν ρωτούνταν δημόσια λέγανε "απαπαπα εμείς ούτε που να ακούσουμε τη λέξη τρομοκρατία". Έτσι και οι Τρικαλινοί Πασόκοι όταν είχε ανακοινωθεί ότι θα κλείσει το σχολείο στο Πλατύ, τριβαν τα χέρια τους. Όταν τους ρωτούσαν δημόσια, "μακριά από μας τέτοια".
Τώρα γκοστερίτσες, που λένε και στο χωριό μου. Αυτά και μην ακούσω τίποτα υποκριτικές μυξοκλαψιές ξανά.


Δημοσιεύτηκε στις 17 Αυγούστου 2011 στα ΧΡΟΝΙΚΑ

Χάρακας Νο38: Αυτός ο υπουργός Οικονομίας θα μας σώσει

Αυτός είναι υπουργός Οικονομίας! ΒΕ-ΝΙ-ΖΕ-ΛΟΣ.
Είναι και αντιπρόεδρος. Πως λέμε αντιβασιλεύς.
Φοράει και δαχτυλίδι. Μπορεί και διαμαντένιο.
Είναι και τσάρος. «Πίσω σοσιαλισμέ και σ΄ έφαγα. Προτιμώ τη βαρβαρότητα.»
Παίρνει τα ρίσκα. «Μπορεί και να καταστραφώ».
Αρπάζει την ευκαιρία. «Τώρα ήρθε η ώρα να δείξω ότι κάνω για αρχηγός».
Με βάθος, μέχρι τα κατακάθια του ΠΑΣΟΚ.
Με εκτόπισμα (no comment).
Με πειθώ στην Ελλάδα (παροιμιώδης η λογόρροιά του. Συμφωνείς για να σταματήσει).
Με πειθώ στην Ευρώπη (το accent του κάνει τους εταίρους να σαστίζουν και δίνουν «δάνεια κόντρα δάνεια και το βρακί μας άμα θέλετε, μόνο κάντε τον πάψει γιατί δεν καταλαβαίνουμε τι λέει»).

Υ.Γ. Για τους Άγγλους ήταν τόσο βαρύ το πλήγμα, ώστε ο ομόλογός του υπουργός από τις πρώτες κουβέντες του Βενιζέλου φρίκαρε: «Oh my God! He speaks English with a Greek accent!» και δήλωσε « Αρκετά δώσαμε στην Ελλάδα, πέραν τούτου …ουδέν.»
Εμείς όμως δεν ανησυχούμε. Η φράου Μέρκελ θα τον κανονίσει τον Άγγλο (ας όψεται η προαιώνια Γερμανο- Βρετανική έχθρα).

Χάρακας Νο37: Αρνούμαι..... Θέλω....

Αρνούμαι να αντικρίζω το φόβο στα μάτια του άλλου.

Αρνούμαι να φοβάμαι να λέω αυτό που πιστεύω.

Αρνούμαι να λέγομαι το ίδιο Έλληνας με τους φασίστες.

Αρνούμαι να βλέπω ανθρώπους να τους στριμώχνουν για να τους σφάξουν.

Αρνούμαι να υπάρχουν μάτια που με κοιτούν ικετευτικά να τους προστατεύσω.

Αρνούμαι να υπάρχουν παιδιά που να φοβούνται να παίξουν στο δρόμο.

Αρνούμαι να κλείνονται άνθρωποι στα σπίτια τους για να προστατευτούν.

Αρνούμαι να απειλούμαι για τις ιδέες μου.

Αρνούμαι να φοβάμαι να διαδηλώνω.

Αρνούμαι αυτοί που πρέπει να με προστατεύουν να με χτυπάνε και να με σκοτώνουν.

Αρνούμαι αυτοί που πρέπει να με προστατεύουν να καλύπτουν αυτούς που με σκοτώνουν.

Αρνούμαι να ζω ανελεύθερος.

Αρνούμαι να μένω απαθής και αμέτοχος.

Αρνούμαι να φοβάμαι ότι θα στοχοποιήσουν εμένα και τα παιδιά μου.

Αρνούμαι να γίνομαι συνένοχος στη σιωπή.

Αρνούμαι να απολογούμαι στα παιδιά μου για τον κόσμο που τους έφερα να ζήσουν.

Αρνούμαι να πρέπει να έχω επιχειρήματα για τα αυτονόητα.

Αρνούμαι να ένα κόσμο φόβου και μίσους.

Αρνούμαι τη συνενοχή στα εγκλήματα των άλλων.

Αρνούμαι οι άνθρωποι να περπατάνε σκυφτοί σφίγγοντας τα χέρια των παιδιών τους.

Αρνούμαι την τρομοκρατία της βίας.



Θέλω οι δρόμοι να είναι για όλους.

Θέλω τα πρόσωπα να κοιτούν τον ήλιο.

Θέλω να προστατεύω το δίκιο και να με προστατεύουν στο δίκιο.

Θέλω να βοηθώ και να με βοηθούν.

Θέλω να είμαι άνθρωπος και να ζω σαν άνθρωπος.

Θέλω να ζω περήφανος στη χώρα μου.

Θέλω να ζω σε ένα κόσμο πολύχρωμο.

Θέλω να ακούω τις ιστορίες τους.

Θέλω να μάθω να λέω τα παραμύθια τους στα παιδιά μου.

Θέλω να αγοράζω τις ομπρέλες τους και τα τουμπερλέκια τους.

Θέλω να μου μάθουν να χορεύω τους ρυθμούς τους.

Θέλω να πλέκω να μαλλιά μου όπως τα δικά τους.

Θέλω να τους βλέπω με τις φορεσιές τους.

Θέλω να ακούω τις παράξενες ομιλίες τους.

Θέλω να μάθω να λέω καλημέρα στις γλώσσες τους.

Θέλω να γεύομαι τα περίεργα φαγητά τους.

Θέλω να ζω σε ένα κόσμο για όλους με όλους.

Θέλω οι ιδέες μου ν΄ ακούγονται.

Θέλω να πιάσω έναν έναν στο δρόμο και να του φωνάξω «ξύπνα».

Θέλω να σέβομαι τους άλλους για να με σέβονται.

Θέλω να κοιμάμαι καλά τα βράδια.

Χάρακας Νο36: Εσύ, τι τύπος ΠΑΣΟΚ είσαι;

Έχω πολύ καιρό να γράψω. Όχι καλέ, δεν με έκοψε ο Χάρης επειδή τον φόρτωσα μηνύσεις από αξιοσέβαστους, σοβαρούς Πασόκους. Αλλά με όλες αυτές τις αμαρτίες τους, που μας επέβαλλε το Πασόκ να πληρώσουμε, μου κόπηκε κάθε χιουμοριστική διάθεση. Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά πλέον για να τα αντιμετωπίζουμε μόνο με το χιούμορ. Έτσι λοιπόν ένα κράμα κινητοποιήσεων, απαξίωσης, χιούμορ και σαρκασμού που καταφέρνει να γελοιοποιεί τους κυβερνητικούς καραγκιόζηδες χωρίς όμως να τους δίνει την ευκαιρία να μπορούν να κατηγορήσουν κανέναν για βία ή ό,τι άλλο σκαρφίζεται η επαπειλούμενη πολιτική τους ύπαρξη, είναι ό,τι πρέπει.
Ιδιαίτερα αριστοαρχιτεκτονικό το «φτύσιμο» του Σηφουνάκη τις προάλλες. Μιλούσε από του βήματος. Απλώνουν οι καλοί σου τότε τα πανό μπροστά του και τον «σκεπάζουν». Και αντί εκείνος να σταματήσει, όπως θα έκανε κάθε άνθρωπος, εάν προσπαθούσαν κάποιοι να τον εξευτελίσουν έτσι, εκείνος λοιπόν, συνέχισε το λόγο του «φτυμένος» και ξεφτιλισμένος σα να μη συμβαίνει τίποτα. Αυτός είναι ένας από τους τρόπους αντίδρασης στο πανικόβλητο Πασόκ.
Είναι το στυλ «α, δε σας πήρα είδηση». Αυτό είναι το στυλ των κατεξοχήν χοντρόπετσων Πασόκων. Όχι, κουφοί δεν είναι. Είναι γενικότερα αναίσθητοι. Ο «άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε» είναι έτερος τύπος του Πασόκ. Είναι αυτός που προσπαθεί να αποφύγει το όλο θέμα. Αντιπροσωπευτικότερο δείγμα αυτής της κατηγορίας οι άβουλοι βουλευτές του Πασόκ. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο βουλευτής Γικόνογλου τις προάλλες στη συγκέντρωση για το κλείσιμο του γυμνασίου στη Μαρίνα. Όταν ήρθε η σειρά του είπε ότι τώρα δε μπορεί να το συζητήσει το θέμα γιατί βιάζεται, έχει να πάει και σ΄άλλη τέτοια συγκέντρωση. Φαίνεται μπέρδεψε τις συγκεντρώσεις με τους γάμους και τα πανηγύρια. Ξέρετε, εκεί που οι βουλευτές παρίστανται ίσα για να τσουγκρίσουν ποτήρια και να σφίξουν χέρια και μετά βιαστικά φεύγουν γιατί έχουν και σε άλλες εκδηλώσεις να κάνουν εμφάνιση.
Άλλος τύπος είναι αυτός του «δεν ξέρω τι μου γίνεται». Εδώ ο Πασόκος επειδή δεν ξέρει τι να κάνει και τι να πει υπακούει τυφλά στις άνωθεν εντολές και αποδεικνύεται Παπανδρεϊκότερος του Παπανδρέου προκειμένου να τύχει και τον ευσήμων αύριο μεθαύριο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο άλλος Πασόκος βουλευτής Ημαθίας Τόλκας στην ίδια συγκέντρωση. Με περισσή παρρησία και απαράμιλλο θάρρος (μπράβο, μπράβο) είπε τη γνώμη του. (Μη ρωτάτε τα αυτονόητα. Είπαμε, η γνώμη αυτής της κατηγορίας είναι το επίσημο δόγμα του Πασόκ). Βέβαια, μη ξεχνώντας και τα ψηφαλάκια του, τόνιζε και ξανατόνιζε τη συνεισφορά του στον αγώνα των ψηφοφόρων του. «Τι έκανα εγώ για σας; Τόσα τηλέφωνα, ραντεβού και επαφές με το γ ραφείο της υπουργού και της υφυπουργού». Συγνώμη Άγγελε, βουλευτή σε βγάλαμε όχι γραμματέα να κλείνεις ραντεβού. Εάν θέλαμε τηλεφωνική σύνδεση με την υπουργό θα παίρναμε το 11888!
Μια άλλη κατηγορία είναι αυτή του «τρελός δεν είμαι, πονηρός όμως είμαι, ό,τι θέλω λέω». Σωστά το μαντέψατε. Εδώ ένας είναι ο αρχηγός, αυτός ο Πάγκαλος. Πρόκειται για τον γενναίο σοσιαλιστή που έχοντας κάνει αγώνες και αγώνες δε μασάει και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Όχι, αυτός δε χαϊδεύει αυτιά ακόμα κι όταν αυτό μπορεί να τον λούσει με γιαούρτια. Επιμένει στις «σοσιαλιστικές» του αρχές και σαν πρωτεργάτης του κινήματος ορμάει και αποκαλύπτει τις σκοτεινές δυνάμεις που υποκινούν συμπεριφορές οι οποίες θα φέρουν την πολιτική ανωμαλία στη χώρα. Και πολιτική ανωμαλία ίσον δικτατορία και δικτατορία συν Αριστερά ίσον νάτη νάτη έρχεται η δικτατορία του προλεταριάτου. Φευ, οι δημοκράτες Πασόκοι θα συρθούν στα κελιά της Μακρονήσου αφού πρώτα ο Τσίπρας θα τους ανακρίνει στης Κουμουνδούρου. Ενώ στα υπόγεια του Περισσού η Αλέκα αυτοπροσώπως, ως νέος Στάλιν, θα μαστιγώνει τα σοσιαλιστικά παλικάρια μέχρι να υπογράψουν δηλώσεις μετανοίας.
Σειρά έχει ο τύπος «δε πα να λέτε εσείς, εμείς κάνουμε τη δουλειά μας». Εδώ το μοντέλο είναι ο Παπακωνσταντίνου. Ντούρασελ στις επιταγές του μνημονίου και του ΔΝΤ, έχει βουλώσει, μάτια, αυτιά και προχωρά ακάθεκτος μέχρι τελικής δικής μας πτώσεως.
Ο τύπος του «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε». Εδώ ανήκουν οι Διαμάντω, Λοβέρδος, μαμά Ραγκού κλπ υπουργοί. Είναι τα νομοσχέδια αστραπή. Για πότε γίνεται η διαβούλευση, για πότε τα ψηφίζουν, για πότε μας καταργούν ούτε και που προλαβαίνουμε να πάρουμε χαμπάρι. Δε μπορεί, σου λέει, θα παραιτηθούν. Θα τους ζαλίσουμε και θα χάσουν τον μπούσουλα. Βομβαρδισμός νόμων, νομοσχεδίων, διευκρινιστικών εγκυκλίων. Παραδίνομαι. Δεν ξέρω ποια τι μου γίνεται. Από πού να φυλαχτώ. Σε ποια πορεία να πρωτοπάω. Έχω και μια ηλικία, θα με συγχωνεύσετε πριν την ώρα μου.
Ένας άλλος τύπος είναι ο «εγώ είμαι αριστερός εσύ ποιος είσαι;». Εδώ έχει πλάκα το πράγμα, Πρόκειται για τις περιπτώσεις Πασόκων που έχουν καταλάβει ότι είναι μέλη ενός νεοφιλελεύθερου χουντοσοσιαλιστικού κόμματος και στην προσπάθειά τους να επαναπροσδιορίσουν την ιδεολογική τους ταυτότητα αυτοσχεδιάζουν. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό χθες το πρωί του Σκανδαλίδη. Λίγο πολύ μας είπε σκανδαλωδώς ότι η αριστερά δεν είναι αριστερά και ότι το Πασόκ μπορεί και θα κάνει το big bang εμπνέοντας τους σκεπτόμενους αριστερούς πέρα και πάνω από κόμματα και τάξεις. Όπα, όπα σύντροφε πήρες φόρα και ως πολιτικά ημιμαθής που είσαι (όπως άλλωστε όλοι εκεί στο Πασόκ. Διότι εάν ήσασταν αριστεροί δε θα ήσασταν Πασόκ) προτείνεις και φαντάζεσαι μια αριστερά υπερταξική. Εγώ λέω και λαϊκιστικοφιλελεύθερη. Να το κάνετε και μόδα, να τυπώστε και καπελάκια, θα σας πάνε πολύ. Εκτός αυτών την καινοτόμων προτάσεων περί νέων μανιφέστων έχουμε και την προσπάθεια επανασύνδεσης του νεοφιλελεύθερου Πασόκ με τον σοσιαλιστικό του κόσμο που στην πορεία τον έχασε. Εδώ θέλω να παραμείνετε σοβαροί και να μη γελάσετε. Την αποστολή αυτή ανέλαβε ο Καρχιμάκης. Δείτε το σας λέω σοβαρά. Ήταν πολύ καλή η επιλογή. Ο γραμματέας του Πασόκ συνδυάζει το χτες με το σήμερα. Το χτες είναι το Πασόκ της ρεμούλας και του «αυτοί τα φάγανε» μιας και ακόμα και τώρα έχει το θράσος να υπερασπίζεται και να προάγει το βόλεμά του στο δημόσιο ακολουθώντας έτσι τη μακραίωνη παράδοση του Πασοκικού ρουσφετιού. Από την άλλη, έχει την εμπιστοσύνη του προέδρου Γιωργάκη ο οποίος τον επέλεξε να διαποτίσει τα μέλη του Κινήματος με τη νέα εποχή, με τα νέα ήθη που τελικά είναι τα παλιά γνωστά ανήθη.
Ο τύπος του «αφήστε τα παιδιά να με πλησιάσουν» είναι αυτός της μοναδικής κατηγορίας του ενός. Όχι, δεν πρόκειται για τον Ιησού. Ο Γιωργάκης είναι. Σε κάθε του εμφάνιση περιφρουρείται από διμοιρίες των ΜΑΤ που ενώ εκείνος θέλει το διάλογο με τους διαδηλωτές, εκείνοι τους τσακίζουν στο ξύλο και δεν αφήνουν το λαό να πλησιάσει τον αρχηγό. Αφού τους τελειώσουν τα πολεμοφόδια χημικών και κρότου λάμψης τότε ο καλός αρχηγός νουθετεί το λαό «χαζούληδες, συνταχθείτε μαζί μας, οι διαδηλώσεις είναι passé, ελάτε κοντά μας, μην αντιστέκεστε, είναι ανώφελο, τζάμπα τις τρώτε. Αλλιώς, με αναγκάζετε να περιορίσω τη δημοκρατία για να την προστατεύσω. Τα τελευταία λόγια ειπώθηκαν πραγματικά στη Γερμανία που τον γιουχάισαν. Αλήθεια, οι Χούντες αυτή την ομαλότητα δεν επικαλούνται για να επιβάλουν τις δικτατορίες;
Φαντάζομαι ότι ο κατάλογος των Πασοκικών τύπων αντίδρασης δεν τελειώνει εδώ. Παρακαλώ πολύ, στείλτε μου ιδέες σας για να τον συνεχίσουμε.
ΥΓ: Για όσους με κατηγορήσουν για εμπάθεια να τους απαντήσω προκαταβολικά ότι αν ήταν εμπάθεια θα ήταν εύκολο να απαντηθούν όλα τα παραπάνω επί της ουσίας από τα Πασοκικά παπαγαλάκια (να μια ακόμα κατηγορία που λησμόνησα να καταγράψω, αλλά που είναι τόσο οικεία και αναγνωρίσιμη από όλους που δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση). Όλη αυτή η δυσφορία λοιπόν δεν εκφράζεται μόνο από μένα ή το συγκεκριμένο blog.Είναι μια αντίδραση που εκφράζεται με πολλούς τρόπους από όλους όσοι νιώθουμε, βλέπουμε και καταλαβαίνουμε ότι το πράγμα δεν πάει άλλο. Θυμίζω βέβαια ότι το Πασόκ είναι στην κυβέρνηση. Με ποιόν να τα βάλω; Με το γείτονα;
Ωστόσο, λυπάμαι όλους όσους ψήφισαν το Πασόκ και προδόθηκαν. Όσοι από αυτούς εξακολουθούν ακόμη να τρέφουν ελπίδες και δεν έχουν αποχωρήσει, ας προσπαθήσουν να βλέπουν κι όχι μόνο να κοιτούν. Άλλωστε, εάν καταλάβεις το λάθος σου και το διορθώσεις είναι ΟΚ.
ΥΓ1: Επειδή τα γιαούρτια κάνουν καλό στην επιδερμίδα, ας περάσουμε σε κάτι άλλο. Μια καλή ιδέα είναι αυτή του νέου συνθήματος:
«Οι υπουργοί δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, στο δρόμο, στο δρόμο, μπορείς να τους φτύσεις». Προτείνω εκείνο το απαξιωτικό φτύσιμο, όταν περνάει ο άλλος κι εσύ φτύνεις στο κατόπι του. Δεν καταδέχεσαι ούτε στα μούτρα να τον φτύσεις.

Χάρακας Νο35: Παιδικές απορίες

Μπαμπάς: Αύριο το μεσημέρι θα πάμε στη Θεσσαλονίκη σε ένα συλλαλητήριο για τους μετανάστες.
Παιδί: Τι είναι συλλαλητήριο;
Μπαμπάς: Είναι μια διαδήλωση, μια διαμαρτυρία.
Παιδί: Και γιατί να πάμε;
Μπαμπάς: Γιατί δε θέλουμε να γίνει αυτός ο φράχτης.
Παιδί: Γιατί θέλουν να κάνουν αυτόν τον φράχτη;
Μπαμπάς: Για να εμποδίσουν τους μετανάστες να έρχονται στην Ελλάδα. Είμαστε η πρώτη χώρα που συναντούν καθώς έρχονται από την Τουρκία και είναι πάρα πολλοί.
Παιδί: Είναι Τούρκοι;
Μπαμπάς: Είναι και Τούρκοι και από άλλες χώρες της Ασίας.
Παιδί: Έχω μια ιδέα, να τους πιάνουν οι Τούρκοι και να τους γυρίζουν στην πατρίδα τους.
Μπαμπάς: Μα αυτοί δε θέλουν να γυρίσουν πίσω. Ο λόγος που έφυγαν ήταν γιατί πεινούσαν στη χώρα τους ή έχουν πολέμους.
Παιδί: Και γιατί έρχονται στην Ελλάδα;
Μπαμπάς: Δεν έρχονται στην Ελλάδα για να μείνουν. Οι περισσότεροι θέλουν να περάσουν για να πάνε σε άλλες χώρες της Ευρώπης για να βρούνε δουλειά.
Παιδί: Εμείς είμαστε φτωχή χώρα;
Μπαμπάς: Ναι, έχουμε προβλήματα, δεν υπάρχουν δουλειές για όλους.
Παιδί: Γιατί δεν τους αφήνουμε να περάσουν;
Μπαμπάς: Γιατί έχουμε υπογράψει μια συμφωνία με την Ευρώπη που δεν επιτρέπεται να τους αφήνουμε.
Παιδί: Αν δεν τηρήσουμε τη συμφωνία θα μας τιμωρήσουν;
Μπαμπάς: Θα έχουμε προβλήματα.
Παιδί: Φοβάμαι, δε θέλω να μας κάνει πόλεμο η Ευρώπη. Καλύτερα να μη μας νοιάζουν οι μετανάστες.
Μπαμπάς: Δηλαδή δε σε νοιάζει εάν φύγει ο Κ. που είναι φίλος μας;
Παιδί: Γιατί, ο Κ. είναι μετανάστης;
Μπαμπάς: Είναι πολιτικός πρόσφυγας. Στην Τουρκία ήταν στη φυλακή γιατί δε συμφωνούσε με το κράτος. Έκανε απεργία πείνας και βγήκε από τη φυλακή. Εάν γυρίσει πίσω κινδυνεύει να ξαναμπεί φυλακή.
Παιδί: Τι είναι απεργία πείνας;
Μπαμπάς: Όταν κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν με κανένα άλλο τρόπο να βρουν το δίκιο τους, τότε σταματάνε να τρώνε και πίνουν μόνο νερό.
Παιδί: Δε θέλω να μπει ο Κ. φυλακή. Αλλά δε θέλω να μας τιμωρήσουν άμα δεν τηρήσουμε τη συμφωνία.
Μπαμπάς: Όταν κάποιος κάνει μια συμφωνία και πλέον δε θέλει να την τηρήσει τότε ζητάει να αλλάξει τη συμφωνία, αυτό μπορούμε να κάνουμε κι εμείς.
Παιδί: Και γιατί δεν το κάνουμε;
Μπαμπάς: Αυτό πρέπει να κάνουμε. Αλλά είναι δύσκολο να σου εξηγήσω γιατί δεν το κάνουνε.
Παιδί: Ξέρω, γιατί είναι ρατσιστές κι αυτός ο Καρ…. είναι φασίστας κι αν μπορούσε θα τους έπνιγε όλους τους μετανάστες.
Μπαμπάς: Μπορεί και να΄ ναι όλοι ρατσιστές, μα να μη βγαίνουν να το πουν φανερά, δεν ξέρω.
Παιδί: Εμείς όμως δεν πρέπει να είμαστε ρατσιστές γι΄ αυτό πρέπει να πάμε στο συναλλητήριο.
Μπαμπάς: Συλλαλητήριο.
Παιδί: Ναι, σ΄ αυτό, το συλλαλητήριο. Όμως μπαμπά, η θεία ……. θα έρθει;
Μπαμπάς: Νομίζω πως όχι.
Παιδί: Γιατί, είναι ρατσίστρια;
Μπαμπάς: Όχι δεν είναι.
Παιδί: Τότε γιατί πρέπει να πάμε και μεις; Θα προτιμούσα να καθίσω σπίτι να παίξω στον υπολογιστή.
Μπαμπάς: Δεν βοηθάς τους ανθρώπους από τον καναπέ σου. Κάποιες φορές χρειάζεται και να αγωνίζεσαι.
Παιδί: Και μ΄ έχεις πείσει και δεν μ΄ έχεις πείσει. Πάτε εσύ με τη μαμά κι εμείς ας κάτσουμε εδώ.
Μπαμπάς: Δεν αφορά όμως μόνο εμάς τους μεγάλους, αφορά και σας. Οι μετανάστες που έρχονται πολλές φορές έχουν μαζί τους και τα παιδιά τους. Κι αυτά τα παιδιά μπορεί να μην έχουν ούτε να φάνε.
Παιδί: Ξέρω, ξέρω, όπως τα παιδιά της Αφρικής που όλο μας λέτε, όταν δεν θέλουμε να φάμε.
Μπαμπάς: Τι μαθαίνεις στο σχολείο, στη Μελέτη, ότι η γη , το νερό, ο αέρας είναι φυσικός πλούτος και είναι για όλους τους ανθρώπους;
Παιδί: Ναι, για παράδειγμα, ο αέρας που αναπνέουμε δεν είναι κανενός.
Μπαμπάς: Εάν λοιπόν κάποιος τύχει να γεννηθεί σε ένα μέρος που δεν είναι εύφορο, δηλαδή δεν παράγει πολλά και έχει βρόμικο νερό και έρθει εδώ σε μας και θελήσει να φάει και να πιει, εμείς μπορούμε να του απαγορεύσουμε να φάει και να πιεί και να αναπνεύσει;
Παιδί: Όχι, αφού το νερό, η γη και ο αέρας είναι για όλους τους ανθρώπους. Όμως μπαμπά, είμαστε φτωχή χώρα και δε φτάνει η γη για όλους.
Μπαμπάς: Γι΄ αυτό και οι μετανάστες θέλουν να πάνε σε άλλες χώρες πιο πλούσιες.
Παιδί: Γιατί δεν πάνε να περάσουν από άλλες χώρες; Ας κάνουν έναν κύκλο.
Μπαμπάς: Για να κάνουν αυτό το ταξίδι από τη χώρα τους μέχρι εκεί που θέλουν να πάνε πληρώνουν πολλά λεφτά. Αν έχουν να κάνουν μεγαλύτερη διαδρομή θα πρέπει να δώσουν περισσότερα λεφτά σ΄ αυτούς που τους μεταφέρουν.
Παιδί: Μα, αφού είπες ότι είναι φτωχοί, που τα βρίσκουν τα λεφτά και πληρώνουν;
Μπαμπάς: Δυστυχώς, πάρα πολλοί είναι αυτοί που πουλάνε τα όργανά τους.
Παιδί: Δεν θέλω να ακούσω άλλο μπαμπά. Φοβάμαι όταν ακούω για όργανα. Κατάλαβα. Τώρα νομίζω ότι πείστηκα. Θα έρθω στο συλλατήριο.
Μπαμπάς: Συλλαλητήριο είπαμε.
Παιδί: Θα είμαστε πολλοί;
Μπαμπάς: Μάλλον όχι. Λίγοι θα είμαστε.

Τα παιδιά πήγαν στο συλλαλητήριο. Τους άρεσαν τα πλακάτ και σε όλη την πορεία κρατούσαν από ένα. Μετά από ώρα άρχισαν να φωνάζουν και τα συνθήματα, ενώ έπαιζαν και με το σκύλο που συνόδευε, προπορευόμενος, την πορεία.
«Μπαμπά, τι είναι η Χρυσή Αυγή;» «Ναζιστές παιδί μου». «Α, κατάλαβα, ο Χίτλερ». «Λέγκαλιγκασιόν, κοτούλες εμιγκρέ». «Όχι κοτούλες, Πορ του λες. Δηλαδή, νομιμοποίηση σε όλους τους μετανάστες».
Στο τέλος της πορείας, φτάσανε μπροστά στο υπουργείο. Τα παιδιά πλησίασαν το νεαρό με την ντουντούκα «Σκέφτηκα κι εγώ ένα σύνθημα». «Έλα πες το». «Οι μετανάστες είναι αδέρφια μας, σεβαστείτε τους».

ΥΓ: Ευχαριστώ το Χάρη και την οικογένειά του για την έμπνευση που μου έδωσαν.

ΥΓ1: Στους άντρες, γυναίκες και παιδιά μετανάστες, που αγνοούνται αυτές τις ώρες στη θάλασσα.Η ενοχή και η ευθύνη νιώθω να με πνίγουν.

Χάρακας Νο 34: Γενική επιστράτευση

Η ιστορία γράφεται μέσα από γεγονότα που χαρακτηρίζουν την κάθε εποχή και από τις αιτίες και τα αποτελέσματα αυτών, τα οποία ο κάθε ιστορικός «βλέπει» και καταγράφει. Παράλληλα, υπάρχουν και οι χρονικογράφοι, οι οποίοι ασχολούνται με μικρότερης κλίμακας συμβάντα και με την καθημερινότητα προσώπων, που ναι μεν άσημα για την ιστορία, σημαντικά δε για την εξέλιξη των καιρών.
Έναν τέτοιο χρονικογράφο, ανακαλύψαμε στην έρευνά μας για την εποχή, στην οποία θα αναφερθούμε σήμερα. (Εάν νομίζετε ότι περάσαμε τις γιορτές τρώγοντας, πίνοντας και ρεμπελιάζοντας, κάνετε μεγάλο λάθος. Ε, λοιπόν, κάναμε ιστορική έρευνα. Και ιδού τα αποτελέσματα). Ο χρονικογράφος αναφέρεται ως Ο Χάρακας, ο οποίος έζησε και έγραψε γύρω στο 170 με 150 π.χ.
Πριν όμως παραθέσουμε τα γραπτά του, ας δώσουμε τα ιστορικά στοιχεία της εποχής εκείνης, όπως καταμαρτυρούνται από τους συγχρόνους του ιστορικούς. Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια περίοδο οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής παρακμής. Οι μεγάλες πόλεις Αθήνα, Σπάρτη, Θήβα έχουν χάσει την δύναμή τους. Στην Μακεδονία οι απόγονοι του Αλέξανδρου είναι ασημαντότητες. Έτσι δημιουργούνται συμπολιτείες (καλή ώρα σαν τις δικές μας περιφέρειες) ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις επεκτατικές και κυριαρχικές διαθέσεις της Ρώμης (από τότε ξεκίνησαν τα «Θέματά» μας με τη Φραγκιά). Η πιο ισχυρή συμπολιτεία ήταν η Αχαϊκή, η οποία ανέλαβε εργολαβικά να σώσει κι όλες τις άλλες από την υποδούλωση στην Ρώμη (θα λέγαμε σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση). Αρχηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας ήταν εκείνη την περίοδο ο περίφημος Καλλικράτης, στρατιωτικός φιλόδοξος κα ιντριγκαδόρος. Τώρα πλέον γνωρίζουμε ότι υπήρξε και δοσίλογος. Ήρθε λοιπόν σε συνεννόηση με την Ρώμη και συγκεκριμένα με τον Ρωμαίο στρατιωτικό ΔΝΤούνιους και υπέγραψαν το περίφημο mnemonium anef oron paradocius. Ακολούθησαν πολλές «στημένες» μάχες με αποκορύφωμα την γνωστή σε όλους μάχη της Πύδνας, όπου ο Περσέας, βασιλιάς της Μακεδονίας, έφαγε τα μούτρα του και από τότε γίναμε προτεκτοράτο της Ρώμης.
Σ΄ αυτό το γενικό ιστορικό πλαίσιο διαδραματίζονται τα γεγονότα που μας εξιστορεί ο χρονικογράφος της εποχής Ο Χάρακας. Στην περιοχή της γεννέτηρας του Αλεξάνδρου πλέον γίνονταν σκληρές αναμετρήσεις για την επικράτηση των πιο ικανών παρατάξεων, προκειμένου να κυβερνηθεί η Μακεδονία. Ουδείς μπορούσε να είναι άξιος συνεχιστής του Φιλίππου, αλλά ούτε και τέτοιος κατακτητής όπως ο Μέγας Αλέξανδρος. Με τα πολλά λοιπόν, βρέθηκε για λίγο να είναι επικρατέστερος ο αρχιστράτηγος Ψωμιάδης, αφού βροντοφώναζε για την αναγκαιότητα της συνέχισης της Μακεδονικής δυναστείας και αν και ο ίδιος με ρίζες όχι Μακεδονικές αλλά ποντιακές, κατάφερε να πείσει ως ο Μακεδονικότερος των Μακεδόνων.
Στα πέριξ της Βεργίνας, τρεις τοπικοί στρατηγοί είχαν υπερισχύσει. Στην περιοχή της Νάουσας ο Καραμπάτσος (λέγεται ότι τα κατάφερε έχοντας μέσον του μαθητές του Αριστοτέλη). Στη Βέροια, η Χαρούλα (που αν και κατάγονταν από το σόι της Ολυμπιάδος, είχε αρχίσει εμφανώς να προτιμάει τον Ρωμαϊκό τρόπο ζωής, όπως τα λουκούλεια γεύματα). Και στο Ρουμλούκι, ο Δον, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, για τον οποίο Ο Χάρακας γράφει: «..άνθρωπος μονομανής. εργασιομανής, όχι ιδιαίτερα κοσμικός, πείσμων, οξύνους αλλά με χαοτικό λόγο, αριθμομνήμων, σχολαστικός και τελειομανής». Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά τον βοήθησαν να κυριαρχήσει, με την ελπίδα ότι στον πόλεμο με αντίπαλο τον Καλλικράτη θα μπορούσε να ηττηθεί αξιοπρεπώς, εξασφαλίζοντας καλύτερους όρους και συνθήκες διαβίωσης για τους Ρουμλουκιώτες.
Μια περικοπή από τον Ο Χάρακας περιγράφει τις πρώτες μέρες των ετοιμασιών για την πρώτη μάχη με τον Καλλικράτη.
«Ο αρχιστράτηγος Δον είναι πολύ σκεπτικός τρεις μέρες τώρα αφότου πήρε τον χρησμό του Μαντείου «Του Καλλικράτη θα υπερισχύσεις εάν δεήσεις». Δεν μπορεί να καταλάβει το νόημα αυτού του σκοτεινού χρησμού. «Τι εννοεί με το «εάν δεήσεις»;Μήπως να αρχίσω τις δεήσεις; Και ποιον να παρακαλέσω; Τους Θεούς; Τον Καλλικράτη να με λυπηθεί; Κανέναν άλλον; Μα το Δία, θα τρελαθώ». Αυτή τη σκοτούρα ενώ είχε στο κεφάλι του, έδωσε εντολή να ξεκινήσουν οι σπονδές στους Θεούς (σε όλους ανεξαιρέτως, ακόμη και σε νεόφερτους Ρωμαϊκούς, τόσο θεοσεβούμενος ήταν). Και επειδή ο ναός βρίσκονταν και δίπλα στο διοικητήριο, πετάγονταν τρεις και λίγο για δεήσεις. Αυτό γίνονταν μια βδομάδα τώρα μα και πάλι ο Δον φαίνονταν ανικανοποίητος. «Όχι, δεν εννοούσε δεήσεις το Μαντείο. Όταν θα ισχυροποιήσω τη θέση μου θα απαιτήσω να δίνουν μόνο κυριολεκτικές μαντείες. Α! Μα ναι, αυτό είναι. Εννοούσε να δεήσω, δηλαδή επιτέλους να ξεκινήσω. Αυτό είναι, ας αρχίσω». Σήκωσε τα μανίκια του χιτώνα του και κάλεσε τους πέντε στρατηγούς του. Τον Βένιο τον ορεινό, τον Στέργιο τον πεδινό, τον Άνδριο τον Πλατύ, τον στρατηγό Γκαβαρδίνιο και αυτόν που όρισε ως αντιστράτηγο, τον Κούγκα τον Γιδιώτη. Χωρίς καν να περιμένει να τελεστεί το εθιμικό του ορισμού τους, ανέθεσε στον καθένα τα χρέη τους. Οι τρεις πρώτοι Βένιος ,Στέργιος και Άνδριος αποχώρησαν βιαστικά με τα άρματά τους. Ο αντιστράτηγος, αν και με μεγάλη πείρα σε μάχες, έδειξε να χάνει την ψυχραιμία του, όταν ο Δον του ανακοίνωσε ότι είχαν να αναμετρηθούν με τον Καλλικράτη. Ο μόνος ο οποίος φάνηκε να βρίσκεται στα νερά του ήταν ο στρατηγός Γκαβαρδίνιος. Το μάτι του άστραψε και ένα γελάκι κρυφόπαιξε κάτω από το επιβλητικό του μουστάκι. Επιτέλους, ήνεγκεν η ώρα της δράσης. Μικροκαμωμένος μεν, σβέλτος δε, ανέλαβε αμέσως υπηρεσία. Τα καθήκοντά του ήταν πολλά αλλά το καλύτερό του ήταν η διοίκηση του στρατεύματος και το εθιμοτυπικό. Του ξέφυγε ένα Ave Δον και με μια στρατιωτική υπόκλιση ξεκίνησε αμέσως δουλειά. Και επειδή ήταν περασμένη η ώρα και οι μόνοι που βρίσκονταν στο διοικητήριο ήταν οι καθαριστές ξεκίνησε με τις πρώτες του οδηγίες προς αυτούς «από αύριο το εγερτήριο θα σημαίνει 6 πμ και η αναφορά θα γίνεται στις 7 ακριβώς. Κύριοι σημάνατε γενική επιστράτευση. Ο εχθρός είναι προ των πυλών».
Οι επόμενες μέρες κύλησαν εφιαλτικά για όλους. Σχέδια επί σχεδίων καταστρώνονταν στο διοικητήριο από τον αρχιστράτηγο Δον και το επιτελείο του. Ο Δον επέτρεπε μόνη διακοπή αυτή του μεσημεριανού φαγητού. Το σιωπητήριο καταργήθηκε αφού απαγορεύονταν καθολικά ο ύπνος. Όλοι πλέον κοιμόταν με βάρδιες κι ακόμη και οι αξιωματικοί φυλούσαν γερμανικό νούμερο. Τα άλογα ήταν κι αυτά με βάρδιες ζεμένα στα άρματα κα οι σαρισοφόροι δεν αποχωρίζονταν τη σάρισα και την ασπίδα τους ούτε στον ύπνο. Ο δε στρατηγός Γκαβαρδίνιος πριν την πρωινή αναφορά και πριν και στο τέλος της πρωινής γυμναστικής τους έβαζε να φωνάζουν την ιαχή «θα, θα τον πάρουμε, εμείς θα τον τουμπάρουμε. Φυλάξου Καλλικράτη σου βγάζουμε το μάτι.»
Επειδή Ο Χάρακας είναι αρκετά δυσανάγνωστος, καταφέραμε μόνον αυτές τις λίγες περικοπές να διαβάσουμε. Υποσχόμαστε όμως ότι όταν ολοκληρώσουμε την ανάγνωση θα σας παραθέσουμε τη συνέχεια του χρονογραφήματος ως και την τελική έκβαση των μαχών.

ΥΓ: Πριν ακόμα γκρεμιστεί το τείχος του Βερολίνου κι όταν ακόμη υπήρχε το ανατολικό μπλόκ, έτυχε, καθώς περίμενα ένα βράδυ στα σύνορα Τσεχοσλοβακίας- Γερμανίας, να προσπαθεί να περάσει λαθραία τα σύνορα κάποιος ανατολικός. Υπήρχαν και από τις δυο μεριές των συνόρων φράχτες με συρματόπλεγμα. Ανάμεσά τους ένα κομμάτι γης οργωμένο. Αναστατωθήκαμε όλοι ακούγοντας τα σκυλιά να γαυγίζουν και παρακολουθήσαμε, παρ΄ όλες τις προσπάθειες των φρουρών να μας απομακρύνουν τείνοντας μας τα όπλα τους, το μέρος να φωτίζεται σα μέρα από τους προβολείς και να κηνυγάνε τον φυγά τα σκυλιά με τους φρουρούς, που πυροβολούσαν στον αέρα και του φώναζαν. Αυτή η εικόνα μου ήρθε στο μυαλό όταν έμαθα για τους «δημοκρατικούς» και «ανθρωπιστικούς» σχεδιασμούς του Παπουτσή για τον φράχτη. Μόνο κ. Παπουτσή μας να προσέχετε, διότι οι φράχτες έχουν και παλούκια. Κι ως γνωστόν, όποιος πηδάει …πολλά παλούκια….

ΥΓ1: Η πρόταση του Χάρακα για το μεταναστευτικό είναι η εξής: Να κάνουμε δυο φράχτες σαν αυτούς που περιέγραψα, το κενό ανάμεσα να αποτελεί ουδέτερη ζώνη. Εκεί να συγκεντρώνονται οι μετανάστες. Επειδή ο χώρος δεν θα ανήκει πουθενά, δεν θα έχουμε προβλήματα με τα Δουβλίνα της Ε.Ε. Για να χορταίνουν οι πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι μετανάστες και πρόσφυγες τηλεοπτικά κανάλια θα τους ταϊζουν και θα τους ποτίζουν με αντάλλαγμα να παρακολουθούμε το νέο ριάλιτι «μετανάστης ζητά πατρίδα». Έτσι, και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα γεμάτη. Επιπλέον, δεν θα κινδυνεύουν να φαγωθούν οι γάτες και οι σκύλοι της πατρίδος μας. Αλήθεια, πολύ γρήγορα κ. Καμίνη ξεχάσατε την πρόσφατη θητεία σας ως συνήγορος του πολίτη. Ο δημοτικός σας σύμβουλος Αποστολόπουλος δεν είπε «Οι μετανάστες...κλέβουν και τρώνε σκύλους και γάτες… γίνεται μια προσπάθεια με το τείχος στον Έβρο, να σταματήσει αυτό»; Αλλά βέβαια, ήσασταν συνήγορος του πολίτη, όχι του μετανάστη και του πρόσφυγα. Τώρα που ο Παπουτσής θα δώσει πολιτικό άσυλο στους πολιτικούς πρόσφυγες (το ανέκδοτο της χρονιάς) τότε θα γίνουν πολίτες και μόνο τότε θα μπορούν να έχουν δικαιώματα. Υπάρχουν μόνο πολίτες του ελληνικού κράτους. Για πολίτες του κόσμου, ανθρώπους με στοιχειώδη δικαιώματα, έχετε ακούσει καθόλου;

ΥΓ 2: Σε κάποιον προηγούμενο Χάρακα είχα γράψει ότι η δικαιοσύνη να είναι τυφλή μα όχι στραβή. Τώρα θα προσθέσω να μην είναι και ανόητη. Το γεγονός ότι σε όλα τα Λύκεια της Ελλάδας οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου δεν πατάνε στο σχολείο την άνοιξη, εξαντλώντας όλες τις απουσίες δικαιολογημένες και αδικαιολόγητες ουδείς το γνωρίζει; Κι άιντε η δικαιοσύνη ζει εκτός τόπου και χρόνου, ο διευθυντής που έγινε σύμβουλος δε γνωρίζει ότι στα παιδιά δε φτάνει ούτε το 24ωρο για διάβασμα παραμονές εξετάσεων και είναι πιο απαραίτητο το φροντιστήριο και όχι το σχολείο για την επιτυχία στις εξετάσεις;
Απορώ πως της πανέξυπνης δικαιοσύνης μας της ξέφυγαν οι μαθητές και δεν τους τιμώρησε κι αυτούς. (Δείτε σχετική ανάρτηση στα Χρονικά για το 2ο Λύκειο Γιαννιτσών).

ΥΓ3: Προς δήμαρχο Δον και Αντιστρατήγους και στρατηγό: Μήπως θα βόλευε περισσότερο να μην κοιμάστε και καθόλου; Ή στην χειρότερη, κάνα ράντσο εκεί δα;

ΥΓ4: Στρατηγέ μας (δε χρειάζεται να αναρωτιέστε σε ποιον αναφέρομαι. Από δω και πέρα στρατηγός είναι μόνο ένας, ο στρατηγός Γκαβαρδίνας), στρατηγέ μας τι σας έφταιξαν τα ανθρωπάκια (οι υψηλόβαθμοι αξιωματικοί του στρατού και της αστυνομίας) και τους βάζατε σε σειρά τραβολογώντας τους, στο κολυμβητήριο τα Φώτα; Ούτε τα εξαπτέρυγα γλύτωσαν απ΄ την αράδα. Το νου σας πάτερ, την επόμενη φορά μην είναι η σειρά σας.

ΥΓ5: Α, και καλή χρονιά!

Χάρακας Νο33: Ο Μεσαίωνας του ΠΑΣΟΚ ή το ΠΑΣΟΚ του Μεσαίωνα

Οι φρουροί κλείσαν τις βαριές πόρτες της αίθουσας "Αιγές" στην βορειοδυτική πλευρά του κάστρου. Η συνεδρίαση θα γινόταν κεκλεισμένων των θυρών. Ο απεσταλμένος του ηγεμόνα Γεώργιου του Β΄, αρχιδούκας δημοσίων έργων Μαγκριώτης κάθονταν στην κεφαλή της μεγάλης δρύινης τράπεζας.Ένθεν και κείθεν του τραπεζιού βρίσκονταν υποψήφιοι κόμηδες, βαρόνοι, κυρίες της αυλής και μερικοί αξιωματούχοι της κομητείας και των βαρονιών. Αλλά, ας αναγγείλουμε μερικούς εξ αυτών. Ο υποψήφιος κόμης της Ημαθίας Μούρνος, ο νυν βαρόνος της Νιάουστας Γλειφομπατσός, η νυν βαρόνη της Βέροιας Χαρούλα, ο τέως βαρόνος του Γιδά Μπαμπούξινος (Γκιόνογλου), ο υψηλός αξιωματούχος της Ημαθίας Αστέριος (Παπαστεργίου), ο υψηλός αξιωματούχος της βαρονίας του Γιδά Παράσχος, η υψηλή αξιωματούχος της Ημαθίας Αρίστη (Κουκουρίκου) και η κυρία των τιμών και της αυλής Θούλη.
Αξιοσημείωτη ήταν η απουσία του Μαρκησίου Αγγέλου, ενώ οι άλλοι δυο Μαρκήσιοι ήταν ωσεί παρόντες, αφού ο Σιδηρό κρύφτηκε στην άκρη της σάλας και ο Θανασούκος ξεχάστηκε (;) στην αίθουσα της τραπεζαρίας.
Το κλίμα μέσα στη μεγάλη αίθουσα ήταν βαρύ. Αν και επικράτησαν στις δυο απο τις τρεις βαρονίες της Ημαθίας οι άνθρωποι του βασιλιά, παρόλα ταύτα το βασίλειο της Ελλάδος βρισκόταν υπό την κυριαρχία ξένων δυνάμεων με ολέθριες τωρινές και μελλοντικές συνέπειες για τους Έλληνες.Οι φεουδάρχες έβλεπαν να απειλούνται τα κυριαρχικά τους δικαιώματα και οι υπήκοοι όλου του βασιλείου πεινούσαν και εξαθλιώνονταν μέρα με τη μέρα. Αναταραχές υπήρχαν παντού. Η Αναγέννηση αργούσε ακόμα. Σε ένα τέτοιο κλίμα λοιπόν ο αρχιδούκας Μαγκριώτης μετέφερε στην κομητεία της Ημαθίας το μήνυμα του βασιλιά Γεωργίου του Β΄προκειμένου να τονωθεί το ηθικό των εκεί ανθρώπων τους. Το περιεχόμενο του μηνύματος ήταν όλα καλά όλα ανθηρά, πετύχαμε μεγάλη νίκη. Φυσικά, ουδείς εκ των παρισταμένων πρόσεξε το μήνυμα και μάλιστα μέχρι να τελειώσει ο Αρχιδούκας το λόγο του, κάποιοι χασμουριόταν.
Στη συνέχεια, ο υψηλός αξιωματούχος Αστέριος, θέλοντας με τη σειρά του να δώσει μια νότα αισιοδοξίας, προσπάθησε να εξηγήσει μονομερώς και επιφανειακά την αιτία του χασίματος της βαρονίας του Γιδά. Ξεχνόντας λοιπόν την κύρια αιτία, που ήταν η αδελφοποίηση του βαρόνου Μπαμπούξινου με τον Μαρκήσιο Αρχάγγελο (Χαλκίδη), είπε "Στην βαρονία του Γιδά χάσαμε γιατί ήταν δυο υποψήφιοι (ο Μπαμπούξινος και ο Τσιάπλας) από το δικό μας χώρο και οι ψήφοι μας μοιράστηκαν".
Στο άκουσμα αυτών των λόγων ο τέως βαρόνος Μπαμπούξινος σηκώθηκε λάβρος να διορθώσει τα πράγματα. "Ο Τσιάπλας υποστηρίχτηκε μόνο από το σόι το Συριζαίικο (σημείωση: Συριζαίοι=απλοί υπήκοοι οι οποίοι κανέναν τίτλο ευγενείας δεν έφεραν). Εγώ ήμουν ο μόνος υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ" (σημείωση:ΠΑΣΟΚ= Πανελλήνια Σύμπραξη Ομοτίτλων Κυβερνώντων).
΄Ολοι οι παριστάμενοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους μη ξέροντας τι να υποθέσουν γι΄ αυτή τη δήλωση. Βέβαια, δεν γνώριζαν ότι ο τέως βαρόνος Μπαμπούξινος, που ενώ μέχρι την ήττα του υποστήριζε ότι είναι ανεξάρτητος, τώρα είχε λόγο να υποστηρίζει ότι ήταν και είναι και θα είναι πιστός στο ΠΑΣΟΚ και ο ένας και μοναδικός εκφραστής του στην βαρονία του Γιδά. Ο λόγος ήταν η μελλοντική επανεκλογή του ξαδέρφου του Μαρκήσιου Θανασούκου.
Ο οίκος Γικονόγλου ήταν ο μόνος αυθεντικός εκφραστής του ΠΑΣΟΚ στην βαρονία του Γιδά. Και αυτό έπρεπε να γίνει σαφές και για τώρα και για μετά. Ο οποιοσδήποτε μελλοντικός υποψήφιος βαρόνος του Γιδά θα έπρέπε να συνδιαλλαγεί μόνο με τον μοναδικό εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ ο οποίος ήταν ο τέως βαρόνος Μπαμπούξινος. Οποιαδήποτε αμφισβήτηση της θέσης του θα ισοδυναμούσε με μη επανεκλογή του Θανασούκου στην μαρκιωνία (σημ. η χωρική δικαιοδοσία του μαρκήσιου).
Κι ενώ προς στιγμήν φάνηκε να πείθει ο ισχυρισμός του Μπαμπούξινου, τότε συνέβη το αναπάντεχο. Η κυρία των τιμών και της αυλής Θούλη πετάχτηκε και είπε κάτι για το οποίο άλλοι συνοφρυώθηκαν, άλλοι φαρμακώθηκαν και άλλοι θύμωσαν. Η ίδια βέβαια, ελλείψη ικανότητας πολιτικής σκέψης, δεν αντιλήφθηκε τις συνέπειες των λόγων της και χαμογέλασε ικανοποιημένη γιατί κάτι βρήκε να πει για να ασχοληθούν οι άλλοι μαζί της.
Πριν καταμαρτυρήσουμε το τι είπε, χρειάζεται να κάνουμε μια αναφορά στο πρόσωπό της για να διευκολυνθούν οι αναγνώστες στην κρίση τους. Η Θούλη λοιπόν, όλως τυχαίως βρέθηκε να κατέχει τον τίτλο της κυρίας των τιμών και της αυλής. Αυτός ο τίτλος στα χρόνια που περιγράφουμε είχε μόνο εθιμοτυπικό χαρακτήρα και δίνονταν με κλήρωση και σε όσες γυναίκες δεν κατάφερναν να διακριθούν στην αυλή με την αξία τους. Μια από τις κληρούχους ήταν και η Θούλη. Από την ώρα που απέκτησε τον τίτλο (ή μήπως και πιο νωρίς;) άρχισε να ζει σε ένα παραλήρημα εξουσίας. Αρχικά ήθελε να χριστεί υποψήφια Μαρκησία. Εν τω μεταξύ σε έμπιστους της εξομολογούνταν ότι υψηλοί κύκλοι του βασιλιά Γεωργίου του Β΄ την προόριζαν για υποψήφια αρχιδούκισα της Ευρώπης (το αντίστοιχο της δικής μας Ευρωβουλής). Μέρα με τη μέρα η κατάστασή της σοβάρευε. Το πολιτικό της παραλήρημα ήταν πλέον ότι είναι πριγκίπισα και ενθρονίζει και εκθρονίζει εν ριπή οφθαλμού τους πρίγκιπές της. Όλοι γνωρίζαν την κατάστασή της και γι΄ αυτό και την αποκαλούσαν πριγκίπισσα Θούλη. Αντιλαμβάνεστε ότι επρόκειτο για ιδιαίτερη περίπτωση η οποία έπρεπε να αντιμετωπιστεί με τη δέουσα ευαισθησία.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στα λεγόμενα της πριγκίπισσας Θούλης. Είπε λοιπόν ότι κύκλοι της αυλής επιφόρτισαν την ίδια με την μυστική αποστολή να υποστηρίξει με δημόσιες εμφανίσεις της τον υποψήφιο βαρόνο Μπαμπούξινο ως τον μοναδικό και αυθεντικό εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Οι αιτίες αυτής της δήλωσης μπορεί να ήταν διάφορες. Είτε, όπως ήδη ειπώθηκε, είπε κάτι για να τραβήξει την προσοχή χωρίς επίγνωση των λεγομένων της. Είτε για να δικαιολογήσει τις αυθαίρετες δημόσιες εμφανίσεις της στο πλευρό του Μπαμπούξινου. Είτε για να υπερασπιστεί την ενότητα του ΠΑΣΟΚ (πως είναι δυνατόν να ήταν Πασόκοι αυτοί που ψήφισαν τον Τσιάπλα;) (Μια άλλη εμμονή της ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ έπρέπε, ό,τι και αν γινόταν, να φαίνεται ενωμένο, δυνατό. Αυτή η εμμονή της την είχε οδηγήσει στο να τάξει εαυτώ στους αγώνες και στο καταστατικό ψυχή τε και σώματι. Έτσι, όπως οι ιερομόναχες "νυμφεύονταν" τον Κύριο και η Θούλη έμεινε ανύπανδρη διότι είχε "νυμφευθεί" τον βασιλιά Ανδρέα). Πλέον τώρα θεωρούμε ότι η αιτία της δήλωσής της ήταν όλοι αυτοί οι λόγοι μαζί και ίσως κι όχι μόνο.
Μετά τα λεγόμενα αυτά, το λόγο, εξαγριωμένος, πήρε ο υψηλός αξιωματούχος του Γιδά Παράσχος. Έξυπνος άνθρωπος γαρ, έκανε αμέσως μετάφραση των λεγομένων την πριγκίπισσας Θούλης. Ζήτησε λοιπόν να μάθει τι είχε συμβεί επιτέλους. Τους είχαν χειραγωγήσει ο κύκλοι της αυλής του ηγεμόνα όλους εδώ τους υπηκόους ή όχι; Αυτό το ερώτημα δεν απαντήθηκε ποτέ. Οι ιστορικοί από τότε έχουν δώσει διάφορες εξηγήσεις με επικρατέστερη την άποψη ότι δεν ρισκάρισε η ηγεμονία την στήριξη στον τέως βαρόνο του Γιδά Μπαμπούξινο διότι δεν είχαν ακόμη προλάβει να ελέγξουν και να καθαρογράψουν τα πορίσματα (εκείνη την εποχή ακόμη δεν ήταν τόσο διαδομένη η εφεύρεση του Γκουτεμβέργιου και οι γραφειοκρατικές καθυστερήσεις ήταν δικαιολογημένες).Ταυτόχρονα όμως δεν θα τους πείραζε να τον στηρίξουν εμμέσως, προκειμένου να καρπώνονταν μια ενδεχόμενη νίκη του.
Ο Μπαμπούξινος αντιλήφθηκε ότι η πριγκίπισσα Θούλη, για μια ακόμη φορά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει, τον χαντάκωνε. Θέλοντας να αποπροσανατολίσει την κουβέντα και να φανεί συμπαθής, τον έπιασε το παράπονο. Γιατί δεν τον βοήθησαν οι ομοϊδεάτες του και μάλιστα μερικοί βρέθηκαν σε συμπόσια με τον εχθρό του τον Δον. Εκείνη την στιγμή μια λάμψη άστραψε στον αέρα. Ήταν τα κοσμήματα της υψηλής αξιωματούχου Αρίστης που κουνήθηκαν καθώς σηκώνονταν όρθια, φουριόζα. Πήρε το λόγο και είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Η Αρίστη ήταν γνωστή στην κομητεία για το αψύ του χαρακτήρα της κι ότι δε μασούσε τα λόγια της. Είχε μείνει στην ιστορία ως η "καρεκλομαχήτρια", μετά το επεισόδιο σε παρόμοια συνεδρίαση, όταν εκσφενδόνισε μια καρέκλα σε ομοιοτιτλούχο της. Τα τελευταία χρόνια δε, εξαιτίας των ατελείωτων ωρών ενασχόλησής της με τα αρχεία της ηγεμονίας στα υπόγεια του παλατιού, ανέδυε στο πέρασμά της μια μυρουδιά υγρασίας και απλησιάς (ας μη ξεχνάμε ότι την εποχή εκείνη οι άνθρωποι πλένονταν σπάνια) που της προσέδιδε επιπλέον κύρος δύναμης κι επιστημοσύνης.
Ως ένα τέτοιο λοιπόν οξύθυμο, μορφωμένο και δυναμικό άτομο (συνδυασμός αδιανόητος για τις γυναίκες της εποχής κι ακόμη και για πολλούς άνδρες) όλοι γύρισαν να την ακούσουν, παίρνοντας και τις απαραίτητες προφυλάξεις μη φάνε καμιά αδέσποτη.Έδωσε λοιπόν δυο τρεις λεκτικές, μόνο, σφαλιάρες στον Μπαμπούξινο που ήταν όλες δικές του και έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. "Ναι, εγώ ήμουν στο συμπόσιο με τον Δον. Δεν ήξερα που έπρεπε να σου ζητήσω και την άδεια. Μήπως εσύ ζήτησες την άδεια την δική μας και πήγες και αδελφοποιήθηκες με τον Αρχάγγελο (Χαλκίδη) θανάσιμο εχθρό μας; Όταν σε συνέφερε μου το παίζεις ανεξάρτητος και τώρα που έχασες ζητάς και τα ρέστα; Λίγα τα λόγια σου για μένα γιατί θα σου ΄ρθει καμιά καρέκλα". Τα τελευταία λόγια δεν ειπώθηκαν αλλά ήταν σε όλους φανερό ότι εννοούνταν.
Ο Μπαμπούξινος, καταπίνοντας τη γλώσσα του μαζί με μπόλικες γκοστερίτσες, κάθισε ήσυχα ήσυχα στη θέση του. Το λόγο κατόπιν πήραν οι άλλοι δυο βαρόνοι της Ημαθίας. Μα δεν θ΄ αναφερθούμε στα λόγια τους, διότι δεν διασώθηκαν ως σήμερα.

ΥΓ: Η αντιστοιχία των τίτλων ευγενείας εκείνης της εποχής με πολιτικά αξιώματα του σήμερα θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι: αρχιδούκας= υπουργός, δούκας= περιφερειάρχης, μαρκήσιος= βουλευτής, κόμης= αντιπεριφερειάρχης, βαρόνος= δήμαρχος, υψηλοί αξιωματούχοι= γραμματείς και φαρισαίοι, κυρίες των τιμών= μέλη εθνικών συμβουλίων, πρίγκιπες και πριγκίπισσες δεν βρίσκουν αντιστοιχία στην σημερινή εποχή. Άλλωστε δεν υπήρχαν πριγκιπάτα ταυτόχρονα με ηγεμονίες ούτε εκείνη την εποχή.

ΥΓ1: Ευχαριστώ την Πριγκίπισσα Θούλη (Σιδηροπούλου) διότι η αυτοτιτλοφόρησή της μου ενέπνευσε την ιστορία. Χαίρομαι που μαθαίνω για την ενθρόνιση του νέου πρίγκιπά της. Μόνο να προσέχεις διότι έχετε πολύ μεγάλη διαφορά ηλικίας αφού αυτός είναι ακόμη έφηβος(;). Ή μήπως όταν λες ότι αντρειώνεται στα κρητικά όρη και πελάγη είναι ποιητική αδεία; Όπως και να ΄χει χαίρομαι αφάνταστα για σένα.

ΥΓ2: Για την απολογία Χαλκίδη no comment. Τα είπε όλα μόνος του. Ιδιαιτέρως μου άρεσε το σημείο που του ξέφυγε και είπε ότι ε, εμείς οι πολιτικοί κάνουμε και παιχνίδια για να πάρουμε ψήφους. Ή λέτε να ήταν κρίση ειλικρίνειας; Ίσως και στα πλαίσια της απενοχοποίησης.

ΥΓ3: "Το μόνο κλειστό επάγγελμα που πρέπει να ανοίξει είναι αυτό της οικογενειοκρατίας στην πολιτική." Το άκουσα τις προάλλες από κάποιον στο ράδιο.

ΥΓ4: Όλο και πληθαίνουν οι επιθέσεις εναντίον των πολιτικών. Τις προάλλες σε κάποια παραλία της Αττικής μια γυναίκα έδιωξε έναν λουόμενο πολιτικό. Τώρα ο αιμόφυρτος Χατζιδάκης. Βέβαια είμαι κατά της βίας, είτε λεκτικής, είτε σωματικής. Κάτι όμως δείχνουν όλα αυτά. Μήπως έναν μεγάλο θυμό; Μήπως να προβληματιστούν οι πολιτικοί μας για να μην εξελιχτεί ο θυμός μας σε οργή; Ή μήπως καλύτερα να εξοργιστούμε με την ελπίδα να ανατρέψουμε παρωχημένα πολιτικά σχήματα και δεδόμένα; Άλλωστε, η ιστορία λέει ότι οι κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές γίνονταν πάντα βίαια. Δεν ξέρω. Θα δείξει.

ΥΓ5: Ο Πουζιαρίτης (διαβάστε τη σχετική ανάρτηση στα Χρονικά για να καταλάβαιτε) καταδικάστηκε με την ανώτατη ποινή. Σκότωσε κανέναν; Όχι. Τότε γιατί; Για παραδειγματισμό. Για μια ακόμα φορά η δικαιοσύνη δεν ξέρει την τύφλα της. Το ίδιο έκανε και στην περίπτωση της καταδίκης με την μεγαλύτερη ποινή του Αιμίλιου Μεταξόπουλου (πρύτανης της Παντείου). Ο Αιμίλιος πριν από λίγες μέρες "έφυγε" στιγματισμένος. Όλοι όσοι τον γνώριζαν (μέσα σ΄ αυτούς είχα την τύχη να τον γνωρίσω κι εγώ) ήξεραν ότι όχι μόνο αδικήθηκε από την δικαιοσύνη αλλά κι ότι υπήρξε εξιλαστήριο θύμα ενός οικονομικού σκανδάλου. Μήπως, έστω και αργά, θα πρέπει να αποκατασταθεί η μνήμη του; Μήπως η δικαιοσύνη από δω και πέρα να ξεστραβωθεί και να γίνει πιο δίκαιη; Διότι άλλο να ΄σαι τυφλός κι άλλο στραβός.

Xάρακας Νο32: "Θέλεις να γίνουμε φίλοι;"

Ακούω συχνά από τα παιδιά μου για τους φίλους τους. Λένε ότι παίζουν μαζί, ότι αλληλοϋποστηρίζονται, ότι δεν θέλουν να τους στεναχωρούν, ότι τους ενθαρρύνουν, ότι έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα, ότι νοιάζονται γι΄ αυτούς. Νιώθω χαρά και περηφάνια όταν μέσα στην καθημερινότητα τους ακούω να μιλάνε για τους φίλους τους, ορίζοντας έτσι τι είναι φιλία και πόσο πολύτιμη είναι.
Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ακόμη κι αν είναι να μην αποκτήσουν τίποτα άλλο στη ζωή τους, αρκεί να έχουν φίλους, λίγους, διαλεχτούς, καρδιακούς. Γιατί θαρρώ ότι φίλους αληθινούς μόνο λίγους μπορούμε να έχουμε. Μετά είναι οι γνωστοί, που είναι σίγουρα πιο πολλοί, μα φίλοι δεν είναι. Συνάμα θλίβομαι όταν διαπιστώνω ότι πολλοί άνθρωποι νομίζουν τους γνωστούς για φίλους. Α, μα η διαφορά είναι ξεκάθαρη. Ο φίλος είναι εκεί, διαθέσιμος για σένα, να ακουμπάς απάνω του. Είναι αυτός που ξέρει τα μυστικά σου και τα σέβεται και τα κουβαλά για σένα. Είναι αυτός που θα σε μαλώσει τρυφερά όταν σε δει να ξωκύλεις για να σε συνεφέρει. Είναι αυτός που στον πόνο σου θα πονέσει και θα συμπονέσει και θα σε στηρίξει. Αυτός που θα σε υπερασπιστεί και θα καμαρώσει για σένα. Αυτός που θα σε κρίνει δίχως να σε κατακρίνει. Που θα σου κλείσει το μάτι και θα σου πει προχώρα. Που τη χαρά σου θα σου την κάνει γιορτή για να την ευχαριστηθείς.
Ο λόγος που γράφω σήμερα δεν είναι για να πω τι είναι η φιλία. Ξέρουμε όλοι μέσα μας τι είναι ο φίλος. Γράφω σήμερα για να πω τι δεν είναι φιλία. Ή μάλλον καλύτερα ότι η εικονική φιλία του facebook προσβάλλει την έννοια της φιλίας.
Διάβαζα λοιπόν τις προάλλες ότι ένας από τους σχεδιαστές του facebook έκανε ήδη ένα νέο δίκτυο το οποίο έχει όριο φιλιών τους 50. (τώρα, γιατί δεν είναι 40 ή 60 το όριο, δεν το κατάλαβα). Λέει λοιπόν ότι οι άνθρωποι μπορούν να αναπτύξουν σχέσεις μέχρι με 50 άλλους. Ενώ το όριο των 5.000 που έχει το facebook θεωρείται ότι είναι υπερβολικό και άρα δυσλειτουργικό. Σώπα. Και εγώ που νόμιζα ότι έβαλαν όριο τους 5.000 για να εκλέξουν τον πιο δημοφιλή και αξιαγάπητο φίλο στον διαδικτυακό κόσμο. Αφήστε που το όριο στην ουσία είναι unlimit διότι μόλις το φτάσεις, κάνεις κι άλλο προφίλ και αρχίζει το κοντέρ από την αρχή.
Βέβαια, αυτοί που έχουν οικονομικά οφέλη (προγραμματιστές, κατασκευαστές, διαφημιστές) καλά κάνουν και ασχολούνται με όλα αυτά τα δίκτυα. Ο κόσμος όμως που κάνει «φιλίες» στο facebook τι στο διάολο κίνητρο έχει και το κάνει; Θα μου πείτε δεν έχουν όλοι τους ίδιους λόγους. Εντάξει. Ας υποθέσουμε λοιπόν κάποιους λόγους κι ας παραθέσουμε τους αντίλογους.
«Θέλω να βρω άντρα/γυναίκα».
Εσύ θέλεις, οι άλλοι όμως θα σε θέλουν; Πίσω από ένα ονομα και μια φωτογραφία πόση αλήθεια υπάρχει; Ή εσύ ή ο άλλος ή και οι δυο μαζί μάλλον κάποιο κουσουράκι θα ΄χετε για να μη μπορείτε να κάνετε σχέσεις στον πραγματικό κόσμο face to face και προτιμάτε το διαδικτυακό κόσμο του facebook. Αν όμως είσαι τόσο απελπισμένος μπορείς να το ρισκάρεις και καλή τύχη.
«Θέλω μια σχέση για cyber sex».
Φίλε μου, καλύτερα σκέψου γιατί δεν σου φτάνει ή γιατί δεν έχεις real sex. Άλλωστε μη ξεχνάς ότι και το cyber sex είναι κι αυτό χειροκίνητο sex (για να το πω κομψά). Οπότε, τι ΄χες Γιάννη, τι ΄χα πάντα.
«Θέλω να ξαναβρώ παλιούς γνωστούς, συμμαθητές, μακρινούς συγγενείς κλπ».
Βρε χρυσέ μου, εκείνοι θέλουν να σε ξαναβρούν; Κι άντε ας πούμε ότι θέλουν και τους ξαναβρήκες. Ε, και; Θα πείτε ένα «γεια, τι χαμπάρια; καλά» και μετά «see you later” και that’s all. Με άλλα λόγια, αν ήθελες να τους βρεις τόσα χρόνια ήδη θα το είχες κάνει. Το ό,τι δεν είχατε επαφές μάλλον σημαίνει ότι δεν θέλατε να είχατε. Ή μπορεί τώρα που θα βρεθείτε να γίνει ό,τι γίνεται ας πούμε στα reunions. Συναντάμε παλιούς συμμαθητές. Αγκαλιαζόμαστε, θυμόμαστε, στο τέλος της βραδιάς αποχαιρετιόμαστε με υποσχέσεις να μη χαθούμε, και από αύριο ξαναχανόμαστε μέχρι την επόμενη μάζωξη. Γι΄ αυτό σου λέω, μη το παίρνεις προσωπικά. Το facebook δεν σου εγγυάται καμιά επανένωση.
«Θέλω να παίζω παιχνίδια με άλλους».
Δεν θέλω να σε προσβάλλω, μα είμαστε σοβαροί; Είναι δυνατόν να αρμέγεις εικονικές αγελάδες; Μήπως να βρεις ν΄ ασχοληθείς με κάτι πραγματικά παραγωγικό;
«Θέλω μέσα από την δικτύωση να διακινώ ιδέες και προβληματισμούς».
Πολύ προβληματισμένος μου φαίνεσαι εσύ. Άμα είσαι τόσο κοινωνικά ανήσυχος γιατί δεν συμμετέχεις σε κάνα forum να ανταλλάσεις απόψεις; Ή μήπως θέλεις να αντιστέκεσαι και να αγωνίζεσαι; Λυπάμαι που θα στο πω, μα οι αγώνες γίνονται στους δρόμους. Το πληκτρολόγιο, δε λέω, είναι σίγουρα πιο ασφαλές. Κάτσε λοιπόν σπιτάκι σου και εάν θες αγώνα δες κάνα ματς στην τηλεόραση. Εκτός κι αν το θεωρείς κοινωνική αντίσταση και προβληματισμό, ο καθένας να σου «γράφει» στον τοίχο σου ό,τι παπαριά του κατέβει. Εάν είναι έτσι, μπαρδόν και με το καλό να πάρετε και αντιστασιακή σύνταξη.
«Βαριέμαι στη δουλειά και με το facebook περνάει η ώρα».
Κανονικά δεν θα ΄πρεπε καν να το ξεστομίσεις. Είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν έχω αντίλογο, αλλά βρε παιδάκι μου δε λέγονται έτσι αυτά.
«Έχω αϋπνίες και με βοηθάει να βγάζω τις νύχτες».
Κοίτα, υπάρχουν και χάπια για τις αϋπνίες. Πρώτα πήγαινε σε κάνα γιατρό. Ένα φυσικό χαλαρωτικό είναι και το σεξ. Α, κατάλαβα. Ούτε απ΄ αυτό δεν έχει. Ε, τι να σου πω; Μέτρα προβατάκια. Για πες μου όμως, το πρωί δεν κοιμάσαι; Πως τη βγάζεις την άλλη μέρα;
«Θέλω να κάνω καινούργιους φίλους».
Εσύ μάλλον δεν έχεις καταλάβει τίποτα μέχρι τώρα. Να στα ξαναπώ λοιπόν σύντομα. Επειδή σε δέχονται ως φίλο δε σημαίνει ότι είσαστε φίλοι. Η φιλία είναι άλλο πράγμα (ξαναγύρνα στην αρχή του κειμένου). Ούτε καν γνωστοί δε γίνεστε, διότι η προϋπόθεση του γνωστού είναι το γνωρίζω. Πως γνωρίζεις έναν άνθρωπο μέσα από το προφίλ του; Άμα ακόμα δεν κατάλαβες, δε μπορώ να κάνω τίποτε άλλο για σένα. Θέλεις να πιστεύεις ότι όλοι αυτοί οι άγνωστοι στο facebook είναι φίλοι σου; ΟΚ. Εγώ χατίρια δε χαλάω. Πετάει ο γάιδαρος, πετάει. «Θέλω να επικοινωνώ με τους φίλους μου».
Αυτό μάλλον για διαφημιστικό σλόγκαν μου ταιριάζει καλύτερα. Τέλος πάντων. Ας το εξετάσουμε σοβαρά. Κάποιος γνωστός μου μού μετέφερε την εξής στιχομυθία που είχε με έναν συνάδελφό του στη δουλειά.
-Θέλεις να γίνουμε φίλοι στο facebook;
-Γιατί, δε φτάνει που βλεπόμαστε κάθε μέρα στη δουλειά;
Με άλλα λόγια, η επικοινωνία όταν υπάρχει δια της φυσικής οδού, δεν χρειάζεται αλλιώς. Ευθύς εξ αρχής όμως διαφωνώ για το αν είναι επικοινωνία αυτή μέσω του facebook. Πρώτα πρώτα με τους φίλους σου προτιμάς να επικοινωνείς ζωντανά. Να βγείτε για καφέ, για ποτό, για να σχολιάστε αυτούς που θα βλέπετε γύρω σας, να κουτσομπολέψτε, να σας φυσήξει καθαρός αέρας, να ξελαμπικάρετε.
Η φιλία χρειάζεται τη φυσική παρουσία του άλλου. Έχεις κάτι που σε στεναχωρεί και θέλεις να το μοιραστείς με τον φίλο σου κοιτάζοντάς τον στα μάτια, ακούγοντας τη φωνή του, αγγίζοντάς τον για παρηγοριά. Έπειτα, η επικοινωνία δε γίνεται μόνο με λόγια. Γίνεται με κινήσεις, με βλέμματα. Γίνεται με όλες τις αισθήσεις. Επικοινωνία είναι και οι παύσεις. Πάντα αναρωτιόμουν μέχρι ο άλλος να σου απαντήσει, αυτή η σιωπή στο πληκτρολόγιο τι μπορεί να σημαίνει; Είναι περισυλλογή ή είναι «έχω ένα κατούρημα. Λέγε εσύ και επιστρέφω και γω σε λίγο»;
Μια μέρα σε ένα καφέ συζητούσαν δυο κοπελίτσες. Η μια τα είχε με τον φίλο της γιατί της είχε κάνει πολλά. Έλεγε λοιπόν, «και του είπα στο τηλέφωνο ότι θα του τα πω καλύτερα στο facebook». Ήθελα πολύ εκείνη την ώρα να μπορούσα να της πω ότι ο καυγάς θέλει ζωντανό αντίπαλο. Να του αστράψεις και καμιά. Άλλωστε, συνήθως τα ερωτικά καβγαδάκια καταλήγουν σε ένα πολύ καλό σεξ.
Όσο για τις αφιερώσεις των τραγουδιών, δεν ξέρω τι κάνετε εσείς, πάντως εγώ γουστάρω τα τραγούδια τα αφιερωμένα να τα τραγουδώ παρέα με τους φίλους, να λιγώνομαι ακούγοντας και κοιτώντας τον άλλον στα μάτια, ακούγοντας και αγκαλιάζοντας το ταίρι μου και αν πρόκειται για ζεϊμπεκιά, χορεύοντας και χτυπώντας παλαμάκια.
Όπως σίγουρα θα καταλάβατε ο Χάρακας ούτε έχει, αλλά ούτε και ποτέ, λόγω αρχών, θα αποκτήσει facebook. Όσοι από σας ανήκετε στους αρνητές, αντισταθείτε. Όσοι πάλι από σας έχετε facebook, ε, τι να κάνουμε, ουδείς τέλειος. Είναι και η κρίση τώρα. Που να έχεις και έξοδα για καφέδες. Ο.Κ. Δε θα μαλώσουμε γι΄ αυτό.

Xάρακας Νο31: "Μύθοι και θρύλοι του Γιδά"

Ως ανώτερος διοικητικός υπάλληλος δεν μπορούσε να αρνηθεί το καθήκον που του ανέθεσαν οι προϊστάμενοί του. Άλλωστε, το κίνητρο ήταν ισχυρό. Εκτός από το πολύ γερό bonus θα έπαιρνε αμέσως προαγωγή και θα γινόταν ανώτατος διοικητικός υπάλληλος. Ενώ αν αρνούνταν, θα ήθελε τουλάχιστον άλλα δέκα χρόνια γι΄ αυτή τη θέση.
Βέβαια, κρυφός του πόθος ήταν η θέση του υπουργού. Οι υπουργοί, πλέον τα τελευταία χρόνια, ήταν θέσεις διορισμένων ανώτατων υπαλλήλων, αφού νοούνταν ως διεκπεραιωτές της κυβέρνησης, μετά τις τελευταίες συνταγματικές αλλαγές. Σκεφτόταν λοιπόν ο νεαρός υπάλληλος ότι μήπως θα μπορούσε και με έπαινο ανδρείας να φτάσει στην υπουργική θέση, παρακάμπτοντας όλες τις ιεραρχίες. Τέτοιες σκέψεις έκανε, όταν έφτασε το βραδάκι στην Αλεξάνδρεια και ρώτησε ευθύς που θα μπορούσε να καταλύσει.
Έτσι, κατευθύνθηκε στο Hotel Μάνθος που εξακολουθούσε να στέκει εκεί για πάνω από έναν αιώνα, μα πλήρως ανακαινισμένο. Στη ρεσεψιόν ζήτησε έναν ηλεκτρονικό χάρτη αφής της πόλης. Μπήκε όμως στον πειρασμό να ζητήσει επιπλέον πληροφορίες από τη γηραιά ιδιοκτήτρια. Εκείνη, σαν άκουσε, έκλεισε όλες τις κάμερες και κλείδωσε την πόρτα του γραφείου της. Ήταν άνθρωπος ψύχραιμος, πάντα στη ζωή της ζύγιαζε τα πράγματα και μετά άνοιγε το στόμα της. Μα τώρα, το σάλιο της ξεράθηκε. Δεν φαντάζονταν ότι μετά από τόσες δεκαετίες θα αναγκάζονταν να θυμηθεί εκείνα τα πρώτα δραματικά χρόνια του καλλικρατικού δήμου που σημάδεψαν μια για πάντα τον τόπο και καλλιέργησαν θρύλους και δεισιδαιμονίες. Εκείνη όμως τα είχε ζήσει τα γεγονότα και αποφάσισε να του τα εξιστορήσει.
Θα μπορούσε να είναι εγγονός της, όφειλε να τον προστατεύσει. Αφού άνοιξε ένα μπουκάλι και σέρβιρε στα ποτήρια, άρχισε.
«Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημητριάδης. Το Δον το σκέφτηκε κάποιος άλλος, αλλά του το καθιέρωσε ο Χάρακας, μια σατυρική στήλη εκείνης της εποχής. Κρίμα που από τις απανωτές μηνύσεις δεν κατάφερε να ποτέ να βγει από τη φυλακή ο Χάρακας και κει πέθανε κιόλας. Ο Δον λοιπόν, τότε, το 2010, σαν χθες το θυμάμαι, κέρδισε τις εκλογές. Τότε βλέπεις ακόμα είχαμε εκλογές, όχι σαν τώρα που πατώντας ένα πλήκτρο αλλάζουμε κάθε βδομάδα την κυβέρνηση. Τέλος πάντων. Η φήμη του όμως προηγούνταν της νίκης του. Ήταν δήμαρχος για δυο τετραετίες σε έναν γειτονικό δήμο, το Πλατύ. Νύχτα ακόμη πήγαινε στο δημαρχείο. Οι υπάλληλοι έρχονταν, αν όχι πιο νωρίς από το ωράριό τους, πάντως πάντα στην ώρα τους. Όλες οι υπηρεσίες λειτουργούσαν ρολόι και καθημερινά το μεσημέρι έβγαζαν και του έδιναν τον οικονομικό δείκτη του δήμου. Είναι αυτός ο δείκτης που έμεινε γνωστός ως δήμιος δείκτης.
Τελευταίος ο Δον έφευγε, αργά το απόγευμα, από το δημαρχείο, μονολογώντας προς το σπίτι όλους τους νόμους και τις εγκυκλίους απέξω. Είπαμε λοιπόν, ότι έναν τέτοιο δήμαρχο εργατικό χρειάζονταν και ο νέος καλλικρατικός δήμος μας και τον βγάλαμε δήμαρχο.
Γνωρίζεις βέβαια απ΄ την ιστορία στο σχολειο ότι εκείνη τη χρονιά άρχισε και η υποτέλειά μας στο ΔΝΤ που ακόμη και τώρα συνεχίζεται. Καταλαβαίνεις ότι υπήρχε πολύς κόσμος τότε που παρακαλούσε για δουλειά έστω και για λίγους μήνες.
Ο αντίπαλός του Δον στις εκλογές, προσέλαβε, εάν θυμάμαι καλά, είχανε πει τότε, καμιά κατοσταριά άτομα. Καταλαβαίνεις για ποιο λόγο. Αφού όμως έχασε, τις επόμενες βδομάδες άρχισαν οι απολύσεις. Οι απολυμένοι κατευθύνονταν προς τους συμβούλους του Δον και ζητούσαν βοήθεια. Καταλαβαίνεις ότι έγιναν πολλές αναταραχές εκείνο το μήνα. Επιπλέον άρχισαν να λέγονται διάφορα. Ότι τάχα οι υπάλληλοι δούλευαν υπερωρίες για να διορθώσουν ανοίγματα και τέτοια. Υπήρχε ένα γενικό μπλέξιμο.
Ο Δον, έτσι τυπικός που ήταν, φοβήθηκαν ότι θα άρχιζε τους ελέγχους για παρατυπίες. Μάλιστα κάποια στιγμή τους προειδοποίησε να μη βάλουν το κεφάλι τους στον ντορβά για χάρη άλλων. Οι υπάλληλοι τρομοκρατήθηκαν και κάπως έτσι άρχισαν οι πρώτες φήμες για τον Δον. Κάποιοι σκέφτονταν να παραιτηθούν, άλλοι να ζητήσουν μετάταξη, άλλοι ετοίμαζαν τρόπους ανταρσίας και αντίστασης. Στο μυαλό όλων όμως, ο Δον είχε ήδη εκλάβει τρομερές διαστάσεις. Επρόκειτο για ένα θηρίο που θα τους κατασπάραζε. Όταν ανέλαβε τη δημαρχία ο Δον, το κλίμα ήταν ήδη διαμορφωμένο. Προσπαθώντας οι υπάλληλοι να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους (χαλαρά, γραφειοκρατία κλπ) αρνούνταν να ανταποκριθούν στη δουλειά τους. Τώρα χρειάζονταν να δουλεύουν. Το αυτονόητο δηλαδή. Έτσι άρχισε ο Δον να σκληραίνει τη στάση του. Δεν άργησαν οι πρώτες απεργίες και οι πρώτες τιμωρίες. Με αποκορύφωμα την υπάλληλο που πιάστηκε να κάνει μανικιούρ στο γραφείο της. Ο Δον την απέλυσε. Εκείνη φεύγοντας από το δημαρχείο έγραψε με την κόκκινη όζα της στον τοίχο «καταραμένε Δον θα μου το πληρώσεις». Ευθύς αμέσως ένα ποτάμι από κόκκινη όζα άρχισε να πλημμυρίζει το κτήριο. Οι υπάλληλοι τρομοκρατημένοι τσαλαπατήθηκαν στις σκάλες και φράκαραν στην πόρτα της εξόδου. Το κακό ήταν μεγάλο. Θρηνήσαμε δεκάδες νεκρούς. Ο δήμος μετακόμισε σε άλλο κτήριο. Οι υπάλληλοι αρνήθηκαν να ξαναμπούν μέσα για να πάρουν οτιδήποτε. Μετά από χρόνια και αφού ο Δον είχε πεθάνει, κάποιοι νέοι υπάλληλοι πήγαν να μεταφέρουν αρχεία. Δεν βγήκε κανείς ζωντανός. Η επίσημη εκδοχή ήταν ότι επρόκειτο για εργατικά ατυχήματα. Παντού όμως ψιθυρίζονταν ότι επρόκειτο για το φάντασμα του Δον που όταν αντιλαμβάνονταν υπάλληλο τον βασάνιζε μέχρι θανάτου.
Αυτά είχα να σου πω όπως τα έζησα και τα θυμάμαι. Κρίνε μόνος σου και αποφάσισε. Λένε ότι εάν βρεθεί υπάλληλος που να είναι εργασιομανής, τυπικός, εξυπηρετικός, συνεργάσιμος, συναδελφικός και ό,τι άλλο δεν έχει σχέση με υπάλληλο, τότε και να πάει στο στοιχειωμένο δημαρχείο, ο Δον δεν θα τον πειράξει. Ποτέ όμως ως τώρα δεν βρέθηκε τέτοιος υπάλληλος, για να δούμε ποια θα είναι η τύχη του. Εγώ προσωπικά δεν ξέρω πια τι απ΄ όλα αυτά είναι αλήθεια ή παραμύθια. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι πρέπει να το σκεφτείς καλά».
Ο νεαρός υπάλληλος την ευχαρίστησε και την καληνύχτισε. Εκείνη του ΄ριξε μια τελευταία ανήσυχη ματιά. Είχε αρχίσει σιγά σιγά να χαράζει κι ο νεαρός ακόμη στριφογύριζε άυπνος στο κρεβάτι του. Τι θα έκανε το πρωί;

To be continued…

ΥΓ1: Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων και μηνύσεων, η ιστορία είναι εντελώς φανταστική. Κάθε υπόμνηση της ιστορίας και του θρύλου του Κόμη Δράκουλα των Καρπαθίων είναι τυχαία.
ΥΓ2: Προσεχώς: Ο φέρελπις νέος και η διαδοχή. Ή αλλιώς, αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννάν οι κότες.
ΥΓ3: Παλικάρια και παλικαρούδες μήπως να καταλάβετε ότι οι εκλογές τελείωσαν; Μήπως να ασχοληθούμε και με τίποτα άλλο; Να, πάρτε για παράδειγμα την Πριγκίπισσα Θούλη. Δε βγήκε ο Μπόλαρης. Παρόλες τις φωτογραφίσεις. Έ, δε θα σκάσουμε κι όλας. Ξαναγυρίζουμε στους προσφιλείς μας αγώνες. Ξαναπιάνουμε τους πρίγκιπες. Αυτό θα πει συνέπεια, επιμονή και αγώνας. Μπράβο Πριγκίπισσα Θούλη. Άξια.
ΥΓ4: Μάλλον είναι δύσκολο να μπεις στη θέση του άλλου και να δεις πως είναι να είσαι στη θέση του. Είναι ακόμη πιο δύσκολο να μπεις στη θέση ενός πολιτικού πρόσφυγα. Μέχρι τα τώρα που ζούσαμε με την ψευδαίσθηση (και κάποιοι και με την αίσθηση) των παχιών αγελάδων, δεν μας περνούσε από το μυαλό ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε οικονομικοί μετανάστες. Έλα όμως ντε που γινόμαστε και απ΄ αυτό τώρα. Με το ΔΝΤ δεν είναι απίθανο να γίνουμε και πολιτικοί πρόσφυγες. Για τίποτα πια να μην είστε σίγουροι. Σκέφτομαι λοιπόν ότι το τελευταίο που θα ήθελα να μη χάσω είναι η ανθρωπιά μου. Τα ανθρωποσκουπίδια που έχουμε κάνει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, μας καθιστούν υπάνθρωπους διότι στερούμε από συνανθρώπους μας ανθρώπινα δικαιώματα. Πολλοί θα μπορούσαν να αντιτείνουν διάφορα. Εγώ όμως θεωρώ ότι οτιδήποτε εξαφανίζει την ανθρώπινη συμπεριφορά είναι πολιτικάντικες παπαριές και δεν έχουν θέση σε έναν ανθρώπινο λόγο, σε μια ανθρώπινη σκέψη και πράξη.
Γι αυτό λοιπόν, θέλοντας να τιμήσω και να περιφρουρήσω την ανθρώπινη υπόστασή μου συνυπογράφω την επιστολή διαμαρτυρίας και υποστήριξης των δυο συλληφθέντων και κρατουμένων Κούρδων πολιτικών προσφύγων. Υπήρξαμε ως Έλληνες και πολιτικοί πρόσφυγες και μετανάστες. Είμαστε όλοι εν δυνάμει μετανάστες και ίσως πολιτικοί πρόσφυγες. Η μετανάστευση, μας αφορά όλους. Ας φανούμε άνθρωποι.

Χαρακιά Νο30: Σας φταίει το γομάρι και χτυπάτε το σαμάρι

Ουφ, τελείωσαν επιτέλους οι εκλογές. Δεν ξέρω εσείς πως νιώθετε, όμως εγώ μπαΐλντισα. Κανονικά μετά από κάθε εκλογές θα έπρεπε να έχουμε τουλάχιστον μια εβδομάδα διακοπών για να κοιμηθούμε και να αποτοξινωθούμε. Διότι, τίποτα δεν βρίσκω πιο τοξικό, αλλά και πιο αντιερωτικό από τις εκλογές. Βεβαίως είναι και άκρως αντισεξουαλικές. Μετά από τόσο φραστικό πήδημα και τόση κούραση από το τρέξιμο για τους σταυρούς, που να ΄χεις όρεξη και για σεξ. Φαντάζομαι ότι ένας λόγος που δεν θα ΄πρεπε να κάνουμε ποτέ πρόωρες εκλογές θα ήταν και ο κίνδυνος της υπογεννητικότητας.
Είπα λοιπόν και ‘γώ να την αράξω και να επικεντρωθώ στην προσωπική μου ζωή, αλλά λίγο ήταν το διάλειμμα. Επανέρχομαι λοιπόν άρον άρον όχι γι΄ αυτό που φαντάζεστε. Όχι δηλαδή για μια ανάλυση των αποτελεσμάτων. Πρώτα πρώτα, μια χαρά αναλύσεις κάνουν όλοι οι δημοσιογράφοι όλες αυτές τις μέρες. Εγώ σαν τι παραπάνω να ΄χω να πω; Ύστερα, και να είχα κάτι άλλο να προσθέσω το θεωρώ περιττό. Αναλύσεις αποτελεσμάτων θα έπρεπε να κάνει το κάθε κόμμα και η κάθε παράταξη από μόνη της. Δεν χρειάζονται σκονάκια. Θα έπρεπε λοιπόν να σκεφτούν με αυτοκριτική «τις πταίει» κι όχι να προσπαθούν να μεταθέσουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλον και όλοι μαζί στον κόσμο που δεν τους ψήφισε. Αυτό λέγεται πολιτική δειλία. Εάν όμως είχαν οι χαμένοι την πολιτική παρρησία να διακρίνουν τα λάθη τους, ίσως να μπορούσαν να μάθαιναν από αυτά για το μέλλον. Δυστυχώς, διακρίνω ότι είναι ανεπίδεκτοι πολιτικής μαθήσεως. Οπότε, ως μπουμπούνες το χρειάζονται το σκονάκι. Αυτό όμως δεν εγγυάται ότι θα περάσουν και την τάξη. Άλλωστε, τι ανάλυση να κάνεις σε κάποιους που έβαλαν τα χεράκια τους και βγάλαν τα ματάκια τους; Να πεις ότι δεν τους τα ΄πα; Μάλλιασε η γλώσσα μου για να τους προφυλάξω. Και αυτοί τι έκαναν; Τα χειρότερα. Συγνώμη, μα δεν μπορούσα ν΄ ανοίξω και το κεφάλι τους να μπω μέσα. Είπαμε, είμαι καλός άνθρωπος αλλά και η καλοσύνη έχει τα όριά της.
Και ας μη ξεχνάμε, ότι αναλύσεις αποτελεσμάτων πρέπει να κάνουν και οι κερδισμένοι. Μη, επειδή κερδίσατε, όλα καλά. Διότι μπορεί και κάποιος να κερδίσει τις εκλογές άμα ο αντίπαλός του του τις χαρίσει (βλέπε Τσαβδαρίδης- Χαρούλα). Αφήστε που το καλάμι της αλαζονείας καβαλιέται εύκολα και γρήγορα. Οι άνθρωποι εκτός από τον τρόπο που δέχονται την ήττα, κρίνονται και για το πώς πανηγυρίζουν τη νίκη. Ας αφήσουμε λοιπόν τις πίκρες, τις έριδες και τις επάρσεις, γιατί με τόσους πολλούς υποψήφιους απ΄ όλα τα σόγια φοβάμαι μη γίνουμε στο τέλος Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες.

Ο άλλος λόγος που γράφω σήμερα είναι η δήλωση μετάνοιας. Είναι η ανάγκη και η ιερή υποχρέωση λέγω, να αποκαταστήσω την τιμή και την υπόληψη ενός πολιτικού άνδρα εκλεγμένου από το λαό και μάλιστα με την πλειοψηφία (πως το τόλμησα, απορώ κι εγώ). Η ιερή υποχρέωση που έχω, απέναντι σε όλους τους ευυπόληπτους πολιτικούς τους εκλεγμένους στο ελληνικό κοινοβούλιο, οι οποίοι έχουν τάξει εαυτούς των υπηρέτες του λαού που τους επέλεξε, ούτε να τους σχολιάζω, ούτε να τους σατυρίζω. Διότι το χιούμορ, το χιούμορ λέγω, είναι καθόλαν ασύμβατον με την πολιτικήν και τους πολιτικούς, οι οποίοι όχι μόνο δεν αστειεύονται μεταξύ των, αλλά επιχειρούν μόνο σοβαρά να προασπίσουν τα συμφέροντα του λαού.
Εγώ λοιπόν, ένας αχρείος, ποταπός χιουμορίστας μόλυνα τα ήθη, τάραξα τα γαλήνια νερά του μικρού μας τόπου και εξέθεσα ανεπανόρθωτα έναν εξαίρετο πολιτικό άνδρα. Και ωσάν να μην έφθανε τούτο, κατά τας κρισίμας ημέρας της προεκλογικής διαδικασίας επηρέασα τους ψηφοφόρους ορμώμενος από ταπεινά ελατήρια όπως κακία, ζηλοφθονία κλπ και διέσυρα και σπίλωσα το άμεμπτο ήθος και όνομα του άξιου πολιτικού Αθανασίου Μόσχου Γικόνογλου. Ζητώ ταπεινά συγνώμη κύριε αξιότιμε βουλευτά μου. Και όπως πολύ ορθώς εζητήσατε αποκαθιστώ την αλήθειαν, ως οφείλω. Η μόνη και πάσα αλήθεια είναι ότι η στιχομυθία μεταξύ του Πατρός και Υιού και Ανιψιού στην Χαρακιά Νο27 ήτο αποκύημα της νοσηρής μου φαντασίας.

Με τον απόλυτο σεβασμό
Ο Χάρακας

Ελπίζω να μείνατε ικανοποιημένος με την δήλωση μετάνοιας και την αποκατάσταση της αλήθειας και ως εκ τούτου και της τιμής και της υπόληψής σας κ. Βουλευτά. Όσο για τον χαρακτηρισμό «σούμο», που δεν κατάλαβα πολύ καλά στο εξώδικο που στείλατε, εάν σας πείραξε, θα σας προέτρεπα, με όλο το σεβασμό, να πληροφορηθείτε για το πόσο αξιοσέβαστα πρόσωπα είναι οι παλαιστές σούμο στις κοινωνίες τους, σχεδόν ιερά. Εγώ λοιπόν, στη θέση σας, μάλλον ως τιμητικό τίτλο θα εξελάμβανα τον χαρακτηρισμό. Εάν παρόλα αυτά το θεωρείτε προσβλητικό το αναιρώ. Εάν ούτε αυτό σας ικανοποιεί, τότε δηλώνω ότι τιμωρώ εαυτό με χίλια αυτομαστιγώματα. Ορκίζομαι στην τιμή μου ότι το μαστίγιο που θα χρησιμοποιηθεί θα είναι η «γάτα με τις εννιά ουρές» (φρικτό πειρατικό μαστίγιο με εννιά σκοινιά γεμάτα κόμπους).
Τώρα όμως θα ΄θελα να μου λύνατε μερικές απορίες μου σχετικά με την όψιμη ευθιξία σας. Πρώτον, δεν καταλάβατε ότι η στιχομυθία ήταν φανταστική; Θα λυπηθώ πολύ εάν υποψιαστώ ότι δεν μπορείτε να διακρίνετε το χιούμορ και την φαντασία από την πραγματικότητα και τα γεγονότα και μάλιστα όταν αυτά είναι μέρος και συνήθης πρακτική (οι φανταστικοί διάλογοι) του Χάρακα. Δεύτερον, εάν όμως καταλάβατε το χιούμορ, τότε θα ΄πρεπε να στεναχωριέστε κι εσείς που αναγκάζεστε στο όνομα της σοβαροφάνειας να στέλνετε εξώδικα. Τρίτον, μα στο Θεό σας, είναι δυνατόν να ξέρω τι κάνετε και τι λέτε στο σπίτι σας με την οικογένειά σας; Εάν πιστεύετε ότι είμαι σε θέση να το γνωρίζω, ή εσείς διαθέτετε μεγάλη φαντασία (και υποκλίνομαι) ή όντως μπορεί αυτά να ειπώθηκαν κάπως έτσι και φοβάστε ότι μπορεί να διέρρευσαν, οπότε σ΄ αυτήν την περίπτωση μπορώ να αντιληφθώ το θυμό σας. Τέταρτον, έχω αναφερθεί στο πρόσωπό σας και σ΄ άλλες χαρακιές. Ή που δεν το αντιληφθήκατε οπότε να περιμένω κι άλλα εξώδικα (αφού είμαι μαρτυριάρης καλά να πάθω) ή που ενοχληθήκατε μόλις τώρα, αφού έχασε τις εκλογές ο ξάδερφός σας. Σε κάθε περίπτωση, εγώ επειδή και μεγαλόψυχος άνθρωπος είμαι όχι μόνο σας συγχωρώ αλλά και σας ευχαριστώ διότι μου κάνατε την καλύτερη διαφήμιση και με κολακεύετε που πιστεύετε ότι μπορώ να επηρεάζω τόσο πολύ κόσμο. Και μια συμβουλή για το τέλος με μεγάλη αγάπη. Τον σεβασμό δεν τον εκβιάζεις, τον κερδίζεις. Εσύ τι θέλεις; Να σε σέβονται ή να σε φοβούνται;

ΥΓ: Εφεξής εξώδικα θα δέχομαι μόνο κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Πέμπτη και μόνο κατά τις πρωινές ώρες. Παρακαλώ τους κκ μηνυτάς να μην σπρώχνονται, όλοι θα προλάβουν. Επίσης, παρακαλώ μην με απογοητεύστε και δεν στείλτε εξώδικα. Θέλω να συμπληρώσω την συλλογή.
ΥΓ1: Το πιο πολύτιμο κομμάτι της συλλογής των μηνύσεων ήταν αυτό που «πλήρωσε ο Χάρακας τη νύφη» γιατί κάποια δεν κατάφερε να ντυθεί νύφη. Ακόμα δεν κατάλαβα τι φταίω εγώ που δεν ήθελε αυτός να σε παντρευτεί και να κάνετε παιδιά. Εγώ φταίω που σε παράτησε; Αν είναι, εγώ να του πω καμιά καλή κουβέντα. Όμως αφού δε σε θέλει, με το ζόρι παντρειά δε γίνεται. Εγώ όμως γιατί να τρώω μηνύσεις; Μήπως να το πάρεις απόφαση ότι απλώς δε σε θέλει;
ΥΓ2: Ο μεγάλος κερδισμένος αυτών των εκλογών ήταν ο Χάρος. Πολύ θανατικό έπεσε ρε παιδιά. Γι αυτό σας το ξαναλέω δεν αξίζει ο κόπος. Ήταν απλά και μόνο εκλογές. Για να προσέχουμε, είμαστε και σε κρίσιμη ηλικία.
ΥΓ3: Το γεγονός ότι είναι τόσο αληθοφανείς οι διάλογοι, τα γράμματα κλπ του Χάρακα, όπως και η ανάρτηση πριν από καιρό των Χρονικών (αφού κι εγώ μόλις το είχα διαβάσει είχα πάρει τηλέφωνο το Χάρη να τον ρωτήσω τι έγινε) ίσως δηλώνει ότι όσο παράλογες και αφύσικες κι αν είναι οι πολιτικές συμπεριφορές είναι πιθανές. Κι όσο πιο συχνά το απίθανο φαίνεται εφικτό τόσο φυσιολογικοποιείται το αφύσικο. Μήπως οι πολιτικοί μας ν΄ αρχίσουν να προβληματίζονται γι΄ αυτό αντί να περνάν την ώρα τους στέλνοντας εξώδικα για να σώζουν τα προσχήματα;
ΥΓ4: Επειδή, ως γνωστόν, κρατάω τις υποσχέσεις μου θα εξηγήσω τους λόγους της ήττας του στον Άγιο Μπόλαρη (μεγάλη η χάρη του). Αυτό που σου έφταιξε ήταν που φωτογραφιζόσουν με την πολιτική γλάστρα που σέρνονταν από πίσω σου. Σύμφωνα με έγκυρους στατιστικοεκλογολόγους, με όσους φωτογραφήθηκε η εν λόγω πολιτική γλάστρα όλοι έχασαν τις εκλογές και στο νομό Ημαθίας και σε παρακείμενους νομούς. Λέτε η πολιτική γλάστρα, εκτός όλων των άλλων, να είναι και γκαντέμω;
ΥΓ5: Νιώθω μεγάλη χαρά και ικανοποίηση κάθε φορά που μαθαίνω ότι ο Χάρακας έχει τόση απήχηση και σε τόσο διαφορετικά μεταξύ του κοινά. Ένα ευχαριστώ δεν φτάνει, γι΄ αυτό δεν θα το πω. Από την άλλη όμως, δεν είμαι ο τιμωρός των κακών. Ζορό πρόλαβε έγινε κάποιος άλλος. Ρομπέν των δασών πολύ θα το ΄θελα, μα ποιον να βρεις με ευρώ να ληστέψεις την σήμερον ημέραν. Κάτι σε Μπάτμαν θα το προτιμούσα, μα η Γκόθαμ Σίτυ μας δεν νομίζω ότι απειλείται από κανέναν. Όσο για όλα αυτά που ζητάτε να «καταθέσετε», αυτό που σκέφτηκα είναι ένα «κυτίο παραπόνων». Επειδή όμως είμαι τούβλο στα ηλεκτρονικά, όποιος ξέρει ας μου το πει (να επικοινωνήσει με τον Χάρη) πως παίρνει μπρος αυτό το gadget για τα σχόλια και τις ερωτήσεις.
ΥΓ6: Πώς; Τι έγινε; Μίλησε ο Χαλκίδης; Και τι είπε ρε παιδιά; Τι είπε; «Ντόρα»;
ΥΓ7: Ο σημερινός ολοκληρωμένος τίτλος είναι: σας φταιγ΄ το γουμάρ κι χτυπάτε του σαμάρ΄αντί να χτυπάτε του ξερό σας του κεφάλ. (σε άπταιστα ντόπια, καθότι βέρος Ρουμλουκιώτης).

Xάρακας Νο29: Το δίλημμα, Το γράμμα, Ψηφίζουμε ΕΝ.ΚΛΩ

Δε μ΄ αρέσει να λυπάμαι τους άλλους. Προτιμώ να τους βρίζω, να τους λοιδορώ μα όχι να τους οικτίρω. Από ανθρώπινη συμπάθεια λοιπόν, θέλω να σου πω Μπάμπη ότι αφού είναι βέβαιη και προδιαγεγραμμένη η ήττα σου την Κυριακή, τουλάχιστον προσπάθησε να σταθείς αυτές μέρες με αξιοπρέπεια.
Πάντα πίστευα ότι ένας άνθρωπος δείχνει ποιος είναι όταν ηττάται. Κάποιοι ξέρουν να χάνουν με αξιοπρέπεια και κάποιοι πρασινίζουν από το κακό τους. Και στο κάτω κάτω τις εκλογές έχασες, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. Από Δευτέρα, πάλι όλοι εμείς θα συναντιόμαστε στους δρόμους, στην αγορά, στις γειτονιές. Ας μπορούμε να λέμε και μια καλημέρα χωρίς να ντρεπόμαστε για όσα παρασυρθήκαμε και είπαμε. Πρώτα πρώτα, έτσι όπως το πάτε, μέχρι την Κυριακή θα ΄χετε όλοι ξεχεστεί μεταξύ σας. Οι σύμβουλοι μεταξύ τους για τον σταυρό, εσύ με τον Χαλκίδη διότι άλλα περίμενες κι άλλα σου βγήκαν. Κι άντε, λόγος δεν μου πέφτει εμένα για τα ενδοοικογενειακά σας. Μα μη καταδέχεσαι την αναξιοπρέπεια. Άλλωστε, σου θυμίζω ότι εσύ μίλησες για πολιτικό πολιτισμό. Δεν ξέρω εάν το καταλαβαίνεις, αλλά η σημερινή μου πρόθεση είναι να σε προστατεύσω από περαιτέρω ολισθήματα. Πραγματικά, όσο και να μη συμφωνώ με κάποιον δεν θέλω να τον δω να ξεφτιλίζεται. Είναι κρίμα. Αλήθεια λυπάμαι.
Σκέψου λοιπόν τι θα κάνεις. Θα αφήσεις να λένε ανοησίες (διότι για μένα είναι αυτονόητο ότι πρόκειται για χαμηλού επιπέδου σκέψεις ανόητων μυαλών) ότι ο Γιδάς πρέπει να έχει Γιδιώτη κι όχι Πλατιώτη για δήμαρχο; Αντιλαμβάνεσαι φαντάζομαι ότι, επιπλέον, σου κάνει και κακό αυτό, διότι ψηφοφόρους έχεις εκτός από το Γιδά και από τους δήμους Πλατέος, Μελίκης, Αντιγονιδών. Κινδυνεύεις με τέτοιες μαλακίες να πάρεις μερικούς κουφιοκέφαλους τοπικιστές μαζί σου και να ΄χεις απέναντι όλους τους άλλους. Απορώ, ένας έξυπνος δεν υπάρχει να σου πει πόσο μεγάλη ανοησία είναι αυτή που θα σου γυρίσει και μπούμεραγκ;
Ή θα φιμώσεις του Κουκλουξκλαν που σπέρνουν τέτοιες ανάρμοστες παπαριές;
Θα μεταθέσεις την ευθύνη στον Γιδιώτικο κόσμο ότι δεν συσπειρώθηκε με πνεύμα τοπικιστικό γι αυτό και δε σε στήριξε;
Ή θα αναλάβεις την πολιτική ευθύνη σου και θα ερμηνεύσεις πολιτικά το αποτέλεσμα, ότι δηλαδή δεν σε υποστήριξαν γιατί εσύ σε κάτι δεν ήσουν εντάξει;
Θα ενοχοποιήσεις τον Γιδιώτικο κόσμο ότι δεν φάνηκε πιο τοπικιστής από τους Πλατιώτες;
Ή θα αναρωτηθείς πολιτικά γιατί όλος ο Δήμος Πλατέος και όχι μόνο το Πλατύ υπερψήφισε τον Δημητριάδη;
Θα κατηγορήσεις τον Κούγκα και τον Δημητριάδη και για το πράσινο σκουλήκι στα βαμβάκια;
Ή θα παραδεχτείς ότι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος υπήρξαν ποτέ υπουργοί Γεωργίας οπότε και δεν ευθύνονται για το αγροτικό ζήτημα (έλεος, πόσο ηλίθιος μπορεί να είναι όποιος τα σκέφτεται ως επιχειρήματα όλα αυτά;).
Θα κατηγορήσεις ακόμη και για το προπατορικό αμάρτημα τον πρώην εκλεκτό συνεργάτη σου Κούγκα τιμωρώντας τον γιατί σε εγκατέλειψε (διότι, αυτός σε εγκατέλειψε από το Νοέμβριο, θυμάσαι;) και πήγε αυτός και οι ψήφοι του στον Δημητριάδη;
Ή θα αποδεχτείς αντρίκια ότι πρόκειται για πολιτική (εδώ εσύ αδελφοποιήθηκες με τον Χαλκίδη και ο Κούγκας σε πείραξε που ως δεξιός πήγε με τον δεξιό;) και να αποφύγεις τις πολιτικές υστερίες λες και είσαι απατημένος σύζυγος;
Ελπίζω καν να μην έχεις τέτοια διλήμματα. Περιμένω το βράδυ της Παρασκευής να ανέβεις στο βήμα και παλικαρίσια να ευχαριστήσεις τους ψηφοφόρους σου και να παραδεχτείς την ήττα σου. Αυτό λέγεται πολιτική αξιοπρέπεια. Εύχομαι να την έχεις.
Και επειδή σ΄ αρέσει και η ποίηση, σου αφιερώνω του ποιητή το: «… τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις…».

-Αγαπητέ Φώτη,
Θέλω να δεχτείς τη συγνώμη μου. Αναγνωρίζω το λάθος μου γνωρίζοντας πως είναι αργά για συγνώμη. Θέλω να ξέρεις πως πάντα σε θεωρούσα συναγωνιστή και αδελφό. Εκτιμούσα πάντα το έργο σου ως δημάρχου γι αυτό και άλλωστε σε στήριξα. Αυτή τη φορά όμως πιέστηκα πολύ από τον Ισαάκ ο οποίος ήθελε να είναι με τον Γκιόνογλου. Ήξερα ότι δεν τα πήγαινε καλά με τον Καρέλη αλλά δεν φανταζόμουν ότι ήθελε τόσο πολύ να του πάει κόντρα. Ο Γκιόνογλου δεν είχε χρίσμα κι έτσι υπέκυψα στην πίεση και δέχτηκα την συνεργασία. Την Τετάρτη όταν ο Χρυσοχοϊδης απροκάλυπτα τον στήριξε είχα τα χέρια μου δεμένα. Μόλις λίγες μέρες πριν τις εκλογές καταλαβαίνεις τι αναστάτωση θα δημιουργούνταν αν έβγαινα και χαλούσα τη συνεργασία.
Φώτη, θέλω να με καταλάβεις. Ποτέ δεν είχα πρόθεση να κοντραριστώ μαζί σου. Επειδή όμως ήξερα ότι δεν θα βγει ο Γκιόνογλου και θα πάτε δεύτερη Κυριακή, κι αφού εξασφάλισε τους σταυρούς ο Ισαάκ, τώρα αποδεσμευμένος πια θα δηλώσω στήριξη σε σένα. Στο όνομα των δημοκρατικών αγώνων, που έχουμε δώσει μαζί για την παράταξη, δέξου την συγνώμη μου.
Ήρθε η ώρα να επανορθώσω.
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Μιχάλης Χαλκίδης
Βουλευτής Ημαθίας Ν.Δ

Δήλωση Μ. Χαλκίδη
Συμπολίτες και συμπολίτισσες του νέου δήμου Αλεξάνδρειας. Βρισκόμαστε μπροστά στην κρίσιμη ώρα για τον δήμο με τη νέα του διοικητική μορφή. Την Κυριακή στηρίζουμε και ψηφίζουμε Φώτη Δημητριάδη για δήμαρχο.
Μιχάλης Χαλκίδης
Βουλευτής Ημαθίας Ν.Δ

Οι παραπάνω επιστολές θα μπορούσαν να είναι και αληθινές. Τάχα μου δύσκολο το έχουν οι πολιτικοί τη μια έτσι και την άλλη αλλιώς; Πάντως Χαλκίδη εάν το σκέφτεσαι το βήμα, μη διστάσεις, κάντο. Αλίμονο. Από μας κανένα πρόβλημα. Άιντε καλέ, ποιος θα σε παρεξηγήσει. Συμβαίνουν αυτά. Και μη σου πω ότι μόνον αυτά συμβαίνουν. Το θέμα όμως είναι, τι θα έκανε ο Δημητριάδης σε μια τέτοια περίπτωση.
Ό,τι κάνουν και οι κερατωμένες σύζυγοι όταν μετανοήσουν οι άντρες τους και γυρίσουν πίσω. Τρία είναι τα πιο συνήθη τινά. Ή τους ευνουχίζουν στον ύπνο τους (ομολογώ όχι και τόσο σύνηθες), όπως καλή ώρα έκανε εκείνη στο Χόνγκ Κονγκ τις προάλλες. Ή κάνουν πως δέχονται τη συγνώμη και η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο και με μπόλικα κέρατα σερβιρισμένο. Ή που μεγαλόψυχα δέχονται τη συγνώμη και όλα καλά.
Βέβαια, σ΄ αυτή τη περίπτωση ο άντρας δεν μαθαίνει ποτέ ότι πρώτος αυτός είχε φορέσει το κέρατο. Βλέπετε οι γυναίκες μόνο όταν θέλουν να πιαστούν, αποκαλύπτονται. Οπότε, σ΄ αυτή την περίπτωση είναι και οι δυο πάτσι. Σε ποιες απ΄ όλες τις περιπτώσεις θα μπορούσε να ανήκει ο Δημητριάδης που θα δεχτεί τη συγνώμη του Χαλκίδη, σας αφήνω να το υποθέσετε μόνοι σας.

-Τι έγινε ρε Μπόλαρη; Στη συνέντευξη σε είδα στη Βέροια μαζί με όλη την κουστωδία σου και τις γνωστές γλάστρες να στολίζουν το πάνελ. Ήταν και όλα τα καλοπαιδαράκια τα βουλευτάκια εκεί. Την ίδια μέρα (μήπως και την ίδια ώρα;) στη Νάουσα μια άλλη συνέντευξη των εργαζομένων στην ΕΝ.ΚΛΩ.
Αν ήθελες να σε σκεφτούμε σοβαρά ως υποψήφιο περιφερειάρχη θα έπρεπε να ΄σουνα εκείνη την ώρα εκεί μαζί τους, στη Νάουσα. Κι άντε, εσύ, ας πούμε, ότι δεν το ήξερες. Κανένα από τα βουρλοσαΐνια που σέρνονται από πίσω σου δεν το ΄ξερε να στο πει; Να στο πω εγώ. Όλοι το ΄ξεραν. Μα προηγούνται οι παπαροσυνεντεύξεις για τα ψηφαλάκια, έ; Ε, όχι ρε Μπόλαρη, δεν σε ψηφίζουμε. Δε φτάνει μόνο στα λόγια να είσαστε τάχα μαζί μας και με τα προβλήματά μας. Εσύ μας έχεις ανάγκη Μπόλαρη όχι εμείς. Η πολιτική σου ύπαρξη εξαρτάται από μας. Εμάς, εσύ ούτε μας ταΐζεις ούτε μας ποτίζεις. Το αντίθετο μάλιστα. Με το ΔΝΤ μας κόβεις και το ψωμί και το νερό. Γι΄ αυτό αμέτε στο καλό όλοι σας. Αυτή την Κυριακή ψηφίζω ΕΝ.ΛΩ. Όχι, να μην τους στείλουμε μήνυμα απλώς. Γιατί τα μηνύματα είτε δεν τα καταλαβαίνουν είτε τα καταλαβαίνουν κατά πως το θέλουν.
Αυτή την Κυριακή πάμε όλοι και ψηφίζουμε ΕΝ.ΚΛΩ. Αυτά είναι τα προβλήματα της περιφέρειας. Λύστε πρώτα αυτά και μετά κάντε και τα μεγαλεπήβολα έργα σας. Οι άνεργοι της ΕΝ.ΚΛΩ. είναι απλήρωτοι από το χειμώνα του 2009. Ζόρικα τη βγάζουνε. Ζόρικα να την βγάλουνε κι ο Μπόλαρης με την παρέα του. Αυτή την Κυριακή ψηφίζουμε ΕΝ.ΚΛΩ. Γράφουμε πάνω στο ψηφοδέλτιο ΕΝ.ΚΛΩ., εκτός κι αν βρείτε κανένα ψηφοδέλτιο απ΄ αυτά που τύπωσαν οι άνεργοι της ΕΝ.ΚΛΩ. Όπως και να ΄χει όμως ψηφίζουμε Περιφερειάρχη ΕΝ.ΚΛΩ.
Κι εσείς Ίλια και Καραμπατσέ, αν σας νοιάζει τόσο πολύ για τους συντοπίτες σας ανέργους, γιατί δε ζητάτε αντί να ρίξουν τα ονόματά σας στην κάλπη να ρίξουν το ψηφοδέλτιο ΕΝ.ΚΛΩ; Θα μου πείτε, είναι ώρα τώρα για τέτοιους αγώνες και ακτιβισμούς; Όχι βέβαια δεν είναι. Είναι ώρα για συνεντεύξεις στις τηλεοράσεις.
Ναουσαίοι, μπορείτε κι εσείς να τους εκβιάστε. Το δίλημμα να είναι: ή μας λύνετε το πρόβλημα τώρα ή δε βγάζουμε δήμαρχο κανέναν για την ώρα. Πάντως εμείς εδώ στην Ημαθία ψηφίζουμε για Περιφερειάρχη ΕΝ.ΚΛΩ.

ΥΓ: Η έμπνευση για τα γράμματα οφείλεται στον κύριο Καραμπατσό. Τον ευχαριστώ γι αυτό.

Χάρακας Νο 28: Εργατικό ατύχημα σε οικοδομή…

Ξέρω ότι στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί. Αρκετή είναι η πίκρα του Μπαμπούξινου και Σια. Γι αυτό και γω σεβόμενος τον πόνο τους θα αποφύγω την καζούρα. Άλλωστε είμαι και πτώμα από την κούραση (ούτε υποψήφιος να ήμουν). Έτσι λοιπόν, θα περιοριστώ σήμερα μόνο σε κανα δυο σκέψεις για τα αποτελέσματα που έτσι ειδομένα προβλέπουν και το δεύτερο γύρο.
Λέω λοιπόν πως την επόμενη Κυριακή ο Γκιόνογλου δεν θα χάσει απλώς, θα του πέσει το ταβάνι στο κεφάλι. Ποιο ταβάνι; Αυτό στο οποίο μετά κόπων και βασάνων και δεν ξέρω και πως αλλιώς έφτασε την Κυριακή. Μόνο που αυτό που θα του πέσει δεν θα είναι ταβάνι αλλά ψευδοροφή. Και το όνομα της ψευδοροφής: Χαλκίδης.Την επόμενη λοιπόν Κυριακή η ψευδοροφή θα τρυπήσει και θα πέσουν τα χαλάσματα στο κεφάλι του Μπαμπούξινου. Για όσους δεν κατάλαβαν να το πω κι αλλιώς. Ο Γκιόνογλου περισσότερους ψήφους δεν μπορεί να πάρει. Ήταν το ανώτερο δυνατό του με την βοήθεια βεβαίως του Χαλκίδη. Την ερχόμενη Κυριακή όσοι τον ψήφισαν, λόγω υποχρέωσης στον Χαλκίδη, δεν έχουν κανένα λόγο να το ξανακάνουν (οι σταυροί μπήκαν). Νιώθουν ότι βγάλαν την υποχρέωση, αφού ψήφισαν με μισή καρδιά και ότι τώρα είναι ώρα να γυρίσουν στους δικούς τους, δηλαδή στην επίσημη ΝΔ που είναι ο Δημητριάδης.
Επομένως, εάν σας είναι εύκολο, αρχίστε τις προσθαφαιρέσεις. Ήδη, μέχρι εδώ, έχουν χαθεί οι μετρημένοι ψήφοι του Ισαάκ και κάμποσοι άλλοι. Οπότε του λείπουν του Μπαμπούξινου παραπάνω τώρα για να φτάσει το 50αρι. Τι θα κάνει; Αυτό που κάνει σε τέτοιες ώρες ανάγκης, όλα τα χρόνια το ΠΑΣΟΚ. Θυμάται τους φτωχούς ιδεολογικούς συγγενείς του. Έτσι λοιπόν κι αυτός, με την δήλωσή του προσδοκά το σόι το Συριζαιϊκο να γίνει για μια ακόμα φορά ο νεροκουβαλητής.Παλιό το κόλπο και δοκιμασμένο. Και προσέξτε, η πρόσκλησή του δεν απευθύνονταν σ΄ όλη την «Συνεργασία πολιτών» ούτε καν προσωπικά στον Τσιάπλα, μα μόνο στους Συριζαίους. Διότι, αλλιώς θα τους αποκαλούσε και συντρόφους αφού πολλοί είναι Πασόκ. Και για του λόγου το αληθές να πούμε ότι κρούσεις ήδη έγιναν σε Συριζαίους. Γιατί όμως δεν προσβλέπουν σε βοήθεια από τους συντρόφους; Διότι αυτοί οι σύντροφοι που βρίσκονται στην «Συνεργασία» ούτε ζωγραφιστό δεν θέλουν να τον βλέπουν τον Γκιόνογλου. Κάλλιο να το κόψουν απ΄ τη ρίζα το χέρι παρά να τον ψηφίσουν. Άλλωστε εάν τον ήθελαν θα πήγαιναν εξ αρχής μαζί του. Επομένως, αφού εσείς κρατάτε λογαριασμό, προσθέστε τους συνήθεις υπόπτους που λακίζουν σε τέτοιες περιπτώσεις. Πάλι όμως ακόμη να ισοφαρίσει τον Δον. Και λέω ότι λίγοι θα φύγουν από την «Συνεργασία» επειδή τα Γκιονογλάκια δεν υπολογίζουν ότι η «Συνεργασία» ενώ ξεκίνησε με τους εμείς κι εσείς, στην πορεία ζυμώθηκε το πράγμα και έγιναν όλοι εμείς. Κι όταν μέχρι προ ολίγων ημερών τους «έκλεβες» τους υποψήφιους, τώρα Μπαμπούξινε μάλλον εύκολα δεν μπορούν να το χωνέψουν και να το ξεχάσουν και να γίνουν σκαλοπάτι σου για να ανέβεις στο δημαρχιακό θρόνο.
Τώρα, να ελπίζεις απ΄ τον Αλευρά, κάπως χλωμό το βλέπω. Με τα ποσοστά που πήρε τώρα το ΚΚΕ σ΄ όλη την Ελλάδα (και μπράβο του) είναι ήδη πολύ απασχολημένοι. Δεν θ΄ ασχολούνται με σένα τώρα. Η επανάσταση προηγείται και δεν μπορεί να περιμένει.
Όπως καταλαβαίνεις άλλος δεν υπάρχει για να ψαρέψεις. Και ρώτα και τον Χατζημιχάλη, ξέρει από προσθέσεις και αφαιρέσεις, οφείλει να σου πει ότι το 50αρι δεν το φτάνεις. Αυτό όμως νομίζω ότι μια χαρά το ξέρεις κι εσύ. Γι αυτό την Κυριακή το βράδυ κατεβάσατε ρολά. Εάν είχατε ελπίδα για τον β΄ γύρο ούτε τα βουνά θα παίρνατε, ούτε θα πλακωνόσασταν. Αλήθεια, πως ακριβώς έγινε ο καυγάς των πρωτοπαλίκαρων Ναλμπάντη και Απατσίδη; Να υποθέσω ότι ο Ναλμπάντης «έπαιξε» εις βάρος του Γιάννη κι αυτός τα πήρε (δεν θέλει γενικώς και πολύ) και του τα είπε χοντρά; Μάλλον του χρωστάτε του Γιάννάκη και φανήκατε αχάριστοι. Να δεις Γιάννη, τώρα που δε θα βγεις ούτε σύμβουλος (έτσι λέει το μέτρο) και θα βγει μόνο ο Ναλμπάντης, πόσο έχεις να το χτυπήσεις το κεφάλι σου. Μα είναι πλέον πολύ αργά. Ας πρόσεχες.
Και σαν το ξερε, έρχεται κι ο Καρέλης και δηλώνει ότι νίκησαν γιατί εργάστηκαν ομαδικά και δεν κοιτούσε ο καθένας την πάρτη του. Σωστά. Μόνο που θα προσθέσω εγώ ότι για το φαινόμενο Μελίκη η αιτία δεν ήταν ότι κοίταξαν μόνο τους σταυρούς τους αλλά κυρίως ότι ο Χαλκίδης κοίταξε να κάνει το δικό του. Έ, και τιμωρήθηκε. Δικαίως. Δεν τιμωρήθηκε όμως μόνο αυτός. Αλλά κι άλλα Γκιονογλάκια που θαρρούσαν πως ήταν αφεντικά στο δημαρχείο, σε δουλειά δικιά τους, και τα οποία εκδιώχθηκαν κακήν κακώς.
Είμαι πολύ περίεργος ν΄ ακούσω τον λόγο σου αυτήν την εβδομάδα. Άσε που δεν απομένουν βέλη στην φαρέτρα, τα εξάντλησες όλα. Τώρα μήπως χρειάζεται να πεις και καμιά κουβέντα γιατί οι Γιδιώτες δεν σε επιβράβευσαν για την καλή σου δημαρχεία;
Θέλω πολιτικό πολιτισμό. Μην ακούσω και επίσημα αυτό που λέγεται μεταξύ σας. Πως δηλαδή ένας Πλατιώτης θα γίνει δήμαρχος στο Γιδά. Μην ξεκατινιάζεστε τόσο πολύ πια. Εδώ ολόκληρη Αμερική δέχτηκε για πρόεδρο τον μαύρο Ομπάμα κι εσείς δεν μπορείτε έναν Πλατιώτη στον Γιδά; Α, ναι ξέχασα ο Γιδάς κατοικείται αμιγώς από γηγενείς Ρουμλουκιώτες. Δηλαδή ας πούμε οι Κοζανίτες, Γρεβενιώτες κλπ είναι οι αραπάδες του Μισισιπή; Και οι Βρυσακιώτες Γκιόνογλου είναι περισσότερο ιθαγενείς από τους Πλατιώτες;

ΥΓ: Την βγάλαμε την Ξηροτύρη Χάρη. Τα καταφέραμε κι ας μην την ξέραμε. Κοίτα όμως να την ενημερώσεις σε παρακαλώ ότι οι δικοί σου σταυροί δεν περιλαμβάνουν ούτε έναν της Δημοκρατικής Αριστεράς. Φαντάζομαι είσαι πολύ χαρούμενος. Πώς να μην είσαι όταν ξέρεις ότι 141 άνθρωποι ψήφισαν, για χάρη σου και μόνο, μια παράταξη που ούτε το όνομά της δεν γνώριζαν και που σε κάθε άλλη περίπτωση ούτε που θα τους περνούσε από το μυαλό να το κάνουν. Να σου πω ένα ωραίο που άκουσα την προηγούμενη εβδομάδα. Είπε λοιπόν κάποιος «Α,η Ξηροτύρη είναι με τον Χάρη».Ξέρω όμως ότι για σένα ο σταυρός δεν ήταν αυτοσκοπός. Αν μη τι άλλο δεν χρειάζεσαι τέτοιου είδους επιβεβαιώσεις. Το καλύτερο ήταν που το διασκέδασες τόσο εσύ όσο κι εμείς με τις ευρηματικές διαφημίσεις σου.

ΥΓ1: Άρε Μπόλαρη. Και να πεις ότι δεν στα ΄λεγα. Μήπως έχεις κι εσύ κάνα αυτοκτονικό ιδεασμό όπως είχε τότε ο Ζαχόπουλος; Κοίταξε το, δεν είναι κακό. Δε λέω τίποτα. Σ΄ αφήνω αυτή τη βδομάδα να σηκώσεις τον σταυρό σου. Έχει ανηφόρα ο Γολγοθάς. Μήπως όμως να έπαιρνες καμιά αναρρωτική άδεια; Ή καλύτερα να βγεις Γιώτα 5 και να την κάνεις; Προλαβαίνεις. Τι τραβάτε και σεις οι στρατιώτες.

Xάρακας Νο 27: Έκτακτο παράρτημα

Προς κ. Γκιόνογλου, Γκιονογλάκια υποψήφιους και δημοσιογράφους.
Χαίρομαι ιδιαιτέρως που παίρνετε από μένα ιδέες για το πώς θα αντιμετωπίσετε τον αντίπαλό σας. Αναφέρομαι σ΄ αυτό που είπα ως αρνητικό (;) του Δον. Θέλοντας λοιπόν να το χρησιμοποιείστε προς όφελός σας (πολύ απελπισμένοι φαίνεται να ΄σαστε) προβάλετε την αγαστή συνεργασία και συνεργατικότητα ως απαράμιλλα προσόντα προσωπικότητας του Μπαμπούξινου. Όμως είναι το λιγότερο, ατυχής η προσπάθεια. Δεν σας πω σήμερα σε τι συνίσταται η συνεργασία προϊσταμένου – υφισταμένου διότι μάλλον θα κάνετε copy pasted και θα το μοστράρετε ως δική σας σκέψη. Και ως γνωστόν απεχθάνομαι να με αντιγράφουν. Θα πω όμως ότι η συνεργασία δημάρχου με συνεργάτες του σαφώς δεν είναι η παρέα που κάνουμε στα μπαρ και τα πίνουμε. Αυτό λέγεται παρεϊτσα. Εκτός κι αν εννοείς ότι επειδή είσαστε μια καλή παρεϊτσα και μια ωραία ατμόσφαιρα άφηνες ως δήμαρχος να αλωνίζουν οι υφιστάμενοι συνεργάτες με τα γνωστά χαΐρια, ας πούμε για την ΕΔΑΝΑΛ. Ναι, σίγουρα, άμα είσαι φιλαράκι θες τον άλλον να τον δικαιολογήσεις και να καλύψεις ακόμη και την βλακεία τους. Ανθρώπινο γαρ. Ή μήπως εμπιστεύεσαι τα φιλαράκια σου μιας και συ μπερδεύεσαι και δεν θυμάσαι ποιος νόμος αφορά ποιο έργο, περνάς αργούτσικα απ΄το δημαρχείο, οπότε ναι, σίγουρα πρέπει να βασιστείς σ΄ αυτούς να βγάλουν τη δουλειά.
Νομίζω ως προς αυτό έγινα σαφής. Βρείτε λοιπόν μέχρι την Κυριακή κάπως αλλιώς να προωθηθείτε. Έτσι, μόνο γελοιοποιείστε. Και το δεύτερο ωραίο που άκουσα να λες Μπαμπούξινε το πρωί της Παρασκευής στο ράδιο Αλεξάνδρεια.
Όταν η αδελφοποίηση με τον Χαλκίδη βαφτίστηκε διεισδυτικότητα σε πολιτικούς χώρους και αυτό έγινε μεγάλο προσόν σου. Εσύ, αντί να το πας το θέμα αλλού (εάν βέβαια είχες την πολιτική εξυπνάδα) παρασύρθηκες και μας είπες ότι έτσι πρέπει να είναι. Τα κόμματα πρέπει να μην ανακατεύονται με την τοπική αυτοδιοίκηση. Με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο. Έχω όμως μια απορία. Εάν κι εσύ το πίστευες αληθινά αυτό, δεν θα πρεπε τις προάλλες να σηκωθείς και να πεις του Χρυσοχοϊδη «ευχαριστώ Μιχάλη για την υποστήριξη μα εγώ προτιμώ να είμαι ανεξάρτητος» Ούτε αυτό είπες στο καλόπαιδο Χρυσοχοϊδη ούτε καμιά δήλωσή σου δεν πήρε το αυτί μου την επομένη. Θα ΄λεγα ότι μάλλον καλά το δέχτηκες το χρίσμα του Πασόκ έστω και την υστάτη ώρα. Ακούστε όλοι εσείς οι πολιτικάντηδες και όλοι εσείς οι εξυπνάκηδες δημοσιογράφοι- σύμβουλοι (εν κρυπτώ όμως) επειδή όλοι εμείς οι πολίτες έχουμε εξασκηθεί (από σας όχι από μόνοι μας) στο δούλεμα και στο κάνω το άσπρο μαύρο πρέπει τώρα να βρείτε καινούργιες φόρμουλες σερβιρίσματος. Έχουμε πάψει να είμαστε χαϊβάνια. Αφήστε που είμαστε και εξυπνότεροι από σας.

ΥΓ: έχουμε ένα ευχάριστο. Τα ξαναβρήκαν τα ξαδέρφια στο σόι το Γκιονογλέικο. Α, δεν τα ξέρατε; Βέβαια, είχε γίνει τρικούβερτος καυγάς. Τα λόγια που ειπώθηκαν ήταν κάπως έτσι:
Μπαμπούξινος: Θέλω να βγεις και να το πεις. Δημόσια να με στηρίξεις. Τι σημασία έχει που δε μου δίνουν επίσημα στήριξη. Εσύ είσαι σόι μου. Δικαιολογείσαι να το κάνεις.
Ξάδερφος Σούμο (Θανάσης Γικόνογλου): Καλά, είσαι μλκας; Ξεχνάς ότι είμαι βουλευτής; Αφού δεν το λέει η Ιπποκράτους εγώ δεν παίζω το κεφάλι μου για σένα.
Μπαμπούξινος: Γιατί ρε, νομίζεις ότι άμα μιλήσεις ή όχι δίνουν σημασία στην Ιπποκράτους. Θείε, πες του κάτι. Θα τον δείρω τον μικρό.
Ξάδελφος: Αφού δε θα βγεις ρε. Θες να μην ξαναβγώ κι εγώ;
Μπαμπούξινος: Όταν όμως σε βοηθούσα εγώ να βγεις ήταν καλά έ; Θείε, θα τον βαρέσω.
Θείος: Σκασμός. Ά, ρε, σε τίποτα δε με μοιάσατε. Εσύ θα κάνεις ότι σου πω. Άμα σ΄ αφήνω τα κάνεις σαν τα μούτρα σου. Κι εσύ Μπάμπη ήρεμα. Όλα θα γίνουν στην ώρα τους. Θα βγει παραμονές το αετόπουλο να στηρίξει Μπόλαρη και για τους δήμους να σας φωτογραφίζει όλους χωρίς όμως ονόματα. Στο λόγο μου αγόρι μου, μέχρι τότε θα δουλέψουμε από πίσω.
Ο Μπαμπούξινος χωρίς κουβέντα βρόντηξε την πόρτα πίσω του. Χθες απαίτησε εκτός από τη δήλωση να έρθει ο σούμο και στη συγκέντρωση. Έτσι, τα ξαναβρήκαν.

Χαρακιά Νο 26: «Ήτανε μια φορά ένας αδέσμευτος τύπος…..»

Είμαι μες στα νεύρα. Γενικώς είμαι ψύχραιμος άνθρωπος. Δεν μπορώ όμως ν΄ αντέξω την βλακεία και την υποκρισία. Αυτά τα δυο με θυμώνουν πολύ. Διάβαζα λοιπόν σήμερα τοπικές εφημερίδες. Όταν έφτασα στον «ανεκπαίδευτο» του «Τα Λέμε» έγινα πυρ και μανία. Εκ των προτέρων να πω ότι ούτε ξέρω, ούτε θέλω να μάθω κι ούτε και που με νοιάζει ποιος είναι πίσω απ΄ αυτό το ψευδώνυμο. Και πολύ καλά κάνει και γράφει με ψευδώνυμο. Άλλωστε κι εγώ έτσι γράφω. Και αυτό διότι το ψευδώνυμο μου εξασφαλίζει το απαρατήρητο όταν κινούμαι έξω. Δηλαδή, εάν ήξεραν όλοι ποιος είμαι, δεν θα μπορούσα να αποφύγω αθέλητες ή ηθελημένες παρεμβάσεις του στυλ «καλά ρε μαλάκα τι έγραψες για μένα» ή «για ρίτχτου τα αυτονών…» Γι’ αυτό και επιλέγω την ανωνυμία. Και όχι γιατί, όπως αφελώς και κοντόφθαλμα κάποιοι πιστεύουν ότι έτσι μπορώ στο απυρόβλητο να λέω ό,τι θέλω. Λέω αυτό που θέλω, ελπίζοντας κομψά και με στυλ, και όποιος έχει αντίρρηση για τα λεγόμενά μου μπορούμε ευχαρίστως δημόσια να λεξιφουλκήσουμε.
Να ξαναγυρίσω όμως στον «ανεκπαίδευτο» και να του πω ότι χορεύοντας και ο ίδιος τον προεκλογικό χορό, (παίρνοντας δηλαδή εμφανώς θέση με ποιον είναι και ποιον δε γουστάρει) να μην παραδίδει μάθημα ανεξαρτησίας λόγου και ήθους. Να, αυτές οι παπαριές είναι που με εξοργίζουν. Και για να το κάνω πιο λιανά και για όσους δεν κατάλαβαν, αναφέρομαι στην αποστροφή που λέει ότι ο τάχα αδέσμευτος τύπος, που είναι λιγούρης, πληρώνεται για τα δημοσιεύματά του και ότι είναι αχάριστος που οι άλλοι τον είχαν οικότροφο. Τώρα εγώ θα ονοματίσω πρόσωπα και πράγματα διότι ουδόλως κολώνω να πω ονόματα. Υπονοεί λοιπόν ο «ανεκπαίδευτος» ότι ο Δημητριάδης πληρώνει τον Μόχλα για δυο τρεις μήνες να βγάζει την εφημερίδα γι αυτόν. Επίσης λέει ότι ενώ ο Γκιόνογλου τον είχε οικότροφο για τόσα χρόνια αυτός φάνηκε αχάριστος και τώρα πλέον δεν τον στηρίζει. Ειρήσθω εν παρόδω, την ίδια άποψη με επίσης καλυμμένα μισόλογα, εξέφρασε προ ολίγων ημερών και ο Αργυρίου στην εφημερίδα του, απειλώντας κιόλας ότι θα ανοίξει το στόμα του (Τώρα μη βγει κανείς απ΄ αυτούς και πει ότι όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται κι εμείς δεν είπαμε ονόματα και τέτοια. Αυτά τα βλακώδη τετριμμένα σε άλλους όχι σε μένα).
Για να βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους και να τα πούμε με το όνομά τους. Πρώτον, ας μου υποδείξει κάποιος μια εφημερίδα, έναν δημοσιογράφο σε επίπεδο τοπικό, πανελλήνιο ή παγκόσμιο που και να σκέφτεται και να γράφει ως κομπιούτερ. Χωρίς δηλαδή να δίνει το προσωπικό του στίγμα, να αποτυπώνει τα δικά του πιστεύω ακόμα και όταν κάνει ρεπορτάζ για ληστεία. Ένα κόμμα, ένα θαυμαστικό και είναι αρκετό όχι μόνο να εκφράσει την δική του οπτική γωνία αλλά και ν΄ αλλάξει όλο το νόημα. Επομένως, για μένα, a priori δεν υπάρχει αντικειμενική δημοσιογραφία, όπως δεν υπάρχει ούτε αντικειμενική ιστοριογραφία και επομένως ο αδέσμευτος τύπος για όποιον τον ευαγγελίζεται είναι απλώς είτε ουτοπικός ρομαντισμός είτε βλακεία είτε αυταπάτη. Ο δημοσιογράφος είναι δεσμευμένος στις ιδέες του, στις αντιλήψεις του, στα πιστεύω του. Και ο καλός δημοσιογράφος (εάν υπάρχει) είναι αυτός που ενώ θα παραδεχτεί όλες αυτές τις δεσμεύσεις θα προσπαθήσει ενδυόμενος τον ρόλο του να κάνει όσο πιο καλά μπορεί τη δουλειά του. Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι ψωνάρα ή μεγαλομανής (και μάλλον οι περισσότεροι τέτοιοι είναι).
Δεύτερον, για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι και αφού συμφωνήσαμε στην προηγούμενη παραδοχή, όποιος αισθάνεται αδέσμευτος και όλα τα αφελή επίθετα με το στερητικό άλφα πρώτος το λίθο βαλέτω. (Μόνο παρακαλώ όχι με μισόλογα μα ευθαρσώς για να δούμε μετά το κότσια και το μπόι του καθένα).
Τρίτον, δεν ήξερα ότι όποιος δημοσιογράφος υποστηρίζει κάποιον (και καλώς, ξαναλέω, κάνει) υπογράφει και συμφωνητικό ότι ες αεί θα τον εγκρίνει και θα ΄ναι μαζί του.
Ο Μόχλας απ΄ όσο γνωρίζω είναι παντρεμένος ήδη. Δεν ήξερα ότι παντρεύτηκε και τον Γκιόνογλου και μάλιστα με προγαμιαίο συμβόλαιο για το οποίο τώρα κατηγορείται ότι δεν το τήρησε. Η μόνη περίπτωση για την οποία τα Γκιονογλάκια θα μπορούσαν να τον ψέξουν θα ήταν εάν τους ζητούσε εκβιαστικά χρήματα για να τους στηρίξει και ενώ αυτοί θα αρνούνταν εκείνος θα πήγαινε με τον Δημητριάδη. Αυτό το ξέρω με βεβαιότητα ότι δεν έγινε, όπως το ξέρουν κι αυτοί, γι’ αυτό άλλωστε και αναρωτιούνται τι έπαθε ο Μόχλας και τους παράτησε. Μήπως απλώς δεν σας γουστάρει πια; Ούτε εσάς ούτε τα κολλητηλίκια σας; Τώρα γιατί δεν σας γουστάρει, αυτό δεν το ξέρω. Μήπως όμως γιατί βλέπει άλλον πιο κατάλληλο για δήμαρχο; Φαντάζομαι όμως ότι μπορείτε να τον ρωτήσετε εάν τόσο πια σας στεναχώρησε και σας λείπει.
Τέταρτον, δεν ήξερα ότι οι εφημερίδες,τα ραδιόφωνα και τα κανάλια προεκλογικά είναι ευαγή ιδρύματα που χωρίς χρήματα διαφημίζουν τους υποψήφιους. Φυσικά και οι υποψήφιοι πληρώνουν και πρέπει να κόβονται και αποδείξεις μάλιστα για την διαφήμισή τους και την προβολή τους. Μήπως να δω τους υποψήφιους και τους δημοσιογράφους να μου μοστράρουν εαυτούς αθώες περιστερές ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα; Τώρα, εάν δεν κόβονται αποδείξεις τότε τα παράπονα στον ΣΔΟΕ.
Πέμπτον, οι υποψήφιοι να μην μου κλαίγονται ότι τάχα μου δεν προβάλλονται επαρκώς και εγκαίρως εάν προτιμούν τα γραφεία τύπου τους να κοιμούνται. Δεν τους φταίνε τα έντυπα αλλά η ανοργανωσιά τους και η ολιγωρία τους.
Αυτά τα ολίγα και ξεκάθαρα λόγια, έτσι για να μην ξανακούσω παπαριές και συγχίζομαι. Να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους και ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του και για όσους δεν συμφωνούν, εδώ είμαι να γουστάρουμε μια λεξημαχία, το καλύτερό μου.


ΥΓ: Και να και κάτι που συνηγορεί όλη την παραπάνω επιχειρηματολογία μου. Η αυθεντικότητα που ο Λαϊκούρας αντιμετωπίζει τους ξινισμένους υποψήφιους. Σε πολλές αναρτήσεις του λοιπόν λέει: «Δεν ήξερα που θα σας ρωτήσω και ποιον θα προβάλω. Προβάλω όποιον γουστάρω¨. Και εγώ σε γουστάρω Λαϊκούρα ακριβώς γιατί δεν είσαι δήθεν.

Υ.Γ 1: Δεν σας προτείνω σταυρούς για συμβούλους. Όλοι πολύ καλά γνωριζόμαστε σε τούτο δω το μικρό μέρος που ζούμε. Και τα ρεμάλια και τα καλά παιδιά γνωστά τους πάσι είναι. Άλλωστε, άσπρος κώλος μαύρος κώλος στο γιαλό φαίνεται. Και κοντός ψαλμός αλληλούια. Καλή τύχη παιδιά.

ΥΓ 2: Παρακαλώ πολύ όταν θα χρησιμοποιείτε ατάκες μου να αναφέρετε και ότι το λέει ο «Χάρακας». Για να μην πω ότι είναι κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας το να μην αναφέρεις τις πηγές, είναι αν μη τι άλλο άκομψο να θες να περνιέσαι για έξυπνος με την εξυπνάδα του άλλου.

ΥΓ 3: κ. Γιαννουλάκη, μεγάλος ο πόνος σας και μικρά τα λόγια μου. Κουράγιο σε σας και στην οικογένειά σας.