Αυτός είναι υπουργός Οικονομίας! ΒΕ-ΝΙ-ΖΕ-ΛΟΣ.
Είναι και αντιπρόεδρος. Πως λέμε αντιβασιλεύς.
Φοράει και δαχτυλίδι. Μπορεί και διαμαντένιο.
Είναι και τσάρος. «Πίσω σοσιαλισμέ και σ΄ έφαγα. Προτιμώ τη βαρβαρότητα.»
Παίρνει τα ρίσκα. «Μπορεί και να καταστραφώ».
Αρπάζει την ευκαιρία. «Τώρα ήρθε η ώρα να δείξω ότι κάνω για αρχηγός».
Με βάθος, μέχρι τα κατακάθια του ΠΑΣΟΚ.
Με εκτόπισμα (no comment).
Με πειθώ στην Ελλάδα (παροιμιώδης η λογόρροιά του. Συμφωνείς για να σταματήσει).
Με πειθώ στην Ευρώπη (το accent του κάνει τους εταίρους να σαστίζουν και δίνουν «δάνεια κόντρα δάνεια και το βρακί μας άμα θέλετε, μόνο κάντε τον πάψει γιατί δεν καταλαβαίνουμε τι λέει»).
Υ.Γ. Για τους Άγγλους ήταν τόσο βαρύ το πλήγμα, ώστε ο ομόλογός του υπουργός από τις πρώτες κουβέντες του Βενιζέλου φρίκαρε: «Oh my God! He speaks English with a Greek accent!» και δήλωσε « Αρκετά δώσαμε στην Ελλάδα, πέραν τούτου …ουδέν.»
Εμείς όμως δεν ανησυχούμε. Η φράου Μέρκελ θα τον κανονίσει τον Άγγλο (ας όψεται η προαιώνια Γερμανο- Βρετανική έχθρα).
Κυριακή 19 Ιουνίου 2011
Σάββατο 14 Μαΐου 2011
Χάρακας Νο37: Αρνούμαι..... Θέλω....
Αρνούμαι να αντικρίζω το φόβο στα μάτια του άλλου.
Αρνούμαι να φοβάμαι να λέω αυτό που πιστεύω.
Αρνούμαι να λέγομαι το ίδιο Έλληνας με τους φασίστες.
Αρνούμαι να βλέπω ανθρώπους να τους στριμώχνουν για να τους σφάξουν.
Αρνούμαι να υπάρχουν μάτια που με κοιτούν ικετευτικά να τους προστατεύσω.
Αρνούμαι να υπάρχουν παιδιά που να φοβούνται να παίξουν στο δρόμο.
Αρνούμαι να κλείνονται άνθρωποι στα σπίτια τους για να προστατευτούν.
Αρνούμαι να απειλούμαι για τις ιδέες μου.
Αρνούμαι να φοβάμαι να διαδηλώνω.
Αρνούμαι αυτοί που πρέπει να με προστατεύουν να με χτυπάνε και να με σκοτώνουν.
Αρνούμαι αυτοί που πρέπει να με προστατεύουν να καλύπτουν αυτούς που με σκοτώνουν.
Αρνούμαι να ζω ανελεύθερος.
Αρνούμαι να μένω απαθής και αμέτοχος.
Αρνούμαι να φοβάμαι ότι θα στοχοποιήσουν εμένα και τα παιδιά μου.
Αρνούμαι να γίνομαι συνένοχος στη σιωπή.
Αρνούμαι να απολογούμαι στα παιδιά μου για τον κόσμο που τους έφερα να ζήσουν.
Αρνούμαι να πρέπει να έχω επιχειρήματα για τα αυτονόητα.
Αρνούμαι να ένα κόσμο φόβου και μίσους.
Αρνούμαι τη συνενοχή στα εγκλήματα των άλλων.
Αρνούμαι οι άνθρωποι να περπατάνε σκυφτοί σφίγγοντας τα χέρια των παιδιών τους.
Αρνούμαι την τρομοκρατία της βίας.
Θέλω οι δρόμοι να είναι για όλους.
Θέλω τα πρόσωπα να κοιτούν τον ήλιο.
Θέλω να προστατεύω το δίκιο και να με προστατεύουν στο δίκιο.
Θέλω να βοηθώ και να με βοηθούν.
Θέλω να είμαι άνθρωπος και να ζω σαν άνθρωπος.
Θέλω να ζω περήφανος στη χώρα μου.
Θέλω να ζω σε ένα κόσμο πολύχρωμο.
Θέλω να ακούω τις ιστορίες τους.
Θέλω να μάθω να λέω τα παραμύθια τους στα παιδιά μου.
Θέλω να αγοράζω τις ομπρέλες τους και τα τουμπερλέκια τους.
Θέλω να μου μάθουν να χορεύω τους ρυθμούς τους.
Θέλω να πλέκω να μαλλιά μου όπως τα δικά τους.
Θέλω να τους βλέπω με τις φορεσιές τους.
Θέλω να ακούω τις παράξενες ομιλίες τους.
Θέλω να μάθω να λέω καλημέρα στις γλώσσες τους.
Θέλω να γεύομαι τα περίεργα φαγητά τους.
Θέλω να ζω σε ένα κόσμο για όλους με όλους.
Θέλω οι ιδέες μου ν΄ ακούγονται.
Θέλω να πιάσω έναν έναν στο δρόμο και να του φωνάξω «ξύπνα».
Θέλω να σέβομαι τους άλλους για να με σέβονται.
Θέλω να κοιμάμαι καλά τα βράδια.
Αρνούμαι να φοβάμαι να λέω αυτό που πιστεύω.
Αρνούμαι να λέγομαι το ίδιο Έλληνας με τους φασίστες.
Αρνούμαι να βλέπω ανθρώπους να τους στριμώχνουν για να τους σφάξουν.
Αρνούμαι να υπάρχουν μάτια που με κοιτούν ικετευτικά να τους προστατεύσω.
Αρνούμαι να υπάρχουν παιδιά που να φοβούνται να παίξουν στο δρόμο.
Αρνούμαι να κλείνονται άνθρωποι στα σπίτια τους για να προστατευτούν.
Αρνούμαι να απειλούμαι για τις ιδέες μου.
Αρνούμαι να φοβάμαι να διαδηλώνω.
Αρνούμαι αυτοί που πρέπει να με προστατεύουν να με χτυπάνε και να με σκοτώνουν.
Αρνούμαι αυτοί που πρέπει να με προστατεύουν να καλύπτουν αυτούς που με σκοτώνουν.
Αρνούμαι να ζω ανελεύθερος.
Αρνούμαι να μένω απαθής και αμέτοχος.
Αρνούμαι να φοβάμαι ότι θα στοχοποιήσουν εμένα και τα παιδιά μου.
Αρνούμαι να γίνομαι συνένοχος στη σιωπή.
Αρνούμαι να απολογούμαι στα παιδιά μου για τον κόσμο που τους έφερα να ζήσουν.
Αρνούμαι να πρέπει να έχω επιχειρήματα για τα αυτονόητα.
Αρνούμαι να ένα κόσμο φόβου και μίσους.
Αρνούμαι τη συνενοχή στα εγκλήματα των άλλων.
Αρνούμαι οι άνθρωποι να περπατάνε σκυφτοί σφίγγοντας τα χέρια των παιδιών τους.
Αρνούμαι την τρομοκρατία της βίας.
Θέλω οι δρόμοι να είναι για όλους.
Θέλω τα πρόσωπα να κοιτούν τον ήλιο.
Θέλω να προστατεύω το δίκιο και να με προστατεύουν στο δίκιο.
Θέλω να βοηθώ και να με βοηθούν.
Θέλω να είμαι άνθρωπος και να ζω σαν άνθρωπος.
Θέλω να ζω περήφανος στη χώρα μου.
Θέλω να ζω σε ένα κόσμο πολύχρωμο.
Θέλω να ακούω τις ιστορίες τους.
Θέλω να μάθω να λέω τα παραμύθια τους στα παιδιά μου.
Θέλω να αγοράζω τις ομπρέλες τους και τα τουμπερλέκια τους.
Θέλω να μου μάθουν να χορεύω τους ρυθμούς τους.
Θέλω να πλέκω να μαλλιά μου όπως τα δικά τους.
Θέλω να τους βλέπω με τις φορεσιές τους.
Θέλω να ακούω τις παράξενες ομιλίες τους.
Θέλω να μάθω να λέω καλημέρα στις γλώσσες τους.
Θέλω να γεύομαι τα περίεργα φαγητά τους.
Θέλω να ζω σε ένα κόσμο για όλους με όλους.
Θέλω οι ιδέες μου ν΄ ακούγονται.
Θέλω να πιάσω έναν έναν στο δρόμο και να του φωνάξω «ξύπνα».
Θέλω να σέβομαι τους άλλους για να με σέβονται.
Θέλω να κοιμάμαι καλά τα βράδια.
Τετάρτη 23 Μαρτίου 2011
Χάρακας Νο36: Εσύ, τι τύπος ΠΑΣΟΚ είσαι;
Έχω πολύ καιρό να γράψω. Όχι καλέ, δεν με έκοψε ο Χάρης επειδή τον φόρτωσα μηνύσεις από αξιοσέβαστους, σοβαρούς Πασόκους. Αλλά με όλες αυτές τις αμαρτίες τους, που μας επέβαλλε το Πασόκ να πληρώσουμε, μου κόπηκε κάθε χιουμοριστική διάθεση. Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά πλέον για να τα αντιμετωπίζουμε μόνο με το χιούμορ. Έτσι λοιπόν ένα κράμα κινητοποιήσεων, απαξίωσης, χιούμορ και σαρκασμού που καταφέρνει να γελοιοποιεί τους κυβερνητικούς καραγκιόζηδες χωρίς όμως να τους δίνει την ευκαιρία να μπορούν να κατηγορήσουν κανέναν για βία ή ό,τι άλλο σκαρφίζεται η επαπειλούμενη πολιτική τους ύπαρξη, είναι ό,τι πρέπει.
Ιδιαίτερα αριστοαρχιτεκτονικό το «φτύσιμο» του Σηφουνάκη τις προάλλες. Μιλούσε από του βήματος. Απλώνουν οι καλοί σου τότε τα πανό μπροστά του και τον «σκεπάζουν». Και αντί εκείνος να σταματήσει, όπως θα έκανε κάθε άνθρωπος, εάν προσπαθούσαν κάποιοι να τον εξευτελίσουν έτσι, εκείνος λοιπόν, συνέχισε το λόγο του «φτυμένος» και ξεφτιλισμένος σα να μη συμβαίνει τίποτα. Αυτός είναι ένας από τους τρόπους αντίδρασης στο πανικόβλητο Πασόκ.
Είναι το στυλ «α, δε σας πήρα είδηση». Αυτό είναι το στυλ των κατεξοχήν χοντρόπετσων Πασόκων. Όχι, κουφοί δεν είναι. Είναι γενικότερα αναίσθητοι. Ο «άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε» είναι έτερος τύπος του Πασόκ. Είναι αυτός που προσπαθεί να αποφύγει το όλο θέμα. Αντιπροσωπευτικότερο δείγμα αυτής της κατηγορίας οι άβουλοι βουλευτές του Πασόκ. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο βουλευτής Γικόνογλου τις προάλλες στη συγκέντρωση για το κλείσιμο του γυμνασίου στη Μαρίνα. Όταν ήρθε η σειρά του είπε ότι τώρα δε μπορεί να το συζητήσει το θέμα γιατί βιάζεται, έχει να πάει και σ΄άλλη τέτοια συγκέντρωση. Φαίνεται μπέρδεψε τις συγκεντρώσεις με τους γάμους και τα πανηγύρια. Ξέρετε, εκεί που οι βουλευτές παρίστανται ίσα για να τσουγκρίσουν ποτήρια και να σφίξουν χέρια και μετά βιαστικά φεύγουν γιατί έχουν και σε άλλες εκδηλώσεις να κάνουν εμφάνιση.
Άλλος τύπος είναι αυτός του «δεν ξέρω τι μου γίνεται». Εδώ ο Πασόκος επειδή δεν ξέρει τι να κάνει και τι να πει υπακούει τυφλά στις άνωθεν εντολές και αποδεικνύεται Παπανδρεϊκότερος του Παπανδρέου προκειμένου να τύχει και τον ευσήμων αύριο μεθαύριο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο άλλος Πασόκος βουλευτής Ημαθίας Τόλκας στην ίδια συγκέντρωση. Με περισσή παρρησία και απαράμιλλο θάρρος (μπράβο, μπράβο) είπε τη γνώμη του. (Μη ρωτάτε τα αυτονόητα. Είπαμε, η γνώμη αυτής της κατηγορίας είναι το επίσημο δόγμα του Πασόκ). Βέβαια, μη ξεχνώντας και τα ψηφαλάκια του, τόνιζε και ξανατόνιζε τη συνεισφορά του στον αγώνα των ψηφοφόρων του. «Τι έκανα εγώ για σας; Τόσα τηλέφωνα, ραντεβού και επαφές με το γ ραφείο της υπουργού και της υφυπουργού». Συγνώμη Άγγελε, βουλευτή σε βγάλαμε όχι γραμματέα να κλείνεις ραντεβού. Εάν θέλαμε τηλεφωνική σύνδεση με την υπουργό θα παίρναμε το 11888!
Μια άλλη κατηγορία είναι αυτή του «τρελός δεν είμαι, πονηρός όμως είμαι, ό,τι θέλω λέω». Σωστά το μαντέψατε. Εδώ ένας είναι ο αρχηγός, αυτός ο Πάγκαλος. Πρόκειται για τον γενναίο σοσιαλιστή που έχοντας κάνει αγώνες και αγώνες δε μασάει και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Όχι, αυτός δε χαϊδεύει αυτιά ακόμα κι όταν αυτό μπορεί να τον λούσει με γιαούρτια. Επιμένει στις «σοσιαλιστικές» του αρχές και σαν πρωτεργάτης του κινήματος ορμάει και αποκαλύπτει τις σκοτεινές δυνάμεις που υποκινούν συμπεριφορές οι οποίες θα φέρουν την πολιτική ανωμαλία στη χώρα. Και πολιτική ανωμαλία ίσον δικτατορία και δικτατορία συν Αριστερά ίσον νάτη νάτη έρχεται η δικτατορία του προλεταριάτου. Φευ, οι δημοκράτες Πασόκοι θα συρθούν στα κελιά της Μακρονήσου αφού πρώτα ο Τσίπρας θα τους ανακρίνει στης Κουμουνδούρου. Ενώ στα υπόγεια του Περισσού η Αλέκα αυτοπροσώπως, ως νέος Στάλιν, θα μαστιγώνει τα σοσιαλιστικά παλικάρια μέχρι να υπογράψουν δηλώσεις μετανοίας.
Σειρά έχει ο τύπος «δε πα να λέτε εσείς, εμείς κάνουμε τη δουλειά μας». Εδώ το μοντέλο είναι ο Παπακωνσταντίνου. Ντούρασελ στις επιταγές του μνημονίου και του ΔΝΤ, έχει βουλώσει, μάτια, αυτιά και προχωρά ακάθεκτος μέχρι τελικής δικής μας πτώσεως.
Ο τύπος του «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε». Εδώ ανήκουν οι Διαμάντω, Λοβέρδος, μαμά Ραγκού κλπ υπουργοί. Είναι τα νομοσχέδια αστραπή. Για πότε γίνεται η διαβούλευση, για πότε τα ψηφίζουν, για πότε μας καταργούν ούτε και που προλαβαίνουμε να πάρουμε χαμπάρι. Δε μπορεί, σου λέει, θα παραιτηθούν. Θα τους ζαλίσουμε και θα χάσουν τον μπούσουλα. Βομβαρδισμός νόμων, νομοσχεδίων, διευκρινιστικών εγκυκλίων. Παραδίνομαι. Δεν ξέρω ποια τι μου γίνεται. Από πού να φυλαχτώ. Σε ποια πορεία να πρωτοπάω. Έχω και μια ηλικία, θα με συγχωνεύσετε πριν την ώρα μου.
Ένας άλλος τύπος είναι ο «εγώ είμαι αριστερός εσύ ποιος είσαι;». Εδώ έχει πλάκα το πράγμα, Πρόκειται για τις περιπτώσεις Πασόκων που έχουν καταλάβει ότι είναι μέλη ενός νεοφιλελεύθερου χουντοσοσιαλιστικού κόμματος και στην προσπάθειά τους να επαναπροσδιορίσουν την ιδεολογική τους ταυτότητα αυτοσχεδιάζουν. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό χθες το πρωί του Σκανδαλίδη. Λίγο πολύ μας είπε σκανδαλωδώς ότι η αριστερά δεν είναι αριστερά και ότι το Πασόκ μπορεί και θα κάνει το big bang εμπνέοντας τους σκεπτόμενους αριστερούς πέρα και πάνω από κόμματα και τάξεις. Όπα, όπα σύντροφε πήρες φόρα και ως πολιτικά ημιμαθής που είσαι (όπως άλλωστε όλοι εκεί στο Πασόκ. Διότι εάν ήσασταν αριστεροί δε θα ήσασταν Πασόκ) προτείνεις και φαντάζεσαι μια αριστερά υπερταξική. Εγώ λέω και λαϊκιστικοφιλελεύθερη. Να το κάνετε και μόδα, να τυπώστε και καπελάκια, θα σας πάνε πολύ. Εκτός αυτών την καινοτόμων προτάσεων περί νέων μανιφέστων έχουμε και την προσπάθεια επανασύνδεσης του νεοφιλελεύθερου Πασόκ με τον σοσιαλιστικό του κόσμο που στην πορεία τον έχασε. Εδώ θέλω να παραμείνετε σοβαροί και να μη γελάσετε. Την αποστολή αυτή ανέλαβε ο Καρχιμάκης. Δείτε το σας λέω σοβαρά. Ήταν πολύ καλή η επιλογή. Ο γραμματέας του Πασόκ συνδυάζει το χτες με το σήμερα. Το χτες είναι το Πασόκ της ρεμούλας και του «αυτοί τα φάγανε» μιας και ακόμα και τώρα έχει το θράσος να υπερασπίζεται και να προάγει το βόλεμά του στο δημόσιο ακολουθώντας έτσι τη μακραίωνη παράδοση του Πασοκικού ρουσφετιού. Από την άλλη, έχει την εμπιστοσύνη του προέδρου Γιωργάκη ο οποίος τον επέλεξε να διαποτίσει τα μέλη του Κινήματος με τη νέα εποχή, με τα νέα ήθη που τελικά είναι τα παλιά γνωστά ανήθη.
Ο τύπος του «αφήστε τα παιδιά να με πλησιάσουν» είναι αυτός της μοναδικής κατηγορίας του ενός. Όχι, δεν πρόκειται για τον Ιησού. Ο Γιωργάκης είναι. Σε κάθε του εμφάνιση περιφρουρείται από διμοιρίες των ΜΑΤ που ενώ εκείνος θέλει το διάλογο με τους διαδηλωτές, εκείνοι τους τσακίζουν στο ξύλο και δεν αφήνουν το λαό να πλησιάσει τον αρχηγό. Αφού τους τελειώσουν τα πολεμοφόδια χημικών και κρότου λάμψης τότε ο καλός αρχηγός νουθετεί το λαό «χαζούληδες, συνταχθείτε μαζί μας, οι διαδηλώσεις είναι passé, ελάτε κοντά μας, μην αντιστέκεστε, είναι ανώφελο, τζάμπα τις τρώτε. Αλλιώς, με αναγκάζετε να περιορίσω τη δημοκρατία για να την προστατεύσω. Τα τελευταία λόγια ειπώθηκαν πραγματικά στη Γερμανία που τον γιουχάισαν. Αλήθεια, οι Χούντες αυτή την ομαλότητα δεν επικαλούνται για να επιβάλουν τις δικτατορίες;
Φαντάζομαι ότι ο κατάλογος των Πασοκικών τύπων αντίδρασης δεν τελειώνει εδώ. Παρακαλώ πολύ, στείλτε μου ιδέες σας για να τον συνεχίσουμε.
ΥΓ: Για όσους με κατηγορήσουν για εμπάθεια να τους απαντήσω προκαταβολικά ότι αν ήταν εμπάθεια θα ήταν εύκολο να απαντηθούν όλα τα παραπάνω επί της ουσίας από τα Πασοκικά παπαγαλάκια (να μια ακόμα κατηγορία που λησμόνησα να καταγράψω, αλλά που είναι τόσο οικεία και αναγνωρίσιμη από όλους που δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση). Όλη αυτή η δυσφορία λοιπόν δεν εκφράζεται μόνο από μένα ή το συγκεκριμένο blog.Είναι μια αντίδραση που εκφράζεται με πολλούς τρόπους από όλους όσοι νιώθουμε, βλέπουμε και καταλαβαίνουμε ότι το πράγμα δεν πάει άλλο. Θυμίζω βέβαια ότι το Πασόκ είναι στην κυβέρνηση. Με ποιόν να τα βάλω; Με το γείτονα;
Ωστόσο, λυπάμαι όλους όσους ψήφισαν το Πασόκ και προδόθηκαν. Όσοι από αυτούς εξακολουθούν ακόμη να τρέφουν ελπίδες και δεν έχουν αποχωρήσει, ας προσπαθήσουν να βλέπουν κι όχι μόνο να κοιτούν. Άλλωστε, εάν καταλάβεις το λάθος σου και το διορθώσεις είναι ΟΚ.
ΥΓ1: Επειδή τα γιαούρτια κάνουν καλό στην επιδερμίδα, ας περάσουμε σε κάτι άλλο. Μια καλή ιδέα είναι αυτή του νέου συνθήματος:
«Οι υπουργοί δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, στο δρόμο, στο δρόμο, μπορείς να τους φτύσεις». Προτείνω εκείνο το απαξιωτικό φτύσιμο, όταν περνάει ο άλλος κι εσύ φτύνεις στο κατόπι του. Δεν καταδέχεσαι ούτε στα μούτρα να τον φτύσεις.
Ιδιαίτερα αριστοαρχιτεκτονικό το «φτύσιμο» του Σηφουνάκη τις προάλλες. Μιλούσε από του βήματος. Απλώνουν οι καλοί σου τότε τα πανό μπροστά του και τον «σκεπάζουν». Και αντί εκείνος να σταματήσει, όπως θα έκανε κάθε άνθρωπος, εάν προσπαθούσαν κάποιοι να τον εξευτελίσουν έτσι, εκείνος λοιπόν, συνέχισε το λόγο του «φτυμένος» και ξεφτιλισμένος σα να μη συμβαίνει τίποτα. Αυτός είναι ένας από τους τρόπους αντίδρασης στο πανικόβλητο Πασόκ.
Είναι το στυλ «α, δε σας πήρα είδηση». Αυτό είναι το στυλ των κατεξοχήν χοντρόπετσων Πασόκων. Όχι, κουφοί δεν είναι. Είναι γενικότερα αναίσθητοι. Ο «άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε» είναι έτερος τύπος του Πασόκ. Είναι αυτός που προσπαθεί να αποφύγει το όλο θέμα. Αντιπροσωπευτικότερο δείγμα αυτής της κατηγορίας οι άβουλοι βουλευτές του Πασόκ. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο βουλευτής Γικόνογλου τις προάλλες στη συγκέντρωση για το κλείσιμο του γυμνασίου στη Μαρίνα. Όταν ήρθε η σειρά του είπε ότι τώρα δε μπορεί να το συζητήσει το θέμα γιατί βιάζεται, έχει να πάει και σ΄άλλη τέτοια συγκέντρωση. Φαίνεται μπέρδεψε τις συγκεντρώσεις με τους γάμους και τα πανηγύρια. Ξέρετε, εκεί που οι βουλευτές παρίστανται ίσα για να τσουγκρίσουν ποτήρια και να σφίξουν χέρια και μετά βιαστικά φεύγουν γιατί έχουν και σε άλλες εκδηλώσεις να κάνουν εμφάνιση.
Άλλος τύπος είναι αυτός του «δεν ξέρω τι μου γίνεται». Εδώ ο Πασόκος επειδή δεν ξέρει τι να κάνει και τι να πει υπακούει τυφλά στις άνωθεν εντολές και αποδεικνύεται Παπανδρεϊκότερος του Παπανδρέου προκειμένου να τύχει και τον ευσήμων αύριο μεθαύριο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο άλλος Πασόκος βουλευτής Ημαθίας Τόλκας στην ίδια συγκέντρωση. Με περισσή παρρησία και απαράμιλλο θάρρος (μπράβο, μπράβο) είπε τη γνώμη του. (Μη ρωτάτε τα αυτονόητα. Είπαμε, η γνώμη αυτής της κατηγορίας είναι το επίσημο δόγμα του Πασόκ). Βέβαια, μη ξεχνώντας και τα ψηφαλάκια του, τόνιζε και ξανατόνιζε τη συνεισφορά του στον αγώνα των ψηφοφόρων του. «Τι έκανα εγώ για σας; Τόσα τηλέφωνα, ραντεβού και επαφές με το γ ραφείο της υπουργού και της υφυπουργού». Συγνώμη Άγγελε, βουλευτή σε βγάλαμε όχι γραμματέα να κλείνεις ραντεβού. Εάν θέλαμε τηλεφωνική σύνδεση με την υπουργό θα παίρναμε το 11888!
Μια άλλη κατηγορία είναι αυτή του «τρελός δεν είμαι, πονηρός όμως είμαι, ό,τι θέλω λέω». Σωστά το μαντέψατε. Εδώ ένας είναι ο αρχηγός, αυτός ο Πάγκαλος. Πρόκειται για τον γενναίο σοσιαλιστή που έχοντας κάνει αγώνες και αγώνες δε μασάει και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Όχι, αυτός δε χαϊδεύει αυτιά ακόμα κι όταν αυτό μπορεί να τον λούσει με γιαούρτια. Επιμένει στις «σοσιαλιστικές» του αρχές και σαν πρωτεργάτης του κινήματος ορμάει και αποκαλύπτει τις σκοτεινές δυνάμεις που υποκινούν συμπεριφορές οι οποίες θα φέρουν την πολιτική ανωμαλία στη χώρα. Και πολιτική ανωμαλία ίσον δικτατορία και δικτατορία συν Αριστερά ίσον νάτη νάτη έρχεται η δικτατορία του προλεταριάτου. Φευ, οι δημοκράτες Πασόκοι θα συρθούν στα κελιά της Μακρονήσου αφού πρώτα ο Τσίπρας θα τους ανακρίνει στης Κουμουνδούρου. Ενώ στα υπόγεια του Περισσού η Αλέκα αυτοπροσώπως, ως νέος Στάλιν, θα μαστιγώνει τα σοσιαλιστικά παλικάρια μέχρι να υπογράψουν δηλώσεις μετανοίας.
Σειρά έχει ο τύπος «δε πα να λέτε εσείς, εμείς κάνουμε τη δουλειά μας». Εδώ το μοντέλο είναι ο Παπακωνσταντίνου. Ντούρασελ στις επιταγές του μνημονίου και του ΔΝΤ, έχει βουλώσει, μάτια, αυτιά και προχωρά ακάθεκτος μέχρι τελικής δικής μας πτώσεως.
Ο τύπος του «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε». Εδώ ανήκουν οι Διαμάντω, Λοβέρδος, μαμά Ραγκού κλπ υπουργοί. Είναι τα νομοσχέδια αστραπή. Για πότε γίνεται η διαβούλευση, για πότε τα ψηφίζουν, για πότε μας καταργούν ούτε και που προλαβαίνουμε να πάρουμε χαμπάρι. Δε μπορεί, σου λέει, θα παραιτηθούν. Θα τους ζαλίσουμε και θα χάσουν τον μπούσουλα. Βομβαρδισμός νόμων, νομοσχεδίων, διευκρινιστικών εγκυκλίων. Παραδίνομαι. Δεν ξέρω ποια τι μου γίνεται. Από πού να φυλαχτώ. Σε ποια πορεία να πρωτοπάω. Έχω και μια ηλικία, θα με συγχωνεύσετε πριν την ώρα μου.
Ένας άλλος τύπος είναι ο «εγώ είμαι αριστερός εσύ ποιος είσαι;». Εδώ έχει πλάκα το πράγμα, Πρόκειται για τις περιπτώσεις Πασόκων που έχουν καταλάβει ότι είναι μέλη ενός νεοφιλελεύθερου χουντοσοσιαλιστικού κόμματος και στην προσπάθειά τους να επαναπροσδιορίσουν την ιδεολογική τους ταυτότητα αυτοσχεδιάζουν. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό χθες το πρωί του Σκανδαλίδη. Λίγο πολύ μας είπε σκανδαλωδώς ότι η αριστερά δεν είναι αριστερά και ότι το Πασόκ μπορεί και θα κάνει το big bang εμπνέοντας τους σκεπτόμενους αριστερούς πέρα και πάνω από κόμματα και τάξεις. Όπα, όπα σύντροφε πήρες φόρα και ως πολιτικά ημιμαθής που είσαι (όπως άλλωστε όλοι εκεί στο Πασόκ. Διότι εάν ήσασταν αριστεροί δε θα ήσασταν Πασόκ) προτείνεις και φαντάζεσαι μια αριστερά υπερταξική. Εγώ λέω και λαϊκιστικοφιλελεύθερη. Να το κάνετε και μόδα, να τυπώστε και καπελάκια, θα σας πάνε πολύ. Εκτός αυτών την καινοτόμων προτάσεων περί νέων μανιφέστων έχουμε και την προσπάθεια επανασύνδεσης του νεοφιλελεύθερου Πασόκ με τον σοσιαλιστικό του κόσμο που στην πορεία τον έχασε. Εδώ θέλω να παραμείνετε σοβαροί και να μη γελάσετε. Την αποστολή αυτή ανέλαβε ο Καρχιμάκης. Δείτε το σας λέω σοβαρά. Ήταν πολύ καλή η επιλογή. Ο γραμματέας του Πασόκ συνδυάζει το χτες με το σήμερα. Το χτες είναι το Πασόκ της ρεμούλας και του «αυτοί τα φάγανε» μιας και ακόμα και τώρα έχει το θράσος να υπερασπίζεται και να προάγει το βόλεμά του στο δημόσιο ακολουθώντας έτσι τη μακραίωνη παράδοση του Πασοκικού ρουσφετιού. Από την άλλη, έχει την εμπιστοσύνη του προέδρου Γιωργάκη ο οποίος τον επέλεξε να διαποτίσει τα μέλη του Κινήματος με τη νέα εποχή, με τα νέα ήθη που τελικά είναι τα παλιά γνωστά ανήθη.
Ο τύπος του «αφήστε τα παιδιά να με πλησιάσουν» είναι αυτός της μοναδικής κατηγορίας του ενός. Όχι, δεν πρόκειται για τον Ιησού. Ο Γιωργάκης είναι. Σε κάθε του εμφάνιση περιφρουρείται από διμοιρίες των ΜΑΤ που ενώ εκείνος θέλει το διάλογο με τους διαδηλωτές, εκείνοι τους τσακίζουν στο ξύλο και δεν αφήνουν το λαό να πλησιάσει τον αρχηγό. Αφού τους τελειώσουν τα πολεμοφόδια χημικών και κρότου λάμψης τότε ο καλός αρχηγός νουθετεί το λαό «χαζούληδες, συνταχθείτε μαζί μας, οι διαδηλώσεις είναι passé, ελάτε κοντά μας, μην αντιστέκεστε, είναι ανώφελο, τζάμπα τις τρώτε. Αλλιώς, με αναγκάζετε να περιορίσω τη δημοκρατία για να την προστατεύσω. Τα τελευταία λόγια ειπώθηκαν πραγματικά στη Γερμανία που τον γιουχάισαν. Αλήθεια, οι Χούντες αυτή την ομαλότητα δεν επικαλούνται για να επιβάλουν τις δικτατορίες;
Φαντάζομαι ότι ο κατάλογος των Πασοκικών τύπων αντίδρασης δεν τελειώνει εδώ. Παρακαλώ πολύ, στείλτε μου ιδέες σας για να τον συνεχίσουμε.
ΥΓ: Για όσους με κατηγορήσουν για εμπάθεια να τους απαντήσω προκαταβολικά ότι αν ήταν εμπάθεια θα ήταν εύκολο να απαντηθούν όλα τα παραπάνω επί της ουσίας από τα Πασοκικά παπαγαλάκια (να μια ακόμα κατηγορία που λησμόνησα να καταγράψω, αλλά που είναι τόσο οικεία και αναγνωρίσιμη από όλους που δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση). Όλη αυτή η δυσφορία λοιπόν δεν εκφράζεται μόνο από μένα ή το συγκεκριμένο blog.Είναι μια αντίδραση που εκφράζεται με πολλούς τρόπους από όλους όσοι νιώθουμε, βλέπουμε και καταλαβαίνουμε ότι το πράγμα δεν πάει άλλο. Θυμίζω βέβαια ότι το Πασόκ είναι στην κυβέρνηση. Με ποιόν να τα βάλω; Με το γείτονα;
Ωστόσο, λυπάμαι όλους όσους ψήφισαν το Πασόκ και προδόθηκαν. Όσοι από αυτούς εξακολουθούν ακόμη να τρέφουν ελπίδες και δεν έχουν αποχωρήσει, ας προσπαθήσουν να βλέπουν κι όχι μόνο να κοιτούν. Άλλωστε, εάν καταλάβεις το λάθος σου και το διορθώσεις είναι ΟΚ.
ΥΓ1: Επειδή τα γιαούρτια κάνουν καλό στην επιδερμίδα, ας περάσουμε σε κάτι άλλο. Μια καλή ιδέα είναι αυτή του νέου συνθήματος:
«Οι υπουργοί δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, στο δρόμο, στο δρόμο, μπορείς να τους φτύσεις». Προτείνω εκείνο το απαξιωτικό φτύσιμο, όταν περνάει ο άλλος κι εσύ φτύνεις στο κατόπι του. Δεν καταδέχεσαι ούτε στα μούτρα να τον φτύσεις.
Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011
Χάρακας Νο35: Παιδικές απορίες
Μπαμπάς: Αύριο το μεσημέρι θα πάμε στη Θεσσαλονίκη σε ένα συλλαλητήριο για τους μετανάστες.
Παιδί: Τι είναι συλλαλητήριο;
Μπαμπάς: Είναι μια διαδήλωση, μια διαμαρτυρία.
Παιδί: Και γιατί να πάμε;
Μπαμπάς: Γιατί δε θέλουμε να γίνει αυτός ο φράχτης.
Παιδί: Γιατί θέλουν να κάνουν αυτόν τον φράχτη;
Μπαμπάς: Για να εμποδίσουν τους μετανάστες να έρχονται στην Ελλάδα. Είμαστε η πρώτη χώρα που συναντούν καθώς έρχονται από την Τουρκία και είναι πάρα πολλοί.
Παιδί: Είναι Τούρκοι;
Μπαμπάς: Είναι και Τούρκοι και από άλλες χώρες της Ασίας.
Παιδί: Έχω μια ιδέα, να τους πιάνουν οι Τούρκοι και να τους γυρίζουν στην πατρίδα τους.
Μπαμπάς: Μα αυτοί δε θέλουν να γυρίσουν πίσω. Ο λόγος που έφυγαν ήταν γιατί πεινούσαν στη χώρα τους ή έχουν πολέμους.
Παιδί: Και γιατί έρχονται στην Ελλάδα;
Μπαμπάς: Δεν έρχονται στην Ελλάδα για να μείνουν. Οι περισσότεροι θέλουν να περάσουν για να πάνε σε άλλες χώρες της Ευρώπης για να βρούνε δουλειά.
Παιδί: Εμείς είμαστε φτωχή χώρα;
Μπαμπάς: Ναι, έχουμε προβλήματα, δεν υπάρχουν δουλειές για όλους.
Παιδί: Γιατί δεν τους αφήνουμε να περάσουν;
Μπαμπάς: Γιατί έχουμε υπογράψει μια συμφωνία με την Ευρώπη που δεν επιτρέπεται να τους αφήνουμε.
Παιδί: Αν δεν τηρήσουμε τη συμφωνία θα μας τιμωρήσουν;
Μπαμπάς: Θα έχουμε προβλήματα.
Παιδί: Φοβάμαι, δε θέλω να μας κάνει πόλεμο η Ευρώπη. Καλύτερα να μη μας νοιάζουν οι μετανάστες.
Μπαμπάς: Δηλαδή δε σε νοιάζει εάν φύγει ο Κ. που είναι φίλος μας;
Παιδί: Γιατί, ο Κ. είναι μετανάστης;
Μπαμπάς: Είναι πολιτικός πρόσφυγας. Στην Τουρκία ήταν στη φυλακή γιατί δε συμφωνούσε με το κράτος. Έκανε απεργία πείνας και βγήκε από τη φυλακή. Εάν γυρίσει πίσω κινδυνεύει να ξαναμπεί φυλακή.
Παιδί: Τι είναι απεργία πείνας;
Μπαμπάς: Όταν κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν με κανένα άλλο τρόπο να βρουν το δίκιο τους, τότε σταματάνε να τρώνε και πίνουν μόνο νερό.
Παιδί: Δε θέλω να μπει ο Κ. φυλακή. Αλλά δε θέλω να μας τιμωρήσουν άμα δεν τηρήσουμε τη συμφωνία.
Μπαμπάς: Όταν κάποιος κάνει μια συμφωνία και πλέον δε θέλει να την τηρήσει τότε ζητάει να αλλάξει τη συμφωνία, αυτό μπορούμε να κάνουμε κι εμείς.
Παιδί: Και γιατί δεν το κάνουμε;
Μπαμπάς: Αυτό πρέπει να κάνουμε. Αλλά είναι δύσκολο να σου εξηγήσω γιατί δεν το κάνουνε.
Παιδί: Ξέρω, γιατί είναι ρατσιστές κι αυτός ο Καρ…. είναι φασίστας κι αν μπορούσε θα τους έπνιγε όλους τους μετανάστες.
Μπαμπάς: Μπορεί και να΄ ναι όλοι ρατσιστές, μα να μη βγαίνουν να το πουν φανερά, δεν ξέρω.
Παιδί: Εμείς όμως δεν πρέπει να είμαστε ρατσιστές γι΄ αυτό πρέπει να πάμε στο συναλλητήριο.
Μπαμπάς: Συλλαλητήριο.
Παιδί: Ναι, σ΄ αυτό, το συλλαλητήριο. Όμως μπαμπά, η θεία ……. θα έρθει;
Μπαμπάς: Νομίζω πως όχι.
Παιδί: Γιατί, είναι ρατσίστρια;
Μπαμπάς: Όχι δεν είναι.
Παιδί: Τότε γιατί πρέπει να πάμε και μεις; Θα προτιμούσα να καθίσω σπίτι να παίξω στον υπολογιστή.
Μπαμπάς: Δεν βοηθάς τους ανθρώπους από τον καναπέ σου. Κάποιες φορές χρειάζεται και να αγωνίζεσαι.
Παιδί: Και μ΄ έχεις πείσει και δεν μ΄ έχεις πείσει. Πάτε εσύ με τη μαμά κι εμείς ας κάτσουμε εδώ.
Μπαμπάς: Δεν αφορά όμως μόνο εμάς τους μεγάλους, αφορά και σας. Οι μετανάστες που έρχονται πολλές φορές έχουν μαζί τους και τα παιδιά τους. Κι αυτά τα παιδιά μπορεί να μην έχουν ούτε να φάνε.
Παιδί: Ξέρω, ξέρω, όπως τα παιδιά της Αφρικής που όλο μας λέτε, όταν δεν θέλουμε να φάμε.
Μπαμπάς: Τι μαθαίνεις στο σχολείο, στη Μελέτη, ότι η γη , το νερό, ο αέρας είναι φυσικός πλούτος και είναι για όλους τους ανθρώπους;
Παιδί: Ναι, για παράδειγμα, ο αέρας που αναπνέουμε δεν είναι κανενός.
Μπαμπάς: Εάν λοιπόν κάποιος τύχει να γεννηθεί σε ένα μέρος που δεν είναι εύφορο, δηλαδή δεν παράγει πολλά και έχει βρόμικο νερό και έρθει εδώ σε μας και θελήσει να φάει και να πιει, εμείς μπορούμε να του απαγορεύσουμε να φάει και να πιεί και να αναπνεύσει;
Παιδί: Όχι, αφού το νερό, η γη και ο αέρας είναι για όλους τους ανθρώπους. Όμως μπαμπά, είμαστε φτωχή χώρα και δε φτάνει η γη για όλους.
Μπαμπάς: Γι΄ αυτό και οι μετανάστες θέλουν να πάνε σε άλλες χώρες πιο πλούσιες.
Παιδί: Γιατί δεν πάνε να περάσουν από άλλες χώρες; Ας κάνουν έναν κύκλο.
Μπαμπάς: Για να κάνουν αυτό το ταξίδι από τη χώρα τους μέχρι εκεί που θέλουν να πάνε πληρώνουν πολλά λεφτά. Αν έχουν να κάνουν μεγαλύτερη διαδρομή θα πρέπει να δώσουν περισσότερα λεφτά σ΄ αυτούς που τους μεταφέρουν.
Παιδί: Μα, αφού είπες ότι είναι φτωχοί, που τα βρίσκουν τα λεφτά και πληρώνουν;
Μπαμπάς: Δυστυχώς, πάρα πολλοί είναι αυτοί που πουλάνε τα όργανά τους.
Παιδί: Δεν θέλω να ακούσω άλλο μπαμπά. Φοβάμαι όταν ακούω για όργανα. Κατάλαβα. Τώρα νομίζω ότι πείστηκα. Θα έρθω στο συλλατήριο.
Μπαμπάς: Συλλαλητήριο είπαμε.
Παιδί: Θα είμαστε πολλοί;
Μπαμπάς: Μάλλον όχι. Λίγοι θα είμαστε.
Τα παιδιά πήγαν στο συλλαλητήριο. Τους άρεσαν τα πλακάτ και σε όλη την πορεία κρατούσαν από ένα. Μετά από ώρα άρχισαν να φωνάζουν και τα συνθήματα, ενώ έπαιζαν και με το σκύλο που συνόδευε, προπορευόμενος, την πορεία.
«Μπαμπά, τι είναι η Χρυσή Αυγή;» «Ναζιστές παιδί μου». «Α, κατάλαβα, ο Χίτλερ». «Λέγκαλιγκασιόν, κοτούλες εμιγκρέ». «Όχι κοτούλες, Πορ του λες. Δηλαδή, νομιμοποίηση σε όλους τους μετανάστες».
Στο τέλος της πορείας, φτάσανε μπροστά στο υπουργείο. Τα παιδιά πλησίασαν το νεαρό με την ντουντούκα «Σκέφτηκα κι εγώ ένα σύνθημα». «Έλα πες το». «Οι μετανάστες είναι αδέρφια μας, σεβαστείτε τους».
ΥΓ: Ευχαριστώ το Χάρη και την οικογένειά του για την έμπνευση που μου έδωσαν.
ΥΓ1: Στους άντρες, γυναίκες και παιδιά μετανάστες, που αγνοούνται αυτές τις ώρες στη θάλασσα.Η ενοχή και η ευθύνη νιώθω να με πνίγουν.
Παιδί: Τι είναι συλλαλητήριο;
Μπαμπάς: Είναι μια διαδήλωση, μια διαμαρτυρία.
Παιδί: Και γιατί να πάμε;
Μπαμπάς: Γιατί δε θέλουμε να γίνει αυτός ο φράχτης.
Παιδί: Γιατί θέλουν να κάνουν αυτόν τον φράχτη;
Μπαμπάς: Για να εμποδίσουν τους μετανάστες να έρχονται στην Ελλάδα. Είμαστε η πρώτη χώρα που συναντούν καθώς έρχονται από την Τουρκία και είναι πάρα πολλοί.
Παιδί: Είναι Τούρκοι;
Μπαμπάς: Είναι και Τούρκοι και από άλλες χώρες της Ασίας.
Παιδί: Έχω μια ιδέα, να τους πιάνουν οι Τούρκοι και να τους γυρίζουν στην πατρίδα τους.
Μπαμπάς: Μα αυτοί δε θέλουν να γυρίσουν πίσω. Ο λόγος που έφυγαν ήταν γιατί πεινούσαν στη χώρα τους ή έχουν πολέμους.
Παιδί: Και γιατί έρχονται στην Ελλάδα;
Μπαμπάς: Δεν έρχονται στην Ελλάδα για να μείνουν. Οι περισσότεροι θέλουν να περάσουν για να πάνε σε άλλες χώρες της Ευρώπης για να βρούνε δουλειά.
Παιδί: Εμείς είμαστε φτωχή χώρα;
Μπαμπάς: Ναι, έχουμε προβλήματα, δεν υπάρχουν δουλειές για όλους.
Παιδί: Γιατί δεν τους αφήνουμε να περάσουν;
Μπαμπάς: Γιατί έχουμε υπογράψει μια συμφωνία με την Ευρώπη που δεν επιτρέπεται να τους αφήνουμε.
Παιδί: Αν δεν τηρήσουμε τη συμφωνία θα μας τιμωρήσουν;
Μπαμπάς: Θα έχουμε προβλήματα.
Παιδί: Φοβάμαι, δε θέλω να μας κάνει πόλεμο η Ευρώπη. Καλύτερα να μη μας νοιάζουν οι μετανάστες.
Μπαμπάς: Δηλαδή δε σε νοιάζει εάν φύγει ο Κ. που είναι φίλος μας;
Παιδί: Γιατί, ο Κ. είναι μετανάστης;
Μπαμπάς: Είναι πολιτικός πρόσφυγας. Στην Τουρκία ήταν στη φυλακή γιατί δε συμφωνούσε με το κράτος. Έκανε απεργία πείνας και βγήκε από τη φυλακή. Εάν γυρίσει πίσω κινδυνεύει να ξαναμπεί φυλακή.
Παιδί: Τι είναι απεργία πείνας;
Μπαμπάς: Όταν κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν με κανένα άλλο τρόπο να βρουν το δίκιο τους, τότε σταματάνε να τρώνε και πίνουν μόνο νερό.
Παιδί: Δε θέλω να μπει ο Κ. φυλακή. Αλλά δε θέλω να μας τιμωρήσουν άμα δεν τηρήσουμε τη συμφωνία.
Μπαμπάς: Όταν κάποιος κάνει μια συμφωνία και πλέον δε θέλει να την τηρήσει τότε ζητάει να αλλάξει τη συμφωνία, αυτό μπορούμε να κάνουμε κι εμείς.
Παιδί: Και γιατί δεν το κάνουμε;
Μπαμπάς: Αυτό πρέπει να κάνουμε. Αλλά είναι δύσκολο να σου εξηγήσω γιατί δεν το κάνουνε.
Παιδί: Ξέρω, γιατί είναι ρατσιστές κι αυτός ο Καρ…. είναι φασίστας κι αν μπορούσε θα τους έπνιγε όλους τους μετανάστες.
Μπαμπάς: Μπορεί και να΄ ναι όλοι ρατσιστές, μα να μη βγαίνουν να το πουν φανερά, δεν ξέρω.
Παιδί: Εμείς όμως δεν πρέπει να είμαστε ρατσιστές γι΄ αυτό πρέπει να πάμε στο συναλλητήριο.
Μπαμπάς: Συλλαλητήριο.
Παιδί: Ναι, σ΄ αυτό, το συλλαλητήριο. Όμως μπαμπά, η θεία ……. θα έρθει;
Μπαμπάς: Νομίζω πως όχι.
Παιδί: Γιατί, είναι ρατσίστρια;
Μπαμπάς: Όχι δεν είναι.
Παιδί: Τότε γιατί πρέπει να πάμε και μεις; Θα προτιμούσα να καθίσω σπίτι να παίξω στον υπολογιστή.
Μπαμπάς: Δεν βοηθάς τους ανθρώπους από τον καναπέ σου. Κάποιες φορές χρειάζεται και να αγωνίζεσαι.
Παιδί: Και μ΄ έχεις πείσει και δεν μ΄ έχεις πείσει. Πάτε εσύ με τη μαμά κι εμείς ας κάτσουμε εδώ.
Μπαμπάς: Δεν αφορά όμως μόνο εμάς τους μεγάλους, αφορά και σας. Οι μετανάστες που έρχονται πολλές φορές έχουν μαζί τους και τα παιδιά τους. Κι αυτά τα παιδιά μπορεί να μην έχουν ούτε να φάνε.
Παιδί: Ξέρω, ξέρω, όπως τα παιδιά της Αφρικής που όλο μας λέτε, όταν δεν θέλουμε να φάμε.
Μπαμπάς: Τι μαθαίνεις στο σχολείο, στη Μελέτη, ότι η γη , το νερό, ο αέρας είναι φυσικός πλούτος και είναι για όλους τους ανθρώπους;
Παιδί: Ναι, για παράδειγμα, ο αέρας που αναπνέουμε δεν είναι κανενός.
Μπαμπάς: Εάν λοιπόν κάποιος τύχει να γεννηθεί σε ένα μέρος που δεν είναι εύφορο, δηλαδή δεν παράγει πολλά και έχει βρόμικο νερό και έρθει εδώ σε μας και θελήσει να φάει και να πιει, εμείς μπορούμε να του απαγορεύσουμε να φάει και να πιεί και να αναπνεύσει;
Παιδί: Όχι, αφού το νερό, η γη και ο αέρας είναι για όλους τους ανθρώπους. Όμως μπαμπά, είμαστε φτωχή χώρα και δε φτάνει η γη για όλους.
Μπαμπάς: Γι΄ αυτό και οι μετανάστες θέλουν να πάνε σε άλλες χώρες πιο πλούσιες.
Παιδί: Γιατί δεν πάνε να περάσουν από άλλες χώρες; Ας κάνουν έναν κύκλο.
Μπαμπάς: Για να κάνουν αυτό το ταξίδι από τη χώρα τους μέχρι εκεί που θέλουν να πάνε πληρώνουν πολλά λεφτά. Αν έχουν να κάνουν μεγαλύτερη διαδρομή θα πρέπει να δώσουν περισσότερα λεφτά σ΄ αυτούς που τους μεταφέρουν.
Παιδί: Μα, αφού είπες ότι είναι φτωχοί, που τα βρίσκουν τα λεφτά και πληρώνουν;
Μπαμπάς: Δυστυχώς, πάρα πολλοί είναι αυτοί που πουλάνε τα όργανά τους.
Παιδί: Δεν θέλω να ακούσω άλλο μπαμπά. Φοβάμαι όταν ακούω για όργανα. Κατάλαβα. Τώρα νομίζω ότι πείστηκα. Θα έρθω στο συλλατήριο.
Μπαμπάς: Συλλαλητήριο είπαμε.
Παιδί: Θα είμαστε πολλοί;
Μπαμπάς: Μάλλον όχι. Λίγοι θα είμαστε.
Τα παιδιά πήγαν στο συλλαλητήριο. Τους άρεσαν τα πλακάτ και σε όλη την πορεία κρατούσαν από ένα. Μετά από ώρα άρχισαν να φωνάζουν και τα συνθήματα, ενώ έπαιζαν και με το σκύλο που συνόδευε, προπορευόμενος, την πορεία.
«Μπαμπά, τι είναι η Χρυσή Αυγή;» «Ναζιστές παιδί μου». «Α, κατάλαβα, ο Χίτλερ». «Λέγκαλιγκασιόν, κοτούλες εμιγκρέ». «Όχι κοτούλες, Πορ του λες. Δηλαδή, νομιμοποίηση σε όλους τους μετανάστες».
Στο τέλος της πορείας, φτάσανε μπροστά στο υπουργείο. Τα παιδιά πλησίασαν το νεαρό με την ντουντούκα «Σκέφτηκα κι εγώ ένα σύνθημα». «Έλα πες το». «Οι μετανάστες είναι αδέρφια μας, σεβαστείτε τους».
ΥΓ: Ευχαριστώ το Χάρη και την οικογένειά του για την έμπνευση που μου έδωσαν.
ΥΓ1: Στους άντρες, γυναίκες και παιδιά μετανάστες, που αγνοούνται αυτές τις ώρες στη θάλασσα.Η ενοχή και η ευθύνη νιώθω να με πνίγουν.
Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011
Χάρακας Νο 34: Γενική επιστράτευση
Η ιστορία γράφεται μέσα από γεγονότα που χαρακτηρίζουν την κάθε εποχή και από τις αιτίες και τα αποτελέσματα αυτών, τα οποία ο κάθε ιστορικός «βλέπει» και καταγράφει. Παράλληλα, υπάρχουν και οι χρονικογράφοι, οι οποίοι ασχολούνται με μικρότερης κλίμακας συμβάντα και με την καθημερινότητα προσώπων, που ναι μεν άσημα για την ιστορία, σημαντικά δε για την εξέλιξη των καιρών.
Έναν τέτοιο χρονικογράφο, ανακαλύψαμε στην έρευνά μας για την εποχή, στην οποία θα αναφερθούμε σήμερα. (Εάν νομίζετε ότι περάσαμε τις γιορτές τρώγοντας, πίνοντας και ρεμπελιάζοντας, κάνετε μεγάλο λάθος. Ε, λοιπόν, κάναμε ιστορική έρευνα. Και ιδού τα αποτελέσματα). Ο χρονικογράφος αναφέρεται ως Ο Χάρακας, ο οποίος έζησε και έγραψε γύρω στο 170 με 150 π.χ.
Πριν όμως παραθέσουμε τα γραπτά του, ας δώσουμε τα ιστορικά στοιχεία της εποχής εκείνης, όπως καταμαρτυρούνται από τους συγχρόνους του ιστορικούς. Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια περίοδο οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής παρακμής. Οι μεγάλες πόλεις Αθήνα, Σπάρτη, Θήβα έχουν χάσει την δύναμή τους. Στην Μακεδονία οι απόγονοι του Αλέξανδρου είναι ασημαντότητες. Έτσι δημιουργούνται συμπολιτείες (καλή ώρα σαν τις δικές μας περιφέρειες) ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις επεκτατικές και κυριαρχικές διαθέσεις της Ρώμης (από τότε ξεκίνησαν τα «Θέματά» μας με τη Φραγκιά). Η πιο ισχυρή συμπολιτεία ήταν η Αχαϊκή, η οποία ανέλαβε εργολαβικά να σώσει κι όλες τις άλλες από την υποδούλωση στην Ρώμη (θα λέγαμε σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση). Αρχηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας ήταν εκείνη την περίοδο ο περίφημος Καλλικράτης, στρατιωτικός φιλόδοξος κα ιντριγκαδόρος. Τώρα πλέον γνωρίζουμε ότι υπήρξε και δοσίλογος. Ήρθε λοιπόν σε συνεννόηση με την Ρώμη και συγκεκριμένα με τον Ρωμαίο στρατιωτικό ΔΝΤούνιους και υπέγραψαν το περίφημο mnemonium anef oron paradocius. Ακολούθησαν πολλές «στημένες» μάχες με αποκορύφωμα την γνωστή σε όλους μάχη της Πύδνας, όπου ο Περσέας, βασιλιάς της Μακεδονίας, έφαγε τα μούτρα του και από τότε γίναμε προτεκτοράτο της Ρώμης.
Σ΄ αυτό το γενικό ιστορικό πλαίσιο διαδραματίζονται τα γεγονότα που μας εξιστορεί ο χρονικογράφος της εποχής Ο Χάρακας. Στην περιοχή της γεννέτηρας του Αλεξάνδρου πλέον γίνονταν σκληρές αναμετρήσεις για την επικράτηση των πιο ικανών παρατάξεων, προκειμένου να κυβερνηθεί η Μακεδονία. Ουδείς μπορούσε να είναι άξιος συνεχιστής του Φιλίππου, αλλά ούτε και τέτοιος κατακτητής όπως ο Μέγας Αλέξανδρος. Με τα πολλά λοιπόν, βρέθηκε για λίγο να είναι επικρατέστερος ο αρχιστράτηγος Ψωμιάδης, αφού βροντοφώναζε για την αναγκαιότητα της συνέχισης της Μακεδονικής δυναστείας και αν και ο ίδιος με ρίζες όχι Μακεδονικές αλλά ποντιακές, κατάφερε να πείσει ως ο Μακεδονικότερος των Μακεδόνων.
Στα πέριξ της Βεργίνας, τρεις τοπικοί στρατηγοί είχαν υπερισχύσει. Στην περιοχή της Νάουσας ο Καραμπάτσος (λέγεται ότι τα κατάφερε έχοντας μέσον του μαθητές του Αριστοτέλη). Στη Βέροια, η Χαρούλα (που αν και κατάγονταν από το σόι της Ολυμπιάδος, είχε αρχίσει εμφανώς να προτιμάει τον Ρωμαϊκό τρόπο ζωής, όπως τα λουκούλεια γεύματα). Και στο Ρουμλούκι, ο Δον, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, για τον οποίο Ο Χάρακας γράφει: «..άνθρωπος μονομανής. εργασιομανής, όχι ιδιαίτερα κοσμικός, πείσμων, οξύνους αλλά με χαοτικό λόγο, αριθμομνήμων, σχολαστικός και τελειομανής». Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά τον βοήθησαν να κυριαρχήσει, με την ελπίδα ότι στον πόλεμο με αντίπαλο τον Καλλικράτη θα μπορούσε να ηττηθεί αξιοπρεπώς, εξασφαλίζοντας καλύτερους όρους και συνθήκες διαβίωσης για τους Ρουμλουκιώτες.
Μια περικοπή από τον Ο Χάρακας περιγράφει τις πρώτες μέρες των ετοιμασιών για την πρώτη μάχη με τον Καλλικράτη.
«Ο αρχιστράτηγος Δον είναι πολύ σκεπτικός τρεις μέρες τώρα αφότου πήρε τον χρησμό του Μαντείου «Του Καλλικράτη θα υπερισχύσεις εάν δεήσεις». Δεν μπορεί να καταλάβει το νόημα αυτού του σκοτεινού χρησμού. «Τι εννοεί με το «εάν δεήσεις»;Μήπως να αρχίσω τις δεήσεις; Και ποιον να παρακαλέσω; Τους Θεούς; Τον Καλλικράτη να με λυπηθεί; Κανέναν άλλον; Μα το Δία, θα τρελαθώ». Αυτή τη σκοτούρα ενώ είχε στο κεφάλι του, έδωσε εντολή να ξεκινήσουν οι σπονδές στους Θεούς (σε όλους ανεξαιρέτως, ακόμη και σε νεόφερτους Ρωμαϊκούς, τόσο θεοσεβούμενος ήταν). Και επειδή ο ναός βρίσκονταν και δίπλα στο διοικητήριο, πετάγονταν τρεις και λίγο για δεήσεις. Αυτό γίνονταν μια βδομάδα τώρα μα και πάλι ο Δον φαίνονταν ανικανοποίητος. «Όχι, δεν εννοούσε δεήσεις το Μαντείο. Όταν θα ισχυροποιήσω τη θέση μου θα απαιτήσω να δίνουν μόνο κυριολεκτικές μαντείες. Α! Μα ναι, αυτό είναι. Εννοούσε να δεήσω, δηλαδή επιτέλους να ξεκινήσω. Αυτό είναι, ας αρχίσω». Σήκωσε τα μανίκια του χιτώνα του και κάλεσε τους πέντε στρατηγούς του. Τον Βένιο τον ορεινό, τον Στέργιο τον πεδινό, τον Άνδριο τον Πλατύ, τον στρατηγό Γκαβαρδίνιο και αυτόν που όρισε ως αντιστράτηγο, τον Κούγκα τον Γιδιώτη. Χωρίς καν να περιμένει να τελεστεί το εθιμικό του ορισμού τους, ανέθεσε στον καθένα τα χρέη τους. Οι τρεις πρώτοι Βένιος ,Στέργιος και Άνδριος αποχώρησαν βιαστικά με τα άρματά τους. Ο αντιστράτηγος, αν και με μεγάλη πείρα σε μάχες, έδειξε να χάνει την ψυχραιμία του, όταν ο Δον του ανακοίνωσε ότι είχαν να αναμετρηθούν με τον Καλλικράτη. Ο μόνος ο οποίος φάνηκε να βρίσκεται στα νερά του ήταν ο στρατηγός Γκαβαρδίνιος. Το μάτι του άστραψε και ένα γελάκι κρυφόπαιξε κάτω από το επιβλητικό του μουστάκι. Επιτέλους, ήνεγκεν η ώρα της δράσης. Μικροκαμωμένος μεν, σβέλτος δε, ανέλαβε αμέσως υπηρεσία. Τα καθήκοντά του ήταν πολλά αλλά το καλύτερό του ήταν η διοίκηση του στρατεύματος και το εθιμοτυπικό. Του ξέφυγε ένα Ave Δον και με μια στρατιωτική υπόκλιση ξεκίνησε αμέσως δουλειά. Και επειδή ήταν περασμένη η ώρα και οι μόνοι που βρίσκονταν στο διοικητήριο ήταν οι καθαριστές ξεκίνησε με τις πρώτες του οδηγίες προς αυτούς «από αύριο το εγερτήριο θα σημαίνει 6 πμ και η αναφορά θα γίνεται στις 7 ακριβώς. Κύριοι σημάνατε γενική επιστράτευση. Ο εχθρός είναι προ των πυλών».
Οι επόμενες μέρες κύλησαν εφιαλτικά για όλους. Σχέδια επί σχεδίων καταστρώνονταν στο διοικητήριο από τον αρχιστράτηγο Δον και το επιτελείο του. Ο Δον επέτρεπε μόνη διακοπή αυτή του μεσημεριανού φαγητού. Το σιωπητήριο καταργήθηκε αφού απαγορεύονταν καθολικά ο ύπνος. Όλοι πλέον κοιμόταν με βάρδιες κι ακόμη και οι αξιωματικοί φυλούσαν γερμανικό νούμερο. Τα άλογα ήταν κι αυτά με βάρδιες ζεμένα στα άρματα κα οι σαρισοφόροι δεν αποχωρίζονταν τη σάρισα και την ασπίδα τους ούτε στον ύπνο. Ο δε στρατηγός Γκαβαρδίνιος πριν την πρωινή αναφορά και πριν και στο τέλος της πρωινής γυμναστικής τους έβαζε να φωνάζουν την ιαχή «θα, θα τον πάρουμε, εμείς θα τον τουμπάρουμε. Φυλάξου Καλλικράτη σου βγάζουμε το μάτι.»
Επειδή Ο Χάρακας είναι αρκετά δυσανάγνωστος, καταφέραμε μόνον αυτές τις λίγες περικοπές να διαβάσουμε. Υποσχόμαστε όμως ότι όταν ολοκληρώσουμε την ανάγνωση θα σας παραθέσουμε τη συνέχεια του χρονογραφήματος ως και την τελική έκβαση των μαχών.
ΥΓ: Πριν ακόμα γκρεμιστεί το τείχος του Βερολίνου κι όταν ακόμη υπήρχε το ανατολικό μπλόκ, έτυχε, καθώς περίμενα ένα βράδυ στα σύνορα Τσεχοσλοβακίας- Γερμανίας, να προσπαθεί να περάσει λαθραία τα σύνορα κάποιος ανατολικός. Υπήρχαν και από τις δυο μεριές των συνόρων φράχτες με συρματόπλεγμα. Ανάμεσά τους ένα κομμάτι γης οργωμένο. Αναστατωθήκαμε όλοι ακούγοντας τα σκυλιά να γαυγίζουν και παρακολουθήσαμε, παρ΄ όλες τις προσπάθειες των φρουρών να μας απομακρύνουν τείνοντας μας τα όπλα τους, το μέρος να φωτίζεται σα μέρα από τους προβολείς και να κηνυγάνε τον φυγά τα σκυλιά με τους φρουρούς, που πυροβολούσαν στον αέρα και του φώναζαν. Αυτή η εικόνα μου ήρθε στο μυαλό όταν έμαθα για τους «δημοκρατικούς» και «ανθρωπιστικούς» σχεδιασμούς του Παπουτσή για τον φράχτη. Μόνο κ. Παπουτσή μας να προσέχετε, διότι οι φράχτες έχουν και παλούκια. Κι ως γνωστόν, όποιος πηδάει …πολλά παλούκια….
ΥΓ1: Η πρόταση του Χάρακα για το μεταναστευτικό είναι η εξής: Να κάνουμε δυο φράχτες σαν αυτούς που περιέγραψα, το κενό ανάμεσα να αποτελεί ουδέτερη ζώνη. Εκεί να συγκεντρώνονται οι μετανάστες. Επειδή ο χώρος δεν θα ανήκει πουθενά, δεν θα έχουμε προβλήματα με τα Δουβλίνα της Ε.Ε. Για να χορταίνουν οι πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι μετανάστες και πρόσφυγες τηλεοπτικά κανάλια θα τους ταϊζουν και θα τους ποτίζουν με αντάλλαγμα να παρακολουθούμε το νέο ριάλιτι «μετανάστης ζητά πατρίδα». Έτσι, και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα γεμάτη. Επιπλέον, δεν θα κινδυνεύουν να φαγωθούν οι γάτες και οι σκύλοι της πατρίδος μας. Αλήθεια, πολύ γρήγορα κ. Καμίνη ξεχάσατε την πρόσφατη θητεία σας ως συνήγορος του πολίτη. Ο δημοτικός σας σύμβουλος Αποστολόπουλος δεν είπε «Οι μετανάστες...κλέβουν και τρώνε σκύλους και γάτες… γίνεται μια προσπάθεια με το τείχος στον Έβρο, να σταματήσει αυτό»; Αλλά βέβαια, ήσασταν συνήγορος του πολίτη, όχι του μετανάστη και του πρόσφυγα. Τώρα που ο Παπουτσής θα δώσει πολιτικό άσυλο στους πολιτικούς πρόσφυγες (το ανέκδοτο της χρονιάς) τότε θα γίνουν πολίτες και μόνο τότε θα μπορούν να έχουν δικαιώματα. Υπάρχουν μόνο πολίτες του ελληνικού κράτους. Για πολίτες του κόσμου, ανθρώπους με στοιχειώδη δικαιώματα, έχετε ακούσει καθόλου;
ΥΓ 2: Σε κάποιον προηγούμενο Χάρακα είχα γράψει ότι η δικαιοσύνη να είναι τυφλή μα όχι στραβή. Τώρα θα προσθέσω να μην είναι και ανόητη. Το γεγονός ότι σε όλα τα Λύκεια της Ελλάδας οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου δεν πατάνε στο σχολείο την άνοιξη, εξαντλώντας όλες τις απουσίες δικαιολογημένες και αδικαιολόγητες ουδείς το γνωρίζει; Κι άιντε η δικαιοσύνη ζει εκτός τόπου και χρόνου, ο διευθυντής που έγινε σύμβουλος δε γνωρίζει ότι στα παιδιά δε φτάνει ούτε το 24ωρο για διάβασμα παραμονές εξετάσεων και είναι πιο απαραίτητο το φροντιστήριο και όχι το σχολείο για την επιτυχία στις εξετάσεις;
Απορώ πως της πανέξυπνης δικαιοσύνης μας της ξέφυγαν οι μαθητές και δεν τους τιμώρησε κι αυτούς. (Δείτε σχετική ανάρτηση στα Χρονικά για το 2ο Λύκειο Γιαννιτσών).
ΥΓ3: Προς δήμαρχο Δον και Αντιστρατήγους και στρατηγό: Μήπως θα βόλευε περισσότερο να μην κοιμάστε και καθόλου; Ή στην χειρότερη, κάνα ράντσο εκεί δα;
ΥΓ4: Στρατηγέ μας (δε χρειάζεται να αναρωτιέστε σε ποιον αναφέρομαι. Από δω και πέρα στρατηγός είναι μόνο ένας, ο στρατηγός Γκαβαρδίνας), στρατηγέ μας τι σας έφταιξαν τα ανθρωπάκια (οι υψηλόβαθμοι αξιωματικοί του στρατού και της αστυνομίας) και τους βάζατε σε σειρά τραβολογώντας τους, στο κολυμβητήριο τα Φώτα; Ούτε τα εξαπτέρυγα γλύτωσαν απ΄ την αράδα. Το νου σας πάτερ, την επόμενη φορά μην είναι η σειρά σας.
ΥΓ5: Α, και καλή χρονιά!
Έναν τέτοιο χρονικογράφο, ανακαλύψαμε στην έρευνά μας για την εποχή, στην οποία θα αναφερθούμε σήμερα. (Εάν νομίζετε ότι περάσαμε τις γιορτές τρώγοντας, πίνοντας και ρεμπελιάζοντας, κάνετε μεγάλο λάθος. Ε, λοιπόν, κάναμε ιστορική έρευνα. Και ιδού τα αποτελέσματα). Ο χρονικογράφος αναφέρεται ως Ο Χάρακας, ο οποίος έζησε και έγραψε γύρω στο 170 με 150 π.χ.
Πριν όμως παραθέσουμε τα γραπτά του, ας δώσουμε τα ιστορικά στοιχεία της εποχής εκείνης, όπως καταμαρτυρούνται από τους συγχρόνους του ιστορικούς. Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια περίοδο οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής παρακμής. Οι μεγάλες πόλεις Αθήνα, Σπάρτη, Θήβα έχουν χάσει την δύναμή τους. Στην Μακεδονία οι απόγονοι του Αλέξανδρου είναι ασημαντότητες. Έτσι δημιουργούνται συμπολιτείες (καλή ώρα σαν τις δικές μας περιφέρειες) ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις επεκτατικές και κυριαρχικές διαθέσεις της Ρώμης (από τότε ξεκίνησαν τα «Θέματά» μας με τη Φραγκιά). Η πιο ισχυρή συμπολιτεία ήταν η Αχαϊκή, η οποία ανέλαβε εργολαβικά να σώσει κι όλες τις άλλες από την υποδούλωση στην Ρώμη (θα λέγαμε σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση). Αρχηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας ήταν εκείνη την περίοδο ο περίφημος Καλλικράτης, στρατιωτικός φιλόδοξος κα ιντριγκαδόρος. Τώρα πλέον γνωρίζουμε ότι υπήρξε και δοσίλογος. Ήρθε λοιπόν σε συνεννόηση με την Ρώμη και συγκεκριμένα με τον Ρωμαίο στρατιωτικό ΔΝΤούνιους και υπέγραψαν το περίφημο mnemonium anef oron paradocius. Ακολούθησαν πολλές «στημένες» μάχες με αποκορύφωμα την γνωστή σε όλους μάχη της Πύδνας, όπου ο Περσέας, βασιλιάς της Μακεδονίας, έφαγε τα μούτρα του και από τότε γίναμε προτεκτοράτο της Ρώμης.
Σ΄ αυτό το γενικό ιστορικό πλαίσιο διαδραματίζονται τα γεγονότα που μας εξιστορεί ο χρονικογράφος της εποχής Ο Χάρακας. Στην περιοχή της γεννέτηρας του Αλεξάνδρου πλέον γίνονταν σκληρές αναμετρήσεις για την επικράτηση των πιο ικανών παρατάξεων, προκειμένου να κυβερνηθεί η Μακεδονία. Ουδείς μπορούσε να είναι άξιος συνεχιστής του Φιλίππου, αλλά ούτε και τέτοιος κατακτητής όπως ο Μέγας Αλέξανδρος. Με τα πολλά λοιπόν, βρέθηκε για λίγο να είναι επικρατέστερος ο αρχιστράτηγος Ψωμιάδης, αφού βροντοφώναζε για την αναγκαιότητα της συνέχισης της Μακεδονικής δυναστείας και αν και ο ίδιος με ρίζες όχι Μακεδονικές αλλά ποντιακές, κατάφερε να πείσει ως ο Μακεδονικότερος των Μακεδόνων.
Στα πέριξ της Βεργίνας, τρεις τοπικοί στρατηγοί είχαν υπερισχύσει. Στην περιοχή της Νάουσας ο Καραμπάτσος (λέγεται ότι τα κατάφερε έχοντας μέσον του μαθητές του Αριστοτέλη). Στη Βέροια, η Χαρούλα (που αν και κατάγονταν από το σόι της Ολυμπιάδος, είχε αρχίσει εμφανώς να προτιμάει τον Ρωμαϊκό τρόπο ζωής, όπως τα λουκούλεια γεύματα). Και στο Ρουμλούκι, ο Δον, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, για τον οποίο Ο Χάρακας γράφει: «..άνθρωπος μονομανής. εργασιομανής, όχι ιδιαίτερα κοσμικός, πείσμων, οξύνους αλλά με χαοτικό λόγο, αριθμομνήμων, σχολαστικός και τελειομανής». Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά τον βοήθησαν να κυριαρχήσει, με την ελπίδα ότι στον πόλεμο με αντίπαλο τον Καλλικράτη θα μπορούσε να ηττηθεί αξιοπρεπώς, εξασφαλίζοντας καλύτερους όρους και συνθήκες διαβίωσης για τους Ρουμλουκιώτες.
Μια περικοπή από τον Ο Χάρακας περιγράφει τις πρώτες μέρες των ετοιμασιών για την πρώτη μάχη με τον Καλλικράτη.
«Ο αρχιστράτηγος Δον είναι πολύ σκεπτικός τρεις μέρες τώρα αφότου πήρε τον χρησμό του Μαντείου «Του Καλλικράτη θα υπερισχύσεις εάν δεήσεις». Δεν μπορεί να καταλάβει το νόημα αυτού του σκοτεινού χρησμού. «Τι εννοεί με το «εάν δεήσεις»;Μήπως να αρχίσω τις δεήσεις; Και ποιον να παρακαλέσω; Τους Θεούς; Τον Καλλικράτη να με λυπηθεί; Κανέναν άλλον; Μα το Δία, θα τρελαθώ». Αυτή τη σκοτούρα ενώ είχε στο κεφάλι του, έδωσε εντολή να ξεκινήσουν οι σπονδές στους Θεούς (σε όλους ανεξαιρέτως, ακόμη και σε νεόφερτους Ρωμαϊκούς, τόσο θεοσεβούμενος ήταν). Και επειδή ο ναός βρίσκονταν και δίπλα στο διοικητήριο, πετάγονταν τρεις και λίγο για δεήσεις. Αυτό γίνονταν μια βδομάδα τώρα μα και πάλι ο Δον φαίνονταν ανικανοποίητος. «Όχι, δεν εννοούσε δεήσεις το Μαντείο. Όταν θα ισχυροποιήσω τη θέση μου θα απαιτήσω να δίνουν μόνο κυριολεκτικές μαντείες. Α! Μα ναι, αυτό είναι. Εννοούσε να δεήσω, δηλαδή επιτέλους να ξεκινήσω. Αυτό είναι, ας αρχίσω». Σήκωσε τα μανίκια του χιτώνα του και κάλεσε τους πέντε στρατηγούς του. Τον Βένιο τον ορεινό, τον Στέργιο τον πεδινό, τον Άνδριο τον Πλατύ, τον στρατηγό Γκαβαρδίνιο και αυτόν που όρισε ως αντιστράτηγο, τον Κούγκα τον Γιδιώτη. Χωρίς καν να περιμένει να τελεστεί το εθιμικό του ορισμού τους, ανέθεσε στον καθένα τα χρέη τους. Οι τρεις πρώτοι Βένιος ,Στέργιος και Άνδριος αποχώρησαν βιαστικά με τα άρματά τους. Ο αντιστράτηγος, αν και με μεγάλη πείρα σε μάχες, έδειξε να χάνει την ψυχραιμία του, όταν ο Δον του ανακοίνωσε ότι είχαν να αναμετρηθούν με τον Καλλικράτη. Ο μόνος ο οποίος φάνηκε να βρίσκεται στα νερά του ήταν ο στρατηγός Γκαβαρδίνιος. Το μάτι του άστραψε και ένα γελάκι κρυφόπαιξε κάτω από το επιβλητικό του μουστάκι. Επιτέλους, ήνεγκεν η ώρα της δράσης. Μικροκαμωμένος μεν, σβέλτος δε, ανέλαβε αμέσως υπηρεσία. Τα καθήκοντά του ήταν πολλά αλλά το καλύτερό του ήταν η διοίκηση του στρατεύματος και το εθιμοτυπικό. Του ξέφυγε ένα Ave Δον και με μια στρατιωτική υπόκλιση ξεκίνησε αμέσως δουλειά. Και επειδή ήταν περασμένη η ώρα και οι μόνοι που βρίσκονταν στο διοικητήριο ήταν οι καθαριστές ξεκίνησε με τις πρώτες του οδηγίες προς αυτούς «από αύριο το εγερτήριο θα σημαίνει 6 πμ και η αναφορά θα γίνεται στις 7 ακριβώς. Κύριοι σημάνατε γενική επιστράτευση. Ο εχθρός είναι προ των πυλών».
Οι επόμενες μέρες κύλησαν εφιαλτικά για όλους. Σχέδια επί σχεδίων καταστρώνονταν στο διοικητήριο από τον αρχιστράτηγο Δον και το επιτελείο του. Ο Δον επέτρεπε μόνη διακοπή αυτή του μεσημεριανού φαγητού. Το σιωπητήριο καταργήθηκε αφού απαγορεύονταν καθολικά ο ύπνος. Όλοι πλέον κοιμόταν με βάρδιες κι ακόμη και οι αξιωματικοί φυλούσαν γερμανικό νούμερο. Τα άλογα ήταν κι αυτά με βάρδιες ζεμένα στα άρματα κα οι σαρισοφόροι δεν αποχωρίζονταν τη σάρισα και την ασπίδα τους ούτε στον ύπνο. Ο δε στρατηγός Γκαβαρδίνιος πριν την πρωινή αναφορά και πριν και στο τέλος της πρωινής γυμναστικής τους έβαζε να φωνάζουν την ιαχή «θα, θα τον πάρουμε, εμείς θα τον τουμπάρουμε. Φυλάξου Καλλικράτη σου βγάζουμε το μάτι.»
Επειδή Ο Χάρακας είναι αρκετά δυσανάγνωστος, καταφέραμε μόνον αυτές τις λίγες περικοπές να διαβάσουμε. Υποσχόμαστε όμως ότι όταν ολοκληρώσουμε την ανάγνωση θα σας παραθέσουμε τη συνέχεια του χρονογραφήματος ως και την τελική έκβαση των μαχών.
ΥΓ: Πριν ακόμα γκρεμιστεί το τείχος του Βερολίνου κι όταν ακόμη υπήρχε το ανατολικό μπλόκ, έτυχε, καθώς περίμενα ένα βράδυ στα σύνορα Τσεχοσλοβακίας- Γερμανίας, να προσπαθεί να περάσει λαθραία τα σύνορα κάποιος ανατολικός. Υπήρχαν και από τις δυο μεριές των συνόρων φράχτες με συρματόπλεγμα. Ανάμεσά τους ένα κομμάτι γης οργωμένο. Αναστατωθήκαμε όλοι ακούγοντας τα σκυλιά να γαυγίζουν και παρακολουθήσαμε, παρ΄ όλες τις προσπάθειες των φρουρών να μας απομακρύνουν τείνοντας μας τα όπλα τους, το μέρος να φωτίζεται σα μέρα από τους προβολείς και να κηνυγάνε τον φυγά τα σκυλιά με τους φρουρούς, που πυροβολούσαν στον αέρα και του φώναζαν. Αυτή η εικόνα μου ήρθε στο μυαλό όταν έμαθα για τους «δημοκρατικούς» και «ανθρωπιστικούς» σχεδιασμούς του Παπουτσή για τον φράχτη. Μόνο κ. Παπουτσή μας να προσέχετε, διότι οι φράχτες έχουν και παλούκια. Κι ως γνωστόν, όποιος πηδάει …πολλά παλούκια….
ΥΓ1: Η πρόταση του Χάρακα για το μεταναστευτικό είναι η εξής: Να κάνουμε δυο φράχτες σαν αυτούς που περιέγραψα, το κενό ανάμεσα να αποτελεί ουδέτερη ζώνη. Εκεί να συγκεντρώνονται οι μετανάστες. Επειδή ο χώρος δεν θα ανήκει πουθενά, δεν θα έχουμε προβλήματα με τα Δουβλίνα της Ε.Ε. Για να χορταίνουν οι πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι μετανάστες και πρόσφυγες τηλεοπτικά κανάλια θα τους ταϊζουν και θα τους ποτίζουν με αντάλλαγμα να παρακολουθούμε το νέο ριάλιτι «μετανάστης ζητά πατρίδα». Έτσι, και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα γεμάτη. Επιπλέον, δεν θα κινδυνεύουν να φαγωθούν οι γάτες και οι σκύλοι της πατρίδος μας. Αλήθεια, πολύ γρήγορα κ. Καμίνη ξεχάσατε την πρόσφατη θητεία σας ως συνήγορος του πολίτη. Ο δημοτικός σας σύμβουλος Αποστολόπουλος δεν είπε «Οι μετανάστες...κλέβουν και τρώνε σκύλους και γάτες… γίνεται μια προσπάθεια με το τείχος στον Έβρο, να σταματήσει αυτό»; Αλλά βέβαια, ήσασταν συνήγορος του πολίτη, όχι του μετανάστη και του πρόσφυγα. Τώρα που ο Παπουτσής θα δώσει πολιτικό άσυλο στους πολιτικούς πρόσφυγες (το ανέκδοτο της χρονιάς) τότε θα γίνουν πολίτες και μόνο τότε θα μπορούν να έχουν δικαιώματα. Υπάρχουν μόνο πολίτες του ελληνικού κράτους. Για πολίτες του κόσμου, ανθρώπους με στοιχειώδη δικαιώματα, έχετε ακούσει καθόλου;
ΥΓ 2: Σε κάποιον προηγούμενο Χάρακα είχα γράψει ότι η δικαιοσύνη να είναι τυφλή μα όχι στραβή. Τώρα θα προσθέσω να μην είναι και ανόητη. Το γεγονός ότι σε όλα τα Λύκεια της Ελλάδας οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου δεν πατάνε στο σχολείο την άνοιξη, εξαντλώντας όλες τις απουσίες δικαιολογημένες και αδικαιολόγητες ουδείς το γνωρίζει; Κι άιντε η δικαιοσύνη ζει εκτός τόπου και χρόνου, ο διευθυντής που έγινε σύμβουλος δε γνωρίζει ότι στα παιδιά δε φτάνει ούτε το 24ωρο για διάβασμα παραμονές εξετάσεων και είναι πιο απαραίτητο το φροντιστήριο και όχι το σχολείο για την επιτυχία στις εξετάσεις;
Απορώ πως της πανέξυπνης δικαιοσύνης μας της ξέφυγαν οι μαθητές και δεν τους τιμώρησε κι αυτούς. (Δείτε σχετική ανάρτηση στα Χρονικά για το 2ο Λύκειο Γιαννιτσών).
ΥΓ3: Προς δήμαρχο Δον και Αντιστρατήγους και στρατηγό: Μήπως θα βόλευε περισσότερο να μην κοιμάστε και καθόλου; Ή στην χειρότερη, κάνα ράντσο εκεί δα;
ΥΓ4: Στρατηγέ μας (δε χρειάζεται να αναρωτιέστε σε ποιον αναφέρομαι. Από δω και πέρα στρατηγός είναι μόνο ένας, ο στρατηγός Γκαβαρδίνας), στρατηγέ μας τι σας έφταιξαν τα ανθρωπάκια (οι υψηλόβαθμοι αξιωματικοί του στρατού και της αστυνομίας) και τους βάζατε σε σειρά τραβολογώντας τους, στο κολυμβητήριο τα Φώτα; Ούτε τα εξαπτέρυγα γλύτωσαν απ΄ την αράδα. Το νου σας πάτερ, την επόμενη φορά μην είναι η σειρά σας.
ΥΓ5: Α, και καλή χρονιά!
Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2010
Χάρακας Νο33: Ο Μεσαίωνας του ΠΑΣΟΚ ή το ΠΑΣΟΚ του Μεσαίωνα
Οι φρουροί κλείσαν τις βαριές πόρτες της αίθουσας "Αιγές" στην βορειοδυτική πλευρά του κάστρου. Η συνεδρίαση θα γινόταν κεκλεισμένων των θυρών. Ο απεσταλμένος του ηγεμόνα Γεώργιου του Β΄, αρχιδούκας δημοσίων έργων Μαγκριώτης κάθονταν στην κεφαλή της μεγάλης δρύινης τράπεζας.Ένθεν και κείθεν του τραπεζιού βρίσκονταν υποψήφιοι κόμηδες, βαρόνοι, κυρίες της αυλής και μερικοί αξιωματούχοι της κομητείας και των βαρονιών. Αλλά, ας αναγγείλουμε μερικούς εξ αυτών. Ο υποψήφιος κόμης της Ημαθίας Μούρνος, ο νυν βαρόνος της Νιάουστας Γλειφομπατσός, η νυν βαρόνη της Βέροιας Χαρούλα, ο τέως βαρόνος του Γιδά Μπαμπούξινος (Γκιόνογλου), ο υψηλός αξιωματούχος της Ημαθίας Αστέριος (Παπαστεργίου), ο υψηλός αξιωματούχος της βαρονίας του Γιδά Παράσχος, η υψηλή αξιωματούχος της Ημαθίας Αρίστη (Κουκουρίκου) και η κυρία των τιμών και της αυλής Θούλη.
Αξιοσημείωτη ήταν η απουσία του Μαρκησίου Αγγέλου, ενώ οι άλλοι δυο Μαρκήσιοι ήταν ωσεί παρόντες, αφού ο Σιδηρό κρύφτηκε στην άκρη της σάλας και ο Θανασούκος ξεχάστηκε (;) στην αίθουσα της τραπεζαρίας.
Το κλίμα μέσα στη μεγάλη αίθουσα ήταν βαρύ. Αν και επικράτησαν στις δυο απο τις τρεις βαρονίες της Ημαθίας οι άνθρωποι του βασιλιά, παρόλα ταύτα το βασίλειο της Ελλάδος βρισκόταν υπό την κυριαρχία ξένων δυνάμεων με ολέθριες τωρινές και μελλοντικές συνέπειες για τους Έλληνες.Οι φεουδάρχες έβλεπαν να απειλούνται τα κυριαρχικά τους δικαιώματα και οι υπήκοοι όλου του βασιλείου πεινούσαν και εξαθλιώνονταν μέρα με τη μέρα. Αναταραχές υπήρχαν παντού. Η Αναγέννηση αργούσε ακόμα. Σε ένα τέτοιο κλίμα λοιπόν ο αρχιδούκας Μαγκριώτης μετέφερε στην κομητεία της Ημαθίας το μήνυμα του βασιλιά Γεωργίου του Β΄προκειμένου να τονωθεί το ηθικό των εκεί ανθρώπων τους. Το περιεχόμενο του μηνύματος ήταν όλα καλά όλα ανθηρά, πετύχαμε μεγάλη νίκη. Φυσικά, ουδείς εκ των παρισταμένων πρόσεξε το μήνυμα και μάλιστα μέχρι να τελειώσει ο Αρχιδούκας το λόγο του, κάποιοι χασμουριόταν.
Στη συνέχεια, ο υψηλός αξιωματούχος Αστέριος, θέλοντας με τη σειρά του να δώσει μια νότα αισιοδοξίας, προσπάθησε να εξηγήσει μονομερώς και επιφανειακά την αιτία του χασίματος της βαρονίας του Γιδά. Ξεχνόντας λοιπόν την κύρια αιτία, που ήταν η αδελφοποίηση του βαρόνου Μπαμπούξινου με τον Μαρκήσιο Αρχάγγελο (Χαλκίδη), είπε "Στην βαρονία του Γιδά χάσαμε γιατί ήταν δυο υποψήφιοι (ο Μπαμπούξινος και ο Τσιάπλας) από το δικό μας χώρο και οι ψήφοι μας μοιράστηκαν".
Στο άκουσμα αυτών των λόγων ο τέως βαρόνος Μπαμπούξινος σηκώθηκε λάβρος να διορθώσει τα πράγματα. "Ο Τσιάπλας υποστηρίχτηκε μόνο από το σόι το Συριζαίικο (σημείωση: Συριζαίοι=απλοί υπήκοοι οι οποίοι κανέναν τίτλο ευγενείας δεν έφεραν). Εγώ ήμουν ο μόνος υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ" (σημείωση:ΠΑΣΟΚ= Πανελλήνια Σύμπραξη Ομοτίτλων Κυβερνώντων).
΄Ολοι οι παριστάμενοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους μη ξέροντας τι να υποθέσουν γι΄ αυτή τη δήλωση. Βέβαια, δεν γνώριζαν ότι ο τέως βαρόνος Μπαμπούξινος, που ενώ μέχρι την ήττα του υποστήριζε ότι είναι ανεξάρτητος, τώρα είχε λόγο να υποστηρίζει ότι ήταν και είναι και θα είναι πιστός στο ΠΑΣΟΚ και ο ένας και μοναδικός εκφραστής του στην βαρονία του Γιδά. Ο λόγος ήταν η μελλοντική επανεκλογή του ξαδέρφου του Μαρκήσιου Θανασούκου.
Ο οίκος Γικονόγλου ήταν ο μόνος αυθεντικός εκφραστής του ΠΑΣΟΚ στην βαρονία του Γιδά. Και αυτό έπρεπε να γίνει σαφές και για τώρα και για μετά. Ο οποιοσδήποτε μελλοντικός υποψήφιος βαρόνος του Γιδά θα έπρέπε να συνδιαλλαγεί μόνο με τον μοναδικό εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ ο οποίος ήταν ο τέως βαρόνος Μπαμπούξινος. Οποιαδήποτε αμφισβήτηση της θέσης του θα ισοδυναμούσε με μη επανεκλογή του Θανασούκου στην μαρκιωνία (σημ. η χωρική δικαιοδοσία του μαρκήσιου).
Κι ενώ προς στιγμήν φάνηκε να πείθει ο ισχυρισμός του Μπαμπούξινου, τότε συνέβη το αναπάντεχο. Η κυρία των τιμών και της αυλής Θούλη πετάχτηκε και είπε κάτι για το οποίο άλλοι συνοφρυώθηκαν, άλλοι φαρμακώθηκαν και άλλοι θύμωσαν. Η ίδια βέβαια, ελλείψη ικανότητας πολιτικής σκέψης, δεν αντιλήφθηκε τις συνέπειες των λόγων της και χαμογέλασε ικανοποιημένη γιατί κάτι βρήκε να πει για να ασχοληθούν οι άλλοι μαζί της.
Πριν καταμαρτυρήσουμε το τι είπε, χρειάζεται να κάνουμε μια αναφορά στο πρόσωπό της για να διευκολυνθούν οι αναγνώστες στην κρίση τους. Η Θούλη λοιπόν, όλως τυχαίως βρέθηκε να κατέχει τον τίτλο της κυρίας των τιμών και της αυλής. Αυτός ο τίτλος στα χρόνια που περιγράφουμε είχε μόνο εθιμοτυπικό χαρακτήρα και δίνονταν με κλήρωση και σε όσες γυναίκες δεν κατάφερναν να διακριθούν στην αυλή με την αξία τους. Μια από τις κληρούχους ήταν και η Θούλη. Από την ώρα που απέκτησε τον τίτλο (ή μήπως και πιο νωρίς;) άρχισε να ζει σε ένα παραλήρημα εξουσίας. Αρχικά ήθελε να χριστεί υποψήφια Μαρκησία. Εν τω μεταξύ σε έμπιστους της εξομολογούνταν ότι υψηλοί κύκλοι του βασιλιά Γεωργίου του Β΄ την προόριζαν για υποψήφια αρχιδούκισα της Ευρώπης (το αντίστοιχο της δικής μας Ευρωβουλής). Μέρα με τη μέρα η κατάστασή της σοβάρευε. Το πολιτικό της παραλήρημα ήταν πλέον ότι είναι πριγκίπισα και ενθρονίζει και εκθρονίζει εν ριπή οφθαλμού τους πρίγκιπές της. Όλοι γνωρίζαν την κατάστασή της και γι΄ αυτό και την αποκαλούσαν πριγκίπισσα Θούλη. Αντιλαμβάνεστε ότι επρόκειτο για ιδιαίτερη περίπτωση η οποία έπρεπε να αντιμετωπιστεί με τη δέουσα ευαισθησία.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στα λεγόμενα της πριγκίπισσας Θούλης. Είπε λοιπόν ότι κύκλοι της αυλής επιφόρτισαν την ίδια με την μυστική αποστολή να υποστηρίξει με δημόσιες εμφανίσεις της τον υποψήφιο βαρόνο Μπαμπούξινο ως τον μοναδικό και αυθεντικό εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Οι αιτίες αυτής της δήλωσης μπορεί να ήταν διάφορες. Είτε, όπως ήδη ειπώθηκε, είπε κάτι για να τραβήξει την προσοχή χωρίς επίγνωση των λεγομένων της. Είτε για να δικαιολογήσει τις αυθαίρετες δημόσιες εμφανίσεις της στο πλευρό του Μπαμπούξινου. Είτε για να υπερασπιστεί την ενότητα του ΠΑΣΟΚ (πως είναι δυνατόν να ήταν Πασόκοι αυτοί που ψήφισαν τον Τσιάπλα;) (Μια άλλη εμμονή της ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ έπρέπε, ό,τι και αν γινόταν, να φαίνεται ενωμένο, δυνατό. Αυτή η εμμονή της την είχε οδηγήσει στο να τάξει εαυτώ στους αγώνες και στο καταστατικό ψυχή τε και σώματι. Έτσι, όπως οι ιερομόναχες "νυμφεύονταν" τον Κύριο και η Θούλη έμεινε ανύπανδρη διότι είχε "νυμφευθεί" τον βασιλιά Ανδρέα). Πλέον τώρα θεωρούμε ότι η αιτία της δήλωσής της ήταν όλοι αυτοί οι λόγοι μαζί και ίσως κι όχι μόνο.
Μετά τα λεγόμενα αυτά, το λόγο, εξαγριωμένος, πήρε ο υψηλός αξιωματούχος του Γιδά Παράσχος. Έξυπνος άνθρωπος γαρ, έκανε αμέσως μετάφραση των λεγομένων την πριγκίπισσας Θούλης. Ζήτησε λοιπόν να μάθει τι είχε συμβεί επιτέλους. Τους είχαν χειραγωγήσει ο κύκλοι της αυλής του ηγεμόνα όλους εδώ τους υπηκόους ή όχι; Αυτό το ερώτημα δεν απαντήθηκε ποτέ. Οι ιστορικοί από τότε έχουν δώσει διάφορες εξηγήσεις με επικρατέστερη την άποψη ότι δεν ρισκάρισε η ηγεμονία την στήριξη στον τέως βαρόνο του Γιδά Μπαμπούξινο διότι δεν είχαν ακόμη προλάβει να ελέγξουν και να καθαρογράψουν τα πορίσματα (εκείνη την εποχή ακόμη δεν ήταν τόσο διαδομένη η εφεύρεση του Γκουτεμβέργιου και οι γραφειοκρατικές καθυστερήσεις ήταν δικαιολογημένες).Ταυτόχρονα όμως δεν θα τους πείραζε να τον στηρίξουν εμμέσως, προκειμένου να καρπώνονταν μια ενδεχόμενη νίκη του.
Ο Μπαμπούξινος αντιλήφθηκε ότι η πριγκίπισσα Θούλη, για μια ακόμη φορά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει, τον χαντάκωνε. Θέλοντας να αποπροσανατολίσει την κουβέντα και να φανεί συμπαθής, τον έπιασε το παράπονο. Γιατί δεν τον βοήθησαν οι ομοϊδεάτες του και μάλιστα μερικοί βρέθηκαν σε συμπόσια με τον εχθρό του τον Δον. Εκείνη την στιγμή μια λάμψη άστραψε στον αέρα. Ήταν τα κοσμήματα της υψηλής αξιωματούχου Αρίστης που κουνήθηκαν καθώς σηκώνονταν όρθια, φουριόζα. Πήρε το λόγο και είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Η Αρίστη ήταν γνωστή στην κομητεία για το αψύ του χαρακτήρα της κι ότι δε μασούσε τα λόγια της. Είχε μείνει στην ιστορία ως η "καρεκλομαχήτρια", μετά το επεισόδιο σε παρόμοια συνεδρίαση, όταν εκσφενδόνισε μια καρέκλα σε ομοιοτιτλούχο της. Τα τελευταία χρόνια δε, εξαιτίας των ατελείωτων ωρών ενασχόλησής της με τα αρχεία της ηγεμονίας στα υπόγεια του παλατιού, ανέδυε στο πέρασμά της μια μυρουδιά υγρασίας και απλησιάς (ας μη ξεχνάμε ότι την εποχή εκείνη οι άνθρωποι πλένονταν σπάνια) που της προσέδιδε επιπλέον κύρος δύναμης κι επιστημοσύνης.
Ως ένα τέτοιο λοιπόν οξύθυμο, μορφωμένο και δυναμικό άτομο (συνδυασμός αδιανόητος για τις γυναίκες της εποχής κι ακόμη και για πολλούς άνδρες) όλοι γύρισαν να την ακούσουν, παίρνοντας και τις απαραίτητες προφυλάξεις μη φάνε καμιά αδέσποτη.Έδωσε λοιπόν δυο τρεις λεκτικές, μόνο, σφαλιάρες στον Μπαμπούξινο που ήταν όλες δικές του και έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. "Ναι, εγώ ήμουν στο συμπόσιο με τον Δον. Δεν ήξερα που έπρεπε να σου ζητήσω και την άδεια. Μήπως εσύ ζήτησες την άδεια την δική μας και πήγες και αδελφοποιήθηκες με τον Αρχάγγελο (Χαλκίδη) θανάσιμο εχθρό μας; Όταν σε συνέφερε μου το παίζεις ανεξάρτητος και τώρα που έχασες ζητάς και τα ρέστα; Λίγα τα λόγια σου για μένα γιατί θα σου ΄ρθει καμιά καρέκλα". Τα τελευταία λόγια δεν ειπώθηκαν αλλά ήταν σε όλους φανερό ότι εννοούνταν.
Ο Μπαμπούξινος, καταπίνοντας τη γλώσσα του μαζί με μπόλικες γκοστερίτσες, κάθισε ήσυχα ήσυχα στη θέση του. Το λόγο κατόπιν πήραν οι άλλοι δυο βαρόνοι της Ημαθίας. Μα δεν θ΄ αναφερθούμε στα λόγια τους, διότι δεν διασώθηκαν ως σήμερα.
ΥΓ: Η αντιστοιχία των τίτλων ευγενείας εκείνης της εποχής με πολιτικά αξιώματα του σήμερα θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι: αρχιδούκας= υπουργός, δούκας= περιφερειάρχης, μαρκήσιος= βουλευτής, κόμης= αντιπεριφερειάρχης, βαρόνος= δήμαρχος, υψηλοί αξιωματούχοι= γραμματείς και φαρισαίοι, κυρίες των τιμών= μέλη εθνικών συμβουλίων, πρίγκιπες και πριγκίπισσες δεν βρίσκουν αντιστοιχία στην σημερινή εποχή. Άλλωστε δεν υπήρχαν πριγκιπάτα ταυτόχρονα με ηγεμονίες ούτε εκείνη την εποχή.
ΥΓ1: Ευχαριστώ την Πριγκίπισσα Θούλη (Σιδηροπούλου) διότι η αυτοτιτλοφόρησή της μου ενέπνευσε την ιστορία. Χαίρομαι που μαθαίνω για την ενθρόνιση του νέου πρίγκιπά της. Μόνο να προσέχεις διότι έχετε πολύ μεγάλη διαφορά ηλικίας αφού αυτός είναι ακόμη έφηβος(;). Ή μήπως όταν λες ότι αντρειώνεται στα κρητικά όρη και πελάγη είναι ποιητική αδεία; Όπως και να ΄χει χαίρομαι αφάνταστα για σένα.
ΥΓ2: Για την απολογία Χαλκίδη no comment. Τα είπε όλα μόνος του. Ιδιαιτέρως μου άρεσε το σημείο που του ξέφυγε και είπε ότι ε, εμείς οι πολιτικοί κάνουμε και παιχνίδια για να πάρουμε ψήφους. Ή λέτε να ήταν κρίση ειλικρίνειας; Ίσως και στα πλαίσια της απενοχοποίησης.
ΥΓ3: "Το μόνο κλειστό επάγγελμα που πρέπει να ανοίξει είναι αυτό της οικογενειοκρατίας στην πολιτική." Το άκουσα τις προάλλες από κάποιον στο ράδιο.
ΥΓ4: Όλο και πληθαίνουν οι επιθέσεις εναντίον των πολιτικών. Τις προάλλες σε κάποια παραλία της Αττικής μια γυναίκα έδιωξε έναν λουόμενο πολιτικό. Τώρα ο αιμόφυρτος Χατζιδάκης. Βέβαια είμαι κατά της βίας, είτε λεκτικής, είτε σωματικής. Κάτι όμως δείχνουν όλα αυτά. Μήπως έναν μεγάλο θυμό; Μήπως να προβληματιστούν οι πολιτικοί μας για να μην εξελιχτεί ο θυμός μας σε οργή; Ή μήπως καλύτερα να εξοργιστούμε με την ελπίδα να ανατρέψουμε παρωχημένα πολιτικά σχήματα και δεδόμένα; Άλλωστε, η ιστορία λέει ότι οι κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές γίνονταν πάντα βίαια. Δεν ξέρω. Θα δείξει.
ΥΓ5: Ο Πουζιαρίτης (διαβάστε τη σχετική ανάρτηση στα Χρονικά για να καταλάβαιτε) καταδικάστηκε με την ανώτατη ποινή. Σκότωσε κανέναν; Όχι. Τότε γιατί; Για παραδειγματισμό. Για μια ακόμα φορά η δικαιοσύνη δεν ξέρει την τύφλα της. Το ίδιο έκανε και στην περίπτωση της καταδίκης με την μεγαλύτερη ποινή του Αιμίλιου Μεταξόπουλου (πρύτανης της Παντείου). Ο Αιμίλιος πριν από λίγες μέρες "έφυγε" στιγματισμένος. Όλοι όσοι τον γνώριζαν (μέσα σ΄ αυτούς είχα την τύχη να τον γνωρίσω κι εγώ) ήξεραν ότι όχι μόνο αδικήθηκε από την δικαιοσύνη αλλά κι ότι υπήρξε εξιλαστήριο θύμα ενός οικονομικού σκανδάλου. Μήπως, έστω και αργά, θα πρέπει να αποκατασταθεί η μνήμη του; Μήπως η δικαιοσύνη από δω και πέρα να ξεστραβωθεί και να γίνει πιο δίκαιη; Διότι άλλο να ΄σαι τυφλός κι άλλο στραβός.
Αξιοσημείωτη ήταν η απουσία του Μαρκησίου Αγγέλου, ενώ οι άλλοι δυο Μαρκήσιοι ήταν ωσεί παρόντες, αφού ο Σιδηρό κρύφτηκε στην άκρη της σάλας και ο Θανασούκος ξεχάστηκε (;) στην αίθουσα της τραπεζαρίας.
Το κλίμα μέσα στη μεγάλη αίθουσα ήταν βαρύ. Αν και επικράτησαν στις δυο απο τις τρεις βαρονίες της Ημαθίας οι άνθρωποι του βασιλιά, παρόλα ταύτα το βασίλειο της Ελλάδος βρισκόταν υπό την κυριαρχία ξένων δυνάμεων με ολέθριες τωρινές και μελλοντικές συνέπειες για τους Έλληνες.Οι φεουδάρχες έβλεπαν να απειλούνται τα κυριαρχικά τους δικαιώματα και οι υπήκοοι όλου του βασιλείου πεινούσαν και εξαθλιώνονταν μέρα με τη μέρα. Αναταραχές υπήρχαν παντού. Η Αναγέννηση αργούσε ακόμα. Σε ένα τέτοιο κλίμα λοιπόν ο αρχιδούκας Μαγκριώτης μετέφερε στην κομητεία της Ημαθίας το μήνυμα του βασιλιά Γεωργίου του Β΄προκειμένου να τονωθεί το ηθικό των εκεί ανθρώπων τους. Το περιεχόμενο του μηνύματος ήταν όλα καλά όλα ανθηρά, πετύχαμε μεγάλη νίκη. Φυσικά, ουδείς εκ των παρισταμένων πρόσεξε το μήνυμα και μάλιστα μέχρι να τελειώσει ο Αρχιδούκας το λόγο του, κάποιοι χασμουριόταν.
Στη συνέχεια, ο υψηλός αξιωματούχος Αστέριος, θέλοντας με τη σειρά του να δώσει μια νότα αισιοδοξίας, προσπάθησε να εξηγήσει μονομερώς και επιφανειακά την αιτία του χασίματος της βαρονίας του Γιδά. Ξεχνόντας λοιπόν την κύρια αιτία, που ήταν η αδελφοποίηση του βαρόνου Μπαμπούξινου με τον Μαρκήσιο Αρχάγγελο (Χαλκίδη), είπε "Στην βαρονία του Γιδά χάσαμε γιατί ήταν δυο υποψήφιοι (ο Μπαμπούξινος και ο Τσιάπλας) από το δικό μας χώρο και οι ψήφοι μας μοιράστηκαν".
Στο άκουσμα αυτών των λόγων ο τέως βαρόνος Μπαμπούξινος σηκώθηκε λάβρος να διορθώσει τα πράγματα. "Ο Τσιάπλας υποστηρίχτηκε μόνο από το σόι το Συριζαίικο (σημείωση: Συριζαίοι=απλοί υπήκοοι οι οποίοι κανέναν τίτλο ευγενείας δεν έφεραν). Εγώ ήμουν ο μόνος υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ" (σημείωση:ΠΑΣΟΚ= Πανελλήνια Σύμπραξη Ομοτίτλων Κυβερνώντων).
΄Ολοι οι παριστάμενοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους μη ξέροντας τι να υποθέσουν γι΄ αυτή τη δήλωση. Βέβαια, δεν γνώριζαν ότι ο τέως βαρόνος Μπαμπούξινος, που ενώ μέχρι την ήττα του υποστήριζε ότι είναι ανεξάρτητος, τώρα είχε λόγο να υποστηρίζει ότι ήταν και είναι και θα είναι πιστός στο ΠΑΣΟΚ και ο ένας και μοναδικός εκφραστής του στην βαρονία του Γιδά. Ο λόγος ήταν η μελλοντική επανεκλογή του ξαδέρφου του Μαρκήσιου Θανασούκου.
Ο οίκος Γικονόγλου ήταν ο μόνος αυθεντικός εκφραστής του ΠΑΣΟΚ στην βαρονία του Γιδά. Και αυτό έπρεπε να γίνει σαφές και για τώρα και για μετά. Ο οποιοσδήποτε μελλοντικός υποψήφιος βαρόνος του Γιδά θα έπρέπε να συνδιαλλαγεί μόνο με τον μοναδικό εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ ο οποίος ήταν ο τέως βαρόνος Μπαμπούξινος. Οποιαδήποτε αμφισβήτηση της θέσης του θα ισοδυναμούσε με μη επανεκλογή του Θανασούκου στην μαρκιωνία (σημ. η χωρική δικαιοδοσία του μαρκήσιου).
Κι ενώ προς στιγμήν φάνηκε να πείθει ο ισχυρισμός του Μπαμπούξινου, τότε συνέβη το αναπάντεχο. Η κυρία των τιμών και της αυλής Θούλη πετάχτηκε και είπε κάτι για το οποίο άλλοι συνοφρυώθηκαν, άλλοι φαρμακώθηκαν και άλλοι θύμωσαν. Η ίδια βέβαια, ελλείψη ικανότητας πολιτικής σκέψης, δεν αντιλήφθηκε τις συνέπειες των λόγων της και χαμογέλασε ικανοποιημένη γιατί κάτι βρήκε να πει για να ασχοληθούν οι άλλοι μαζί της.
Πριν καταμαρτυρήσουμε το τι είπε, χρειάζεται να κάνουμε μια αναφορά στο πρόσωπό της για να διευκολυνθούν οι αναγνώστες στην κρίση τους. Η Θούλη λοιπόν, όλως τυχαίως βρέθηκε να κατέχει τον τίτλο της κυρίας των τιμών και της αυλής. Αυτός ο τίτλος στα χρόνια που περιγράφουμε είχε μόνο εθιμοτυπικό χαρακτήρα και δίνονταν με κλήρωση και σε όσες γυναίκες δεν κατάφερναν να διακριθούν στην αυλή με την αξία τους. Μια από τις κληρούχους ήταν και η Θούλη. Από την ώρα που απέκτησε τον τίτλο (ή μήπως και πιο νωρίς;) άρχισε να ζει σε ένα παραλήρημα εξουσίας. Αρχικά ήθελε να χριστεί υποψήφια Μαρκησία. Εν τω μεταξύ σε έμπιστους της εξομολογούνταν ότι υψηλοί κύκλοι του βασιλιά Γεωργίου του Β΄ την προόριζαν για υποψήφια αρχιδούκισα της Ευρώπης (το αντίστοιχο της δικής μας Ευρωβουλής). Μέρα με τη μέρα η κατάστασή της σοβάρευε. Το πολιτικό της παραλήρημα ήταν πλέον ότι είναι πριγκίπισα και ενθρονίζει και εκθρονίζει εν ριπή οφθαλμού τους πρίγκιπές της. Όλοι γνωρίζαν την κατάστασή της και γι΄ αυτό και την αποκαλούσαν πριγκίπισσα Θούλη. Αντιλαμβάνεστε ότι επρόκειτο για ιδιαίτερη περίπτωση η οποία έπρεπε να αντιμετωπιστεί με τη δέουσα ευαισθησία.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στα λεγόμενα της πριγκίπισσας Θούλης. Είπε λοιπόν ότι κύκλοι της αυλής επιφόρτισαν την ίδια με την μυστική αποστολή να υποστηρίξει με δημόσιες εμφανίσεις της τον υποψήφιο βαρόνο Μπαμπούξινο ως τον μοναδικό και αυθεντικό εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Οι αιτίες αυτής της δήλωσης μπορεί να ήταν διάφορες. Είτε, όπως ήδη ειπώθηκε, είπε κάτι για να τραβήξει την προσοχή χωρίς επίγνωση των λεγομένων της. Είτε για να δικαιολογήσει τις αυθαίρετες δημόσιες εμφανίσεις της στο πλευρό του Μπαμπούξινου. Είτε για να υπερασπιστεί την ενότητα του ΠΑΣΟΚ (πως είναι δυνατόν να ήταν Πασόκοι αυτοί που ψήφισαν τον Τσιάπλα;) (Μια άλλη εμμονή της ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ έπρέπε, ό,τι και αν γινόταν, να φαίνεται ενωμένο, δυνατό. Αυτή η εμμονή της την είχε οδηγήσει στο να τάξει εαυτώ στους αγώνες και στο καταστατικό ψυχή τε και σώματι. Έτσι, όπως οι ιερομόναχες "νυμφεύονταν" τον Κύριο και η Θούλη έμεινε ανύπανδρη διότι είχε "νυμφευθεί" τον βασιλιά Ανδρέα). Πλέον τώρα θεωρούμε ότι η αιτία της δήλωσής της ήταν όλοι αυτοί οι λόγοι μαζί και ίσως κι όχι μόνο.
Μετά τα λεγόμενα αυτά, το λόγο, εξαγριωμένος, πήρε ο υψηλός αξιωματούχος του Γιδά Παράσχος. Έξυπνος άνθρωπος γαρ, έκανε αμέσως μετάφραση των λεγομένων την πριγκίπισσας Θούλης. Ζήτησε λοιπόν να μάθει τι είχε συμβεί επιτέλους. Τους είχαν χειραγωγήσει ο κύκλοι της αυλής του ηγεμόνα όλους εδώ τους υπηκόους ή όχι; Αυτό το ερώτημα δεν απαντήθηκε ποτέ. Οι ιστορικοί από τότε έχουν δώσει διάφορες εξηγήσεις με επικρατέστερη την άποψη ότι δεν ρισκάρισε η ηγεμονία την στήριξη στον τέως βαρόνο του Γιδά Μπαμπούξινο διότι δεν είχαν ακόμη προλάβει να ελέγξουν και να καθαρογράψουν τα πορίσματα (εκείνη την εποχή ακόμη δεν ήταν τόσο διαδομένη η εφεύρεση του Γκουτεμβέργιου και οι γραφειοκρατικές καθυστερήσεις ήταν δικαιολογημένες).Ταυτόχρονα όμως δεν θα τους πείραζε να τον στηρίξουν εμμέσως, προκειμένου να καρπώνονταν μια ενδεχόμενη νίκη του.
Ο Μπαμπούξινος αντιλήφθηκε ότι η πριγκίπισσα Θούλη, για μια ακόμη φορά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει, τον χαντάκωνε. Θέλοντας να αποπροσανατολίσει την κουβέντα και να φανεί συμπαθής, τον έπιασε το παράπονο. Γιατί δεν τον βοήθησαν οι ομοϊδεάτες του και μάλιστα μερικοί βρέθηκαν σε συμπόσια με τον εχθρό του τον Δον. Εκείνη την στιγμή μια λάμψη άστραψε στον αέρα. Ήταν τα κοσμήματα της υψηλής αξιωματούχου Αρίστης που κουνήθηκαν καθώς σηκώνονταν όρθια, φουριόζα. Πήρε το λόγο και είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Η Αρίστη ήταν γνωστή στην κομητεία για το αψύ του χαρακτήρα της κι ότι δε μασούσε τα λόγια της. Είχε μείνει στην ιστορία ως η "καρεκλομαχήτρια", μετά το επεισόδιο σε παρόμοια συνεδρίαση, όταν εκσφενδόνισε μια καρέκλα σε ομοιοτιτλούχο της. Τα τελευταία χρόνια δε, εξαιτίας των ατελείωτων ωρών ενασχόλησής της με τα αρχεία της ηγεμονίας στα υπόγεια του παλατιού, ανέδυε στο πέρασμά της μια μυρουδιά υγρασίας και απλησιάς (ας μη ξεχνάμε ότι την εποχή εκείνη οι άνθρωποι πλένονταν σπάνια) που της προσέδιδε επιπλέον κύρος δύναμης κι επιστημοσύνης.
Ως ένα τέτοιο λοιπόν οξύθυμο, μορφωμένο και δυναμικό άτομο (συνδυασμός αδιανόητος για τις γυναίκες της εποχής κι ακόμη και για πολλούς άνδρες) όλοι γύρισαν να την ακούσουν, παίρνοντας και τις απαραίτητες προφυλάξεις μη φάνε καμιά αδέσποτη.Έδωσε λοιπόν δυο τρεις λεκτικές, μόνο, σφαλιάρες στον Μπαμπούξινο που ήταν όλες δικές του και έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. "Ναι, εγώ ήμουν στο συμπόσιο με τον Δον. Δεν ήξερα που έπρεπε να σου ζητήσω και την άδεια. Μήπως εσύ ζήτησες την άδεια την δική μας και πήγες και αδελφοποιήθηκες με τον Αρχάγγελο (Χαλκίδη) θανάσιμο εχθρό μας; Όταν σε συνέφερε μου το παίζεις ανεξάρτητος και τώρα που έχασες ζητάς και τα ρέστα; Λίγα τα λόγια σου για μένα γιατί θα σου ΄ρθει καμιά καρέκλα". Τα τελευταία λόγια δεν ειπώθηκαν αλλά ήταν σε όλους φανερό ότι εννοούνταν.
Ο Μπαμπούξινος, καταπίνοντας τη γλώσσα του μαζί με μπόλικες γκοστερίτσες, κάθισε ήσυχα ήσυχα στη θέση του. Το λόγο κατόπιν πήραν οι άλλοι δυο βαρόνοι της Ημαθίας. Μα δεν θ΄ αναφερθούμε στα λόγια τους, διότι δεν διασώθηκαν ως σήμερα.
ΥΓ: Η αντιστοιχία των τίτλων ευγενείας εκείνης της εποχής με πολιτικά αξιώματα του σήμερα θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι: αρχιδούκας= υπουργός, δούκας= περιφερειάρχης, μαρκήσιος= βουλευτής, κόμης= αντιπεριφερειάρχης, βαρόνος= δήμαρχος, υψηλοί αξιωματούχοι= γραμματείς και φαρισαίοι, κυρίες των τιμών= μέλη εθνικών συμβουλίων, πρίγκιπες και πριγκίπισσες δεν βρίσκουν αντιστοιχία στην σημερινή εποχή. Άλλωστε δεν υπήρχαν πριγκιπάτα ταυτόχρονα με ηγεμονίες ούτε εκείνη την εποχή.
ΥΓ1: Ευχαριστώ την Πριγκίπισσα Θούλη (Σιδηροπούλου) διότι η αυτοτιτλοφόρησή της μου ενέπνευσε την ιστορία. Χαίρομαι που μαθαίνω για την ενθρόνιση του νέου πρίγκιπά της. Μόνο να προσέχεις διότι έχετε πολύ μεγάλη διαφορά ηλικίας αφού αυτός είναι ακόμη έφηβος(;). Ή μήπως όταν λες ότι αντρειώνεται στα κρητικά όρη και πελάγη είναι ποιητική αδεία; Όπως και να ΄χει χαίρομαι αφάνταστα για σένα.
ΥΓ2: Για την απολογία Χαλκίδη no comment. Τα είπε όλα μόνος του. Ιδιαιτέρως μου άρεσε το σημείο που του ξέφυγε και είπε ότι ε, εμείς οι πολιτικοί κάνουμε και παιχνίδια για να πάρουμε ψήφους. Ή λέτε να ήταν κρίση ειλικρίνειας; Ίσως και στα πλαίσια της απενοχοποίησης.
ΥΓ3: "Το μόνο κλειστό επάγγελμα που πρέπει να ανοίξει είναι αυτό της οικογενειοκρατίας στην πολιτική." Το άκουσα τις προάλλες από κάποιον στο ράδιο.
ΥΓ4: Όλο και πληθαίνουν οι επιθέσεις εναντίον των πολιτικών. Τις προάλλες σε κάποια παραλία της Αττικής μια γυναίκα έδιωξε έναν λουόμενο πολιτικό. Τώρα ο αιμόφυρτος Χατζιδάκης. Βέβαια είμαι κατά της βίας, είτε λεκτικής, είτε σωματικής. Κάτι όμως δείχνουν όλα αυτά. Μήπως έναν μεγάλο θυμό; Μήπως να προβληματιστούν οι πολιτικοί μας για να μην εξελιχτεί ο θυμός μας σε οργή; Ή μήπως καλύτερα να εξοργιστούμε με την ελπίδα να ανατρέψουμε παρωχημένα πολιτικά σχήματα και δεδόμένα; Άλλωστε, η ιστορία λέει ότι οι κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές γίνονταν πάντα βίαια. Δεν ξέρω. Θα δείξει.
ΥΓ5: Ο Πουζιαρίτης (διαβάστε τη σχετική ανάρτηση στα Χρονικά για να καταλάβαιτε) καταδικάστηκε με την ανώτατη ποινή. Σκότωσε κανέναν; Όχι. Τότε γιατί; Για παραδειγματισμό. Για μια ακόμα φορά η δικαιοσύνη δεν ξέρει την τύφλα της. Το ίδιο έκανε και στην περίπτωση της καταδίκης με την μεγαλύτερη ποινή του Αιμίλιου Μεταξόπουλου (πρύτανης της Παντείου). Ο Αιμίλιος πριν από λίγες μέρες "έφυγε" στιγματισμένος. Όλοι όσοι τον γνώριζαν (μέσα σ΄ αυτούς είχα την τύχη να τον γνωρίσω κι εγώ) ήξεραν ότι όχι μόνο αδικήθηκε από την δικαιοσύνη αλλά κι ότι υπήρξε εξιλαστήριο θύμα ενός οικονομικού σκανδάλου. Μήπως, έστω και αργά, θα πρέπει να αποκατασταθεί η μνήμη του; Μήπως η δικαιοσύνη από δω και πέρα να ξεστραβωθεί και να γίνει πιο δίκαιη; Διότι άλλο να ΄σαι τυφλός κι άλλο στραβός.
Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010
Xάρακας Νο32: "Θέλεις να γίνουμε φίλοι;"
Ακούω συχνά από τα παιδιά μου για τους φίλους τους. Λένε ότι παίζουν μαζί, ότι αλληλοϋποστηρίζονται, ότι δεν θέλουν να τους στεναχωρούν, ότι τους ενθαρρύνουν, ότι έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα, ότι νοιάζονται γι΄ αυτούς. Νιώθω χαρά και περηφάνια όταν μέσα στην καθημερινότητα τους ακούω να μιλάνε για τους φίλους τους, ορίζοντας έτσι τι είναι φιλία και πόσο πολύτιμη είναι.
Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ακόμη κι αν είναι να μην αποκτήσουν τίποτα άλλο στη ζωή τους, αρκεί να έχουν φίλους, λίγους, διαλεχτούς, καρδιακούς. Γιατί θαρρώ ότι φίλους αληθινούς μόνο λίγους μπορούμε να έχουμε. Μετά είναι οι γνωστοί, που είναι σίγουρα πιο πολλοί, μα φίλοι δεν είναι. Συνάμα θλίβομαι όταν διαπιστώνω ότι πολλοί άνθρωποι νομίζουν τους γνωστούς για φίλους. Α, μα η διαφορά είναι ξεκάθαρη. Ο φίλος είναι εκεί, διαθέσιμος για σένα, να ακουμπάς απάνω του. Είναι αυτός που ξέρει τα μυστικά σου και τα σέβεται και τα κουβαλά για σένα. Είναι αυτός που θα σε μαλώσει τρυφερά όταν σε δει να ξωκύλεις για να σε συνεφέρει. Είναι αυτός που στον πόνο σου θα πονέσει και θα συμπονέσει και θα σε στηρίξει. Αυτός που θα σε υπερασπιστεί και θα καμαρώσει για σένα. Αυτός που θα σε κρίνει δίχως να σε κατακρίνει. Που θα σου κλείσει το μάτι και θα σου πει προχώρα. Που τη χαρά σου θα σου την κάνει γιορτή για να την ευχαριστηθείς.
Ο λόγος που γράφω σήμερα δεν είναι για να πω τι είναι η φιλία. Ξέρουμε όλοι μέσα μας τι είναι ο φίλος. Γράφω σήμερα για να πω τι δεν είναι φιλία. Ή μάλλον καλύτερα ότι η εικονική φιλία του facebook προσβάλλει την έννοια της φιλίας.
Διάβαζα λοιπόν τις προάλλες ότι ένας από τους σχεδιαστές του facebook έκανε ήδη ένα νέο δίκτυο το οποίο έχει όριο φιλιών τους 50. (τώρα, γιατί δεν είναι 40 ή 60 το όριο, δεν το κατάλαβα). Λέει λοιπόν ότι οι άνθρωποι μπορούν να αναπτύξουν σχέσεις μέχρι με 50 άλλους. Ενώ το όριο των 5.000 που έχει το facebook θεωρείται ότι είναι υπερβολικό και άρα δυσλειτουργικό. Σώπα. Και εγώ που νόμιζα ότι έβαλαν όριο τους 5.000 για να εκλέξουν τον πιο δημοφιλή και αξιαγάπητο φίλο στον διαδικτυακό κόσμο. Αφήστε που το όριο στην ουσία είναι unlimit διότι μόλις το φτάσεις, κάνεις κι άλλο προφίλ και αρχίζει το κοντέρ από την αρχή.
Βέβαια, αυτοί που έχουν οικονομικά οφέλη (προγραμματιστές, κατασκευαστές, διαφημιστές) καλά κάνουν και ασχολούνται με όλα αυτά τα δίκτυα. Ο κόσμος όμως που κάνει «φιλίες» στο facebook τι στο διάολο κίνητρο έχει και το κάνει; Θα μου πείτε δεν έχουν όλοι τους ίδιους λόγους. Εντάξει. Ας υποθέσουμε λοιπόν κάποιους λόγους κι ας παραθέσουμε τους αντίλογους.
«Θέλω να βρω άντρα/γυναίκα».
Εσύ θέλεις, οι άλλοι όμως θα σε θέλουν; Πίσω από ένα ονομα και μια φωτογραφία πόση αλήθεια υπάρχει; Ή εσύ ή ο άλλος ή και οι δυο μαζί μάλλον κάποιο κουσουράκι θα ΄χετε για να μη μπορείτε να κάνετε σχέσεις στον πραγματικό κόσμο face to face και προτιμάτε το διαδικτυακό κόσμο του facebook. Αν όμως είσαι τόσο απελπισμένος μπορείς να το ρισκάρεις και καλή τύχη.
«Θέλω μια σχέση για cyber sex».
Φίλε μου, καλύτερα σκέψου γιατί δεν σου φτάνει ή γιατί δεν έχεις real sex. Άλλωστε μη ξεχνάς ότι και το cyber sex είναι κι αυτό χειροκίνητο sex (για να το πω κομψά). Οπότε, τι ΄χες Γιάννη, τι ΄χα πάντα.
«Θέλω να ξαναβρώ παλιούς γνωστούς, συμμαθητές, μακρινούς συγγενείς κλπ».
Βρε χρυσέ μου, εκείνοι θέλουν να σε ξαναβρούν; Κι άντε ας πούμε ότι θέλουν και τους ξαναβρήκες. Ε, και; Θα πείτε ένα «γεια, τι χαμπάρια; καλά» και μετά «see you later” και that’s all. Με άλλα λόγια, αν ήθελες να τους βρεις τόσα χρόνια ήδη θα το είχες κάνει. Το ό,τι δεν είχατε επαφές μάλλον σημαίνει ότι δεν θέλατε να είχατε. Ή μπορεί τώρα που θα βρεθείτε να γίνει ό,τι γίνεται ας πούμε στα reunions. Συναντάμε παλιούς συμμαθητές. Αγκαλιαζόμαστε, θυμόμαστε, στο τέλος της βραδιάς αποχαιρετιόμαστε με υποσχέσεις να μη χαθούμε, και από αύριο ξαναχανόμαστε μέχρι την επόμενη μάζωξη. Γι΄ αυτό σου λέω, μη το παίρνεις προσωπικά. Το facebook δεν σου εγγυάται καμιά επανένωση.
«Θέλω να παίζω παιχνίδια με άλλους».
Δεν θέλω να σε προσβάλλω, μα είμαστε σοβαροί; Είναι δυνατόν να αρμέγεις εικονικές αγελάδες; Μήπως να βρεις ν΄ ασχοληθείς με κάτι πραγματικά παραγωγικό;
«Θέλω μέσα από την δικτύωση να διακινώ ιδέες και προβληματισμούς».
Πολύ προβληματισμένος μου φαίνεσαι εσύ. Άμα είσαι τόσο κοινωνικά ανήσυχος γιατί δεν συμμετέχεις σε κάνα forum να ανταλλάσεις απόψεις; Ή μήπως θέλεις να αντιστέκεσαι και να αγωνίζεσαι; Λυπάμαι που θα στο πω, μα οι αγώνες γίνονται στους δρόμους. Το πληκτρολόγιο, δε λέω, είναι σίγουρα πιο ασφαλές. Κάτσε λοιπόν σπιτάκι σου και εάν θες αγώνα δες κάνα ματς στην τηλεόραση. Εκτός κι αν το θεωρείς κοινωνική αντίσταση και προβληματισμό, ο καθένας να σου «γράφει» στον τοίχο σου ό,τι παπαριά του κατέβει. Εάν είναι έτσι, μπαρδόν και με το καλό να πάρετε και αντιστασιακή σύνταξη.
«Βαριέμαι στη δουλειά και με το facebook περνάει η ώρα».
Κανονικά δεν θα ΄πρεπε καν να το ξεστομίσεις. Είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν έχω αντίλογο, αλλά βρε παιδάκι μου δε λέγονται έτσι αυτά.
«Έχω αϋπνίες και με βοηθάει να βγάζω τις νύχτες».
Κοίτα, υπάρχουν και χάπια για τις αϋπνίες. Πρώτα πήγαινε σε κάνα γιατρό. Ένα φυσικό χαλαρωτικό είναι και το σεξ. Α, κατάλαβα. Ούτε απ΄ αυτό δεν έχει. Ε, τι να σου πω; Μέτρα προβατάκια. Για πες μου όμως, το πρωί δεν κοιμάσαι; Πως τη βγάζεις την άλλη μέρα;
«Θέλω να κάνω καινούργιους φίλους».
Εσύ μάλλον δεν έχεις καταλάβει τίποτα μέχρι τώρα. Να στα ξαναπώ λοιπόν σύντομα. Επειδή σε δέχονται ως φίλο δε σημαίνει ότι είσαστε φίλοι. Η φιλία είναι άλλο πράγμα (ξαναγύρνα στην αρχή του κειμένου). Ούτε καν γνωστοί δε γίνεστε, διότι η προϋπόθεση του γνωστού είναι το γνωρίζω. Πως γνωρίζεις έναν άνθρωπο μέσα από το προφίλ του; Άμα ακόμα δεν κατάλαβες, δε μπορώ να κάνω τίποτε άλλο για σένα. Θέλεις να πιστεύεις ότι όλοι αυτοί οι άγνωστοι στο facebook είναι φίλοι σου; ΟΚ. Εγώ χατίρια δε χαλάω. Πετάει ο γάιδαρος, πετάει. «Θέλω να επικοινωνώ με τους φίλους μου».
Αυτό μάλλον για διαφημιστικό σλόγκαν μου ταιριάζει καλύτερα. Τέλος πάντων. Ας το εξετάσουμε σοβαρά. Κάποιος γνωστός μου μού μετέφερε την εξής στιχομυθία που είχε με έναν συνάδελφό του στη δουλειά.
-Θέλεις να γίνουμε φίλοι στο facebook;
-Γιατί, δε φτάνει που βλεπόμαστε κάθε μέρα στη δουλειά;
Με άλλα λόγια, η επικοινωνία όταν υπάρχει δια της φυσικής οδού, δεν χρειάζεται αλλιώς. Ευθύς εξ αρχής όμως διαφωνώ για το αν είναι επικοινωνία αυτή μέσω του facebook. Πρώτα πρώτα με τους φίλους σου προτιμάς να επικοινωνείς ζωντανά. Να βγείτε για καφέ, για ποτό, για να σχολιάστε αυτούς που θα βλέπετε γύρω σας, να κουτσομπολέψτε, να σας φυσήξει καθαρός αέρας, να ξελαμπικάρετε.
Η φιλία χρειάζεται τη φυσική παρουσία του άλλου. Έχεις κάτι που σε στεναχωρεί και θέλεις να το μοιραστείς με τον φίλο σου κοιτάζοντάς τον στα μάτια, ακούγοντας τη φωνή του, αγγίζοντάς τον για παρηγοριά. Έπειτα, η επικοινωνία δε γίνεται μόνο με λόγια. Γίνεται με κινήσεις, με βλέμματα. Γίνεται με όλες τις αισθήσεις. Επικοινωνία είναι και οι παύσεις. Πάντα αναρωτιόμουν μέχρι ο άλλος να σου απαντήσει, αυτή η σιωπή στο πληκτρολόγιο τι μπορεί να σημαίνει; Είναι περισυλλογή ή είναι «έχω ένα κατούρημα. Λέγε εσύ και επιστρέφω και γω σε λίγο»;
Μια μέρα σε ένα καφέ συζητούσαν δυο κοπελίτσες. Η μια τα είχε με τον φίλο της γιατί της είχε κάνει πολλά. Έλεγε λοιπόν, «και του είπα στο τηλέφωνο ότι θα του τα πω καλύτερα στο facebook». Ήθελα πολύ εκείνη την ώρα να μπορούσα να της πω ότι ο καυγάς θέλει ζωντανό αντίπαλο. Να του αστράψεις και καμιά. Άλλωστε, συνήθως τα ερωτικά καβγαδάκια καταλήγουν σε ένα πολύ καλό σεξ.
Όσο για τις αφιερώσεις των τραγουδιών, δεν ξέρω τι κάνετε εσείς, πάντως εγώ γουστάρω τα τραγούδια τα αφιερωμένα να τα τραγουδώ παρέα με τους φίλους, να λιγώνομαι ακούγοντας και κοιτώντας τον άλλον στα μάτια, ακούγοντας και αγκαλιάζοντας το ταίρι μου και αν πρόκειται για ζεϊμπεκιά, χορεύοντας και χτυπώντας παλαμάκια.
Όπως σίγουρα θα καταλάβατε ο Χάρακας ούτε έχει, αλλά ούτε και ποτέ, λόγω αρχών, θα αποκτήσει facebook. Όσοι από σας ανήκετε στους αρνητές, αντισταθείτε. Όσοι πάλι από σας έχετε facebook, ε, τι να κάνουμε, ουδείς τέλειος. Είναι και η κρίση τώρα. Που να έχεις και έξοδα για καφέδες. Ο.Κ. Δε θα μαλώσουμε γι΄ αυτό.
Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ακόμη κι αν είναι να μην αποκτήσουν τίποτα άλλο στη ζωή τους, αρκεί να έχουν φίλους, λίγους, διαλεχτούς, καρδιακούς. Γιατί θαρρώ ότι φίλους αληθινούς μόνο λίγους μπορούμε να έχουμε. Μετά είναι οι γνωστοί, που είναι σίγουρα πιο πολλοί, μα φίλοι δεν είναι. Συνάμα θλίβομαι όταν διαπιστώνω ότι πολλοί άνθρωποι νομίζουν τους γνωστούς για φίλους. Α, μα η διαφορά είναι ξεκάθαρη. Ο φίλος είναι εκεί, διαθέσιμος για σένα, να ακουμπάς απάνω του. Είναι αυτός που ξέρει τα μυστικά σου και τα σέβεται και τα κουβαλά για σένα. Είναι αυτός που θα σε μαλώσει τρυφερά όταν σε δει να ξωκύλεις για να σε συνεφέρει. Είναι αυτός που στον πόνο σου θα πονέσει και θα συμπονέσει και θα σε στηρίξει. Αυτός που θα σε υπερασπιστεί και θα καμαρώσει για σένα. Αυτός που θα σε κρίνει δίχως να σε κατακρίνει. Που θα σου κλείσει το μάτι και θα σου πει προχώρα. Που τη χαρά σου θα σου την κάνει γιορτή για να την ευχαριστηθείς.
Ο λόγος που γράφω σήμερα δεν είναι για να πω τι είναι η φιλία. Ξέρουμε όλοι μέσα μας τι είναι ο φίλος. Γράφω σήμερα για να πω τι δεν είναι φιλία. Ή μάλλον καλύτερα ότι η εικονική φιλία του facebook προσβάλλει την έννοια της φιλίας.
Διάβαζα λοιπόν τις προάλλες ότι ένας από τους σχεδιαστές του facebook έκανε ήδη ένα νέο δίκτυο το οποίο έχει όριο φιλιών τους 50. (τώρα, γιατί δεν είναι 40 ή 60 το όριο, δεν το κατάλαβα). Λέει λοιπόν ότι οι άνθρωποι μπορούν να αναπτύξουν σχέσεις μέχρι με 50 άλλους. Ενώ το όριο των 5.000 που έχει το facebook θεωρείται ότι είναι υπερβολικό και άρα δυσλειτουργικό. Σώπα. Και εγώ που νόμιζα ότι έβαλαν όριο τους 5.000 για να εκλέξουν τον πιο δημοφιλή και αξιαγάπητο φίλο στον διαδικτυακό κόσμο. Αφήστε που το όριο στην ουσία είναι unlimit διότι μόλις το φτάσεις, κάνεις κι άλλο προφίλ και αρχίζει το κοντέρ από την αρχή.
Βέβαια, αυτοί που έχουν οικονομικά οφέλη (προγραμματιστές, κατασκευαστές, διαφημιστές) καλά κάνουν και ασχολούνται με όλα αυτά τα δίκτυα. Ο κόσμος όμως που κάνει «φιλίες» στο facebook τι στο διάολο κίνητρο έχει και το κάνει; Θα μου πείτε δεν έχουν όλοι τους ίδιους λόγους. Εντάξει. Ας υποθέσουμε λοιπόν κάποιους λόγους κι ας παραθέσουμε τους αντίλογους.
«Θέλω να βρω άντρα/γυναίκα».
Εσύ θέλεις, οι άλλοι όμως θα σε θέλουν; Πίσω από ένα ονομα και μια φωτογραφία πόση αλήθεια υπάρχει; Ή εσύ ή ο άλλος ή και οι δυο μαζί μάλλον κάποιο κουσουράκι θα ΄χετε για να μη μπορείτε να κάνετε σχέσεις στον πραγματικό κόσμο face to face και προτιμάτε το διαδικτυακό κόσμο του facebook. Αν όμως είσαι τόσο απελπισμένος μπορείς να το ρισκάρεις και καλή τύχη.
«Θέλω μια σχέση για cyber sex».
Φίλε μου, καλύτερα σκέψου γιατί δεν σου φτάνει ή γιατί δεν έχεις real sex. Άλλωστε μη ξεχνάς ότι και το cyber sex είναι κι αυτό χειροκίνητο sex (για να το πω κομψά). Οπότε, τι ΄χες Γιάννη, τι ΄χα πάντα.
«Θέλω να ξαναβρώ παλιούς γνωστούς, συμμαθητές, μακρινούς συγγενείς κλπ».
Βρε χρυσέ μου, εκείνοι θέλουν να σε ξαναβρούν; Κι άντε ας πούμε ότι θέλουν και τους ξαναβρήκες. Ε, και; Θα πείτε ένα «γεια, τι χαμπάρια; καλά» και μετά «see you later” και that’s all. Με άλλα λόγια, αν ήθελες να τους βρεις τόσα χρόνια ήδη θα το είχες κάνει. Το ό,τι δεν είχατε επαφές μάλλον σημαίνει ότι δεν θέλατε να είχατε. Ή μπορεί τώρα που θα βρεθείτε να γίνει ό,τι γίνεται ας πούμε στα reunions. Συναντάμε παλιούς συμμαθητές. Αγκαλιαζόμαστε, θυμόμαστε, στο τέλος της βραδιάς αποχαιρετιόμαστε με υποσχέσεις να μη χαθούμε, και από αύριο ξαναχανόμαστε μέχρι την επόμενη μάζωξη. Γι΄ αυτό σου λέω, μη το παίρνεις προσωπικά. Το facebook δεν σου εγγυάται καμιά επανένωση.
«Θέλω να παίζω παιχνίδια με άλλους».
Δεν θέλω να σε προσβάλλω, μα είμαστε σοβαροί; Είναι δυνατόν να αρμέγεις εικονικές αγελάδες; Μήπως να βρεις ν΄ ασχοληθείς με κάτι πραγματικά παραγωγικό;
«Θέλω μέσα από την δικτύωση να διακινώ ιδέες και προβληματισμούς».
Πολύ προβληματισμένος μου φαίνεσαι εσύ. Άμα είσαι τόσο κοινωνικά ανήσυχος γιατί δεν συμμετέχεις σε κάνα forum να ανταλλάσεις απόψεις; Ή μήπως θέλεις να αντιστέκεσαι και να αγωνίζεσαι; Λυπάμαι που θα στο πω, μα οι αγώνες γίνονται στους δρόμους. Το πληκτρολόγιο, δε λέω, είναι σίγουρα πιο ασφαλές. Κάτσε λοιπόν σπιτάκι σου και εάν θες αγώνα δες κάνα ματς στην τηλεόραση. Εκτός κι αν το θεωρείς κοινωνική αντίσταση και προβληματισμό, ο καθένας να σου «γράφει» στον τοίχο σου ό,τι παπαριά του κατέβει. Εάν είναι έτσι, μπαρδόν και με το καλό να πάρετε και αντιστασιακή σύνταξη.
«Βαριέμαι στη δουλειά και με το facebook περνάει η ώρα».
Κανονικά δεν θα ΄πρεπε καν να το ξεστομίσεις. Είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν έχω αντίλογο, αλλά βρε παιδάκι μου δε λέγονται έτσι αυτά.
«Έχω αϋπνίες και με βοηθάει να βγάζω τις νύχτες».
Κοίτα, υπάρχουν και χάπια για τις αϋπνίες. Πρώτα πήγαινε σε κάνα γιατρό. Ένα φυσικό χαλαρωτικό είναι και το σεξ. Α, κατάλαβα. Ούτε απ΄ αυτό δεν έχει. Ε, τι να σου πω; Μέτρα προβατάκια. Για πες μου όμως, το πρωί δεν κοιμάσαι; Πως τη βγάζεις την άλλη μέρα;
«Θέλω να κάνω καινούργιους φίλους».
Εσύ μάλλον δεν έχεις καταλάβει τίποτα μέχρι τώρα. Να στα ξαναπώ λοιπόν σύντομα. Επειδή σε δέχονται ως φίλο δε σημαίνει ότι είσαστε φίλοι. Η φιλία είναι άλλο πράγμα (ξαναγύρνα στην αρχή του κειμένου). Ούτε καν γνωστοί δε γίνεστε, διότι η προϋπόθεση του γνωστού είναι το γνωρίζω. Πως γνωρίζεις έναν άνθρωπο μέσα από το προφίλ του; Άμα ακόμα δεν κατάλαβες, δε μπορώ να κάνω τίποτε άλλο για σένα. Θέλεις να πιστεύεις ότι όλοι αυτοί οι άγνωστοι στο facebook είναι φίλοι σου; ΟΚ. Εγώ χατίρια δε χαλάω. Πετάει ο γάιδαρος, πετάει. «Θέλω να επικοινωνώ με τους φίλους μου».
Αυτό μάλλον για διαφημιστικό σλόγκαν μου ταιριάζει καλύτερα. Τέλος πάντων. Ας το εξετάσουμε σοβαρά. Κάποιος γνωστός μου μού μετέφερε την εξής στιχομυθία που είχε με έναν συνάδελφό του στη δουλειά.
-Θέλεις να γίνουμε φίλοι στο facebook;
-Γιατί, δε φτάνει που βλεπόμαστε κάθε μέρα στη δουλειά;
Με άλλα λόγια, η επικοινωνία όταν υπάρχει δια της φυσικής οδού, δεν χρειάζεται αλλιώς. Ευθύς εξ αρχής όμως διαφωνώ για το αν είναι επικοινωνία αυτή μέσω του facebook. Πρώτα πρώτα με τους φίλους σου προτιμάς να επικοινωνείς ζωντανά. Να βγείτε για καφέ, για ποτό, για να σχολιάστε αυτούς που θα βλέπετε γύρω σας, να κουτσομπολέψτε, να σας φυσήξει καθαρός αέρας, να ξελαμπικάρετε.
Η φιλία χρειάζεται τη φυσική παρουσία του άλλου. Έχεις κάτι που σε στεναχωρεί και θέλεις να το μοιραστείς με τον φίλο σου κοιτάζοντάς τον στα μάτια, ακούγοντας τη φωνή του, αγγίζοντάς τον για παρηγοριά. Έπειτα, η επικοινωνία δε γίνεται μόνο με λόγια. Γίνεται με κινήσεις, με βλέμματα. Γίνεται με όλες τις αισθήσεις. Επικοινωνία είναι και οι παύσεις. Πάντα αναρωτιόμουν μέχρι ο άλλος να σου απαντήσει, αυτή η σιωπή στο πληκτρολόγιο τι μπορεί να σημαίνει; Είναι περισυλλογή ή είναι «έχω ένα κατούρημα. Λέγε εσύ και επιστρέφω και γω σε λίγο»;
Μια μέρα σε ένα καφέ συζητούσαν δυο κοπελίτσες. Η μια τα είχε με τον φίλο της γιατί της είχε κάνει πολλά. Έλεγε λοιπόν, «και του είπα στο τηλέφωνο ότι θα του τα πω καλύτερα στο facebook». Ήθελα πολύ εκείνη την ώρα να μπορούσα να της πω ότι ο καυγάς θέλει ζωντανό αντίπαλο. Να του αστράψεις και καμιά. Άλλωστε, συνήθως τα ερωτικά καβγαδάκια καταλήγουν σε ένα πολύ καλό σεξ.
Όσο για τις αφιερώσεις των τραγουδιών, δεν ξέρω τι κάνετε εσείς, πάντως εγώ γουστάρω τα τραγούδια τα αφιερωμένα να τα τραγουδώ παρέα με τους φίλους, να λιγώνομαι ακούγοντας και κοιτώντας τον άλλον στα μάτια, ακούγοντας και αγκαλιάζοντας το ταίρι μου και αν πρόκειται για ζεϊμπεκιά, χορεύοντας και χτυπώντας παλαμάκια.
Όπως σίγουρα θα καταλάβατε ο Χάρακας ούτε έχει, αλλά ούτε και ποτέ, λόγω αρχών, θα αποκτήσει facebook. Όσοι από σας ανήκετε στους αρνητές, αντισταθείτε. Όσοι πάλι από σας έχετε facebook, ε, τι να κάνουμε, ουδείς τέλειος. Είναι και η κρίση τώρα. Που να έχεις και έξοδα για καφέδες. Ο.Κ. Δε θα μαλώσουμε γι΄ αυτό.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
